شهر شب ظلمت

تضاد طبقات اجتماعی سوءتفاهم نیست

2009-03-24T03:54:00.000-07:00

Iran: Fear of torture and other ill-treatment

2009-03-06T06:20:00.000-08:00

AMNESTY INTERNATIONAL::

Iran: Fear of torture and other ill-treatment

The four students named above, and possibly others, affiliated to the students’ rights body, Students for Freedom and Equality (Daneshjouyan-e Azadi Khah va Beraber Talab), were arrested on 01 March and have reportedly been transferred to Evin prison. Amnesty International fears that they are at risk of torture or other ill-treatment while in detention.

http://www.amnesty.org/en/library/info/MDE13/016/2009/en

2009-02-20T05:25:00.000-08:00

انتخابات سال هشتاد وهشت و مجریان آن

سخن بر سر این نیست که آیا پارلمان بورژوائی مدت مدیدیست وجود دارد یا مدت کوتاهی، بلکه سخن بر سر این است که توده های زحمتکشان تا چه حدی آمادگی آن را دارند(چه از لحاظ سیاسی و چه عملی) که نظام نوینی را بپذیرند و بساط پارلمان بورژوا-دموکراتیک را برچینند لنین-سال1920
اگر نگاهی به جراید و خبرگزاری ها داشته باشیم.خواهیم دید که گزارشی منتشر شد مبنی بر این که بیش از یک میلیارد دلار!! در خزانه دولت واریز نگردیده است و در سوی دیگر همه ی صاحب منصبان با انتشار این خبر از چرایی و چگونگی این ماجرا اظهار بی اطلاعی و تعجب ! می کنند.ودر طرف دیگر در ذهن توده ی زحمتکش جای پرسشهایی باز میگردد و افسوس و صد افسوس که هیچ هنگام جای خالی جوابها به این پرسشها برای آنان برطرف نمی شود.چرا؟به راستی چرا و چگونه این اتفاقات صورت می گیرد و هیچ گونه بررسی هدفمند( و نه از نوع دروغین و کاذب آن)صورت نمی گیرد.براستی منافع چه کسانی و یا به کلام کامل تر منافع چه قشر و طبقه ی خاصی ایجاب می کند که این گونه بی سر وصدا ،دار وندار فرد به فرد زحمتکش این جامعه به تاراج برود و هر روز حال و آینده ی طبقه ی کارگر سیاه تر گردد؟
اری،دولت کسری بودجه بالا می آورد و بورژوازی حاکم که دست اندرکاران دولت هستند سود میبرند.به چه صورت؟با به کاربردن قراردادهای قلابی توسط اشخاصی که از زیر و رو ورمز وراز تمام این سودهای بی انتها با خبرند وبه نفع خود در حسابهایشان واریز می کنند!دوستان اگر ما نیز در میان آنها بودیم یقینا به این نکته پی میبریم که اعضای اکثریت حاکمیت چه منافعی به عنوان مصرف کنندگان و سهامداران این مبالغ هنگفت دارند.((از نظر کارل مارکس دو نوع عطش به ثروتمند شدن در جامعه نمود پیدا میکند:1- ثروتمند شدن و سرمایه دار ساختن از راه تولید(از نوع تولید سرمایه داری)2-ثروتمند شدن از طریق دزدیدن ثروت عمومی و ثروت موجود دیگری که این ثروت اندوزی در همه ی سطوح جامعه از حاکمیت تا کافه هایی که پاتوق دزدان است ،آشکار می گردد))حال قضاوت با شماست که حاکمان سرمایه در ایران کدام نوع از ثروت اندوزی را با خود به یدک می کشند؟!
اما با این وجود و با کسری های بودجه ای که دولت به آن دچار شده است،رویداد اقتصادی با اهمیتی نیز در حال وقوع است:و آن از میان بردن یارانه های پرداختی توسط دولت در بخش های مختلف است که هر از چند گاهی توسط اعضای دولت مطرح می گردد...و اذهان مردم را به صورت مستمر با این رویداد آمیخته می کنند و به اصطلاح باعث ایجاد آمادگی در جامعه در مواجه با این رویداد میشوند. وباید به انتظار نشست که افراد جامعه با مشاهده ی این رویداد چه تصمیمی خواهند گرفت:آیا با شور و اعتراض عمومی به مقابله خواهند رفت و یا همواره خاموش می مانند؟برای جواب به این سوال مشاهده ای پیش روی ماست:با دیدن هر باره ی نیروهای نظامی و کماندو در تمامی معابر پر رفت و آمد عمومی اعم از چهار راهها ،میادین ،دانشگاه ها و با بهره برداری از طرح جدیدی به نام((مبارزه با تحولات اجتماعی)) به این نتیجه خواهیم رسید که حاکمیت خود را آماده ی آن روزی کرده که با اعلام برنامه های اقتصادی و سیاسی که به یقین بر ضدیت با زندگی طبقه کارگر و زحمتکش است؛پاسخ مناسبی را به این اعتراض ها بدهد و با اقدام به ایجاد فضایی نظامی و رعب آور در سر تا سر شهر بر خروش اکثریت جامعه غلبه نماید و به قولی اعتراض ما را در اولین نطفه های به وجود آمده در ذهنمان در سر همان اولین چهار راه خفه نماید! وگرنه تا دیروز که نیروهای راهنمایی ورانندگی به تنهایی اقدام به عملیات های خود می کردند ،چگونه شد که یک باره در کنار هر نیروی راهنمایی و رانندگی یک فرد نظامی و کماندو وبسیج گماشته می شود؟!این نشا ن از پلیسی نمودن فضای اعتراضی جامعه دارد و در جهت هرچه تنگ تر نمودن این فضا کوشش می شود.نظر من بر این است که این اقدام و رویداد اقتصادی تا قبل از انتخابات سال 88 صورت نخواهد گرفت چرا که امروز برای حاکمیت روز به انجام رسانی پروژه های به اصطلاح بزرگ با شعار های پر طمطراق است،روز پرتاب ماهواره ی ((امید))است و نه نا امید کردن اقشار مردم و به خصوص زحمتکشان از وضعیت موجود و فراروی آنها به سوی مبارزه بر علیه وضع موجود...والتر بنیامین میگوید:در دنیا خروارها ((امید))است ،اما نه برای من.
اما ما به روشنی می بینیم نظام بورژوازی هر چه فضا را قبل از انتخابات بخواهد پر زرق و برق و آرامش دهنده و امید وار کننده به طبقه ی کارگر بقبولاند این طبقه با انجام اعتراضات وسیع خود در چندین روز اخیر در نقاط مختلف کشور سعی در برهم زدن این شرایط گول زننده دارند.فقط نیاز داریم یک نگاه اجمالی و نه جزء به جزء به این اعتراضات بیندازیم.
اما حاکمیت در آستانه ی انتخابات دیگری است و بعد از 30 سال فرو کردن میخ خود بر سرنوشت تمامی انسانها ،مانند تمام سالهای دور یا نزدیک،جامعه را چشم انتظار و وامانده ی روز انتخابات میخواهد نشان دهد...با پا به عرصه گذاشتن افراد مطرح کاروان اصلاح طلب همچون خاتمی و در کنارش اصحاب اصلاح طلب او که خبر کاندیداتوری او را در بوق وکرنا می کنند که:خاتمی برگشت،چرا که او را جامعه طلب کرده است.نه آقایان او را تناقضات درونی شما طلب کرده است که شما را رو به انزوا و از هم پارگی می برد.و میخواهید این مهره ی تمام عیار خود را که تمام وعده هایش برای ما انسانهای آزادیخواه و برابری طلب به پوچی تبدیل گشته است،علم کنید.اما ما در سوی دیگر مطمئنا اگر در بررسهای خود در مورد مسئله انتخابات به یک اکتشاف نظری و در پی آن به یک کنش اجتماعی مناسب در باب وظیفه ی خودمان برسیم میتوانیم یک حرکت خاص خود را اجرایی کنیم.حال باید به راه حلی برسیم:با مشاهده ی حرکاتی که از طرف نامزدهای انتخاباتی که به صورت جسته و گریخته خود را مطرح می کنند و یا جبهه ی طرفدار آنها در جهت نفع آنان برای رسیدن به مقام کاندیداتوری و نهایتا رئیس جمهوری تبلیغ می نماید،آموزنده ترین وجه نظام بورژوازی و مناسبات سرمایه داری با شعارها و روشهای آنان در ایران آشکار می گردد.اما در طرف مقابل و در بعضی از جریانات در تضاد با مسئله انتخابات و به قولی نمایش هرساله ی این مراسم(( ملی و دموکراسی گونه!!))جریاناتی وجود دارند که با تبلیغ و تهیج و یا به ندرت با حرکتهای حساب شده به مقابله می روند که در این راه جز صرف انرژی و پتانسیل بیش از حد مردم بی خبر که در جریاناتی از قبیل (ما هستیم!) و جریانات سلطنت طلب فعالیت می کنند،چیزدیگری به دنبال ندارد،که پرونده ی آنان برای اکثریت آگاه طبقه ی زحمتکش مختومه است.در دسته ی دیگر افرادی هستند که در وحله ی اول خواهند گفت: دوستان ما زورمان نمی رسد!!...در این سخن آنها مفهومی ساده نهفته است:آری می خواهند سکوت و خفه خون گرفتن خود را با این جمله توجیح نمایند.دوستان سخن من با شماست،مبارزه کجا معنا پیدا می کند؟آیا آن زمان که قدرت ما هم از لحاظ نظری و پراتیک(عمل انسانی) بر مخالفانمان می چربد و یا همه رفیقان و یاران ما هستند؟نه...قطعا خیر...برای مبارزه باید شرایط عینی و شرایط ذهنی برای طبقه ی فرو دست و کارگر به صورت آگاهی و کنش اجتماعی جلوه نماید،تا در مواقع بحرانی و در شرایط آخرین در بحرانهای انقلابی ،این طبقه،این مرحله از حرکت اعتراضی طبقه خود را به دست گیرد،نه این که توسط عوامل آشکار و نهفته ربوده شود.در غیر این صورت مطمئن باشید اگر انتخاباتی باشد و برای طبقه ی کارگر به صورت ساختگی آن جلوه کند رای آنها در صندوق ها ریخته خواهد شد و آن هم در صندوق های بورژوازی..چرا؟چون شرایط ذهنی آماده نشده است چون کارگر در کنار هم طبقه ای خود،آگاهی درمورد روابط آنها و کارفرما ومناسبات پیشرفته ی دیگر ندارد.چون رسانه ها و دروغ هایش در دست بورژوازی است و هر روز در تصمیمات کارگر می تواند هزاران برابر بیشتر از هر عاملی تاثیر بگذارد و کارگر را با حقوق های نا گرفته و معیشت و زندگی راکت و مرداب گونه به پای صندوق رای ببرد.
در آخر آنچه ما در این روزها و در انتخابات سال 88 باید به صورت هدفمند پیگیر آن باشیم:این چنین است:«کارل مارکس میگوید:آنچه پرولتاریا در جریان انقلاب فوریه(فرانسه) به دست آورد،فقط زمینه ای بود برای رهایی انقلابی خودش، ولی به هیچ وجه خود آن رهایی نبود»
طبقه ی کارگر در جریان خود آگاهی خود برای بدست آوردن پیش زمینه هایی برای رهایی خود از زنجیر های بورژوازی حاکم بر تمامی ارکان زندگی اش باید به صورت هدفمند دست به تدابیری بزند که بعد از به انجام رسانی این تدابیر،راهبردی بودن حرکت خود را به عنوان یک طبقه ی معترض و خواهان حق آزادی و برابری در جریان انتخابات به اثبات برساند.و با این حرکت در مسیر رهایی قطعی خود به دیگر جریانات و طبقات نشان دهد که با یک انتخابات هیچ گاه نمی توانند سرنوشت آنها را رقم خورده جلوه بدهند و تا چهار سال دیگر آنها را چشم انتظار انتخابات دیگر و وعده های واهی دیگر بگذارند

زنده باد آزادی،برقرار باد برابری
علی سالکی- ا/اسفند/87

محمد پورعبدالله را آزاد کنید

2009-02-15T14:24:00.000-08:00

رفیق میدانم که احتیاج به خواب داری

در انفرادی و آن تنها به دور از حتی یک قلم و کاغذ تنها راه خواب است که می دانم حتی نمی گذارند آن را هم آسوده حس کنی

محمد این روزها همه ی خبرها به سان آوار بر سرم خراب شد از دستگیری تو تا....

رفیق می دانم روز به روز می خواهند عرصه را بر انسانیت و آزادیخواهی و برابری طلبی تنگ کنند.اما خودت هم میدانی که هرگز و هرگز نخواهند توانست

رفیق این چند روز همه ی خاطرات ،اشک هستند

و تنها سهم ما این است

اما آینده روی دیگری خواهد داشت

اینجا اول خط است

2009-01-04T12:26:00.001-08:00

وقتی چشمانت را می بندی
یک شب زمستانی به یاد می آید
بگشای آنان را
بگشای این دو کثیف را
اما وقتی آنان را باز می کنی!!
سیگار هست،دودی هست
که از انگشتانت ،از دستت بالا میروند
واین چروک خورده هارا می سوزانند
به آغاز بنگر،اینک پایان است
پایان همه چیز نه، رفیق!!
انتهای آی آی گفتن هایت هم نیست
راه درازی پیش است ،بیچاره
اینجا اول خط است
کدام از اینجا بریده ای گفته ،تو آخر خطی؟
غریبه ها،،سوراخ ها، چشمهایتان کورر!!
من اینجا هزاران چشم دارم،و انسانهایی که در خوابند...
بدبخت بی صدا اشک نریز
نکند که می خواهی بگویی ؟من غریبم!
نکند می خواهی بگویی این شب، تاریک است؟
نه احمق!!
شب هزاران ستاره دارد
تو آنها را کور می نگری
چرا جملات خود را فاصله می دهی؟
نکند که شعر می گویی؟؟
به چه درد آید؟...به درد مادرت؟؟!!
یاد بیمارستان افتادی با ساندویچ
نه آنجا همه سرکوب گشته اند.....حال تو بگو،کس باور نکند!
فقط به تو شصت خود را نشان میدهند...
گه خوردی!....کی؟؟
همین حال!....چرا؟؟
چون همه ی شما سگان درب قصابی هستید
یاد هدایت افتادی ؟،مردک،زنک
نه....نه.....
این حرفها از اتاق من،از حال من می آیند...نه قصابی!!
حال بگو با دشنه ات،مغز استخوانم را پاره کنند
استخوان مگر چیست؟..تاب بیاور
گناه تو چیست؟
زیاد می شنوی...زیاد می خوانی....و زیاده میگویی!
و صورتت و دهانت را وچشمهایت را
سیاهی می پوشاند.

در دفاع از روز دانشجو و آگاهي جنبش مستقل دانشجويي-1

2008-11-29T20:05:00.000-08:00

زنده گان زندان نابرابري و خفقان به پا خيزيد

نگاهي به عقب اندازيد و خروشتان را روشنايي راهتان بنا كنيد.سرهايتان را به عقب بر گردانيد و به روزهايي كه همواره سخت وطاقت فرسا گذشت بنگريد.بيانديشيد روزي فرا خواهد رسيد كه بر ويرانه هاي اين دنياي كهن كه نابرابري و جهل وزندان آن را فراگرفته استخواهيد نگريست

زمان استبداد و بي عدالتي به سر خاهد رسيد و ما چه سرافرازانه از اين جنگ سخت بيرون خواهيم آمد

يك سال از روز سيزدهم آذر سال هشتاد و شش گذشته است و خاطره ي آن در اين مدت با ما بوده است خاطره ي روزي كه دانشگاه تهران مشخصا زير قدم هاي فرزندان ناخلف سرمايه داري به لرزه در آمد و آن روز با تمام شعارها و فريادهاي بي امان انسانهاي به خروش آمده نويد آينده ي روشن را بعد از گزران چندين سال سياه در دانشگاه براي جنبش دانشجويي داشت

آن روز گفتيم دانشگاه پادگان نيست حال نيز استوار بر خواسته هايمان مي ايستيم

آن روز گفتيم نه به سركوب داخلي و جنگ خارجي حال نيز آنرا به تو اي به ظاهر مسلط مي گوييم

و آن روز گفتيم زنده باد آزادي و برابري حال نيز و هميشه اين سخن را بر زبان مي رانيم تا واقعيت جامعه با آن پيوند خورد

بخود پيچي از وحشت روز ما/چو بيني به هر جا فرياد سرخ ما

زنده باد آزادي و برابري

غم نان اگر بگذارد

2008-06-25T01:58:00.000-07:00

غم نان اگر بگذارد
صمد بهرنگی در کتاب کند و کاو در مسائل تربیتی ایران می گوید:معلمی یعنی فقط فرمولوار برنامه ی درسی و تحویل آن به شاگرد.معلم درسش را هم مثل یک دستگاه خودکار و ماشینوار می گوید.حساب کنی می بینی که بیشتر از هزار بار نادرشاه را درس گفته،هزار بار نادرشاه رابرده به هندوستان و هندیهای بیچاره را از دم تیغ بی دریغ او گذرانده و مفتخرانه((فاتح)) لقبش داده و برگردانده به ایران.
زندگی ماشینی برای تمام انسانها:
هیچ هنگام بورژوازی این شعار را به صورت عیان نخواهد داد.اما با کمی اندیشه و نظاره بر عینت ها و واقعیات خواهیم یافت که حرکات و رفتارهای اجتماعی انسانها که توسط جبر بورژوازی انجام می گیرداین شعار در سرلوحه ی کار قرن بیست و یکم قرار خواهد داد چون ضرورت وجود سرمایه داری وجود همین سیستم خودکار و خشک است.
مدارس و تمام مراکز آموزشی به دستگاهی تبدیل گشته اند تا مغز انسانها از کودک یا نوجوان و جوان نخست از تمام هویتهای انسانی پاک شود و در قدم بعدی با همان افتخارات نادر شاه،چه در زمان صمد بهرنگی و زمان ما ،و انقلاب بی فروغ اسلامی اللخصوص در زمان ما اشتغال گردد.و دیگر جایی نه برای معلم باشد که بر تاریخ و سرگذشت این جهان دلایل انسانی و دور از جهت گیری دهد و نه جایی برای شاگرد که هویت انسانی خود را بپروراند.
معلم به فکر نان است و از روی عادت همیشگی بر سرکلاس خواهد رفت و ازسرناچاری باز همان حرفهای تمام سالهای کاری خود را بیان خواهد کرد.چون اینجا دیگرهیچ شوقی نخواهد ماند.نه شوق آموزش بهتر و نه آگاهی دادن به شاگردان نپخته.تنها یک چیز می ماند تقلا زدن برای بدست آوردن یک تکه نان برای خانواده که به قول صمد بهرنگی از آن به صورت ((کانون مقدس حیات))!!! نام می آورد.و آن هنگام که از نبود حداقل رفاه به تنگ می آید و براین وضع موجود خروش میکند با سرکوبی صد چندان وقیحانه تر ازنظام آموزشی پوسیده روبه رو میشود.
هرگز نباید این چنین فرض نمود که با تصویب چند لایحه و قانون در حکومت،نظام آموزشی ما کاری بهتر ارائه خواهد داد.جدا شدن نظام آموزشی از قید و بندهای کهن و پوسیده تنها در گرو آزادی های اجتماعی است و این آزادی درگرو مبارزه ای بی وقفه و منسجم به دست خواهد آمد
جهان مدرن خود را اسیرافکار تفرقه انگیز،رقابتی و حرفه ای درباره ی آموزش و پرورش کرده است.و حتی یک لحظه به این امکان نمی اندیشد که آموزش وپرورش باید معطوف به آرمانهای برابری،یاری متقابل و ابراز خلاقیت باشد.تمام تلاشهای آموزش در این عصر،عصر سقوط انسانیت برای یک هدف است((هوشمندی)).اما در سرتا سر این نظام آموزشی خبری از خردمندی این سیستم نمی باشد. ولی ما چگونه می توانیم بر روی خرابه های این سیستم کهنه و خشک،بنایی تازه و نوین را بر پا کنیم در حالی که پندار خشک و منجمدی داریم. و همه ی سعی و تلاش ما درجهت فرو کردن آن در ذهن کودکان است؟به نظرمن این مسائل یاد شده خطیرتر وبسیار فوری تر از هر اقدامی برای یک دنیای بهتر است.چون این کودکان هستند که با دستان خالی امروز خود ،فرداها را بهتر خواهند ساخت.و در این بین برای ساختن یک نظام آموزشی بی طبقه که همگان از تمام امکانات و رفاه آموزشی برخوردار باشند ،ابتدا باید در جهت حمایت از جنبش های دموکراتیک و آزادیخواهی وبرابری طلبی درآییم که دغدغه ی آنها بهتر شدن تمام این موارد موجود است.
که دیگر آرزوی کودکان کوره پزخانه های حاشیه شهرها که در زیر مشقت کار استخوان می سایند؛دیدن تهران نباشد.که دیگر کودکیِ خود را در میان هجمه ی سنگینی از بوی تعفن ،کثافت و دود نگذراند.که دیگر کودکی برسر بی امکاناتی و بی مبالاتی رژیم خشک سرمایه،صورتش زیر آوار کلاس آتش گرفته ،نسوزد.که دیگر انسانی در حسرت کودکی خود در درون چرخ دنده های خرد کننده ی نظام سرمایه داری نباشد.
زنده باد آزادی و برابری

علی سالکی

جنبش مستقل دانشجویی از انقلاب فرهنگی تا 13 آذر سرخ

2008-05-22T11:57:00.000-07:00

علی سالکی
حاکمیت ازگذشته تا حال با پیشبرد اهداف و فشارهای خود در درون دانشگاه سعی در مسدود کردن صدای ازادی خواهی و برابری
طلبانه دانشجویان کرده و تلاش نموده دانشگاه و جنبشهای دانشجویی را به جناحین قدرت متصل نماید و در خاموش کردن جنبشهای مستقل دانشجویی تلاشهای بسیاری نموده است .
حاکمیت این روند اعمال فشار را از ابتدای ظهورش تا به حال به اشکال گوناگونی بوجود اورده است. از سالهای اولیه به قدرت رسیدن با به وجود اوردن یک جو کاملا خفقان گونه و وحشتبار سعی در ارعاب دانشجویان و اساتید نمود. وبا یک به ظاهرانقلاب فرهنگی و تصفیه دانشجویان و اساتید مترقی وروشنفکراز دانشگاه، محیط غیر وابسته و مستقل دانشجوی را به محیطی سرد و خاموش و وابسته تبدیل کرد به عبارت دیگر با اعمال این امر فضای سیاسی دانشگاه را به چپاول در آورد و تنها جریان باقی مانده در دانشگاه،(خودی)های حاکمیت بودند.
در ادامه ی این پروسه ی اسلامیزه کردن و خودی نمودن دانشگاه ،از به وجود آمدن هرگونه اتحاد بین دانشجویان برای تشکیل جنبشی مستقل وپیشرو جلوگیری نمود.و دانشگاه را به مسلخ کده ای تبدیل نمود که دانشجو تنها می خواست و می بایست از این مکان خلاصی یابد اما در این حین و در اوایل انقلاب فرهنگی چه فریادهای پر خروشی بودند که توسط حاکمیت خاموش گشتند وباچسباندن جرایم مختلف به دانشجو و اساتید سعی در فشردن حلقوم آزادی خواهی و برابری طلبانه ی ایشان کردند.وچه شایسته و قابل قدردانی بودند کسانی تا فریاد آخر خود ،از پا ننشستند و مطالبات خود را هر چه رساتر بیان نمودند و چهره ی واقعی انقلاب فرهنگی را در آن سالها به صورت واضح و شفاف افشا نمودند البته در این بین نوک تیز پیکان حمله حاکمیت به سمت دانشجویان و اسانید چپ و مترقی بوده و هست.و با هدف گیری خود به سمت ایشان سعی در از میان بردن این جنبش خاموشی ناپذیر نمودند.
همانطور که با گذشت سالها و گذشتن از 18 تیر سال 78 ،جنبش دانشجویی بعد از چندین سال بار دیگر پرخروش ظاهر گشت.در این بین ما شاهد یک پروژه ی کاملا تکراری و شکست خورده از طرف حاکمیت هستیم.چرا که اینان با تفکری عبث که در آن سالها داشتند و پنداشتند که با انقلاب فرهنگی وجلوگیری کردن از ورود دانشجویان وا ساتید آزادی خواه توانستند این پژواک رهایی بخش را ساکت و خفه نمایند حال دوباره پا به عرصه گذاشته و با همان پیش فرض غلط و شکست خورده ،و به اشکال مختلف برای چندمین بار سعی دارند که این جو منفجر شده و معترض را خفه نمایند...اما و صد اما که سخت در اشتباهند
حاکمیت بااعلام برچسبهای ناروایی که دانشجویان به دنبال تشکیل کانونهای انحرافی و فساد سیاسی هستند،میخواهند با این موج وسیع و معترض مقابله کنند.وبا یک انگ سیاسی،دانشجوی مبارز را از صحنه خارج نمایند.
بدنبال دستاوردهای شوم انقلاب فرهنگی که همانا پاکسازی و جارو کردن دانشگاه از دانشجویان و اساتید معترض و غیر خودی است، ودر پی این دستاوردها ودر ادامه ی موج سرکوب و وحشت اقدام به دستگیری شماری از فعالین دانشجویی نمودند.که اکثر این بازدداشت شدگان را دانشجویان چپ رادیکال(آزادی خواه و برابری طلب ایران)تشکیل دادند و با این کار ارادتمندی و خاکساری خود را به درگاه اهداف انقلاب فرهنگی نشان دادند
آنان دانشگاه را به مثابه محل بروز عقلانیت و انسانیت نمیخواهند بپذیرند...بلکه آنجا را محلی برای رژه ی نیروهای نظامی وبسیج تبدیل کرده اند که تا هر وقت موجی از اعتراض در دانشگاه شروع گردید آن را در نطفه خفه کنند و این تحرکات را از پایه و اساس ویران کنند اما ما دانشجویان چپ رادیکال به درستی در روز دانشجو سرخ امسال نشان دادیم که فریادمان ،سکوت ناپذیر است و تاریخ جنبش دانشجویی و آن هم جنبش مستقل و مبارز برای دست یابی به اهداف رادیکال ،در سالهای مختلف همواره نشان داده است که هرگز تا رسیدن به اهداف رادیکال اجتماعی خود که همانا متحد گشتن با دیگر جنبش های اجتماعی از جمله زنان وکارگران برای تشکیل یکانقلاب اجتماعی است،هرگز از مطالبات خود کوتاه نخواهند آمد
حال با یک مقایسه بین سال 58 (با ظهور انقلاب فرهنگی) می خواهیم بدانیم این پروژه ی خالص سازی دانشگاه با خودی های حاکمیت ،تا چه حد باعث فوران و یا افول جنبش مستقل دانشجویی گشته است.
در ابتدای امر،اسلام سیاسی به دست عوامل اعمال این دستور(از جمله بنی صدر و دولت حاکمه) پا چپاول فضای اعتراضی دانشگاههای ایران،و به دنبال اجرای پروژه یی که توسط حکومت دیکتاتوری شاهنشاهی ناتمام مانده بود، وبا همان اهداف به دانشگاههای ایران هجوم آوردندودر چند روز فضایی کاملا متشنج ونظامی را به بار آوردند.و دانشگاه را که تا دیروز شعارها و پراتیک آن در راه آزادی وبرابری بود به سمت ارتجاع و پادگانی شدن کشاندند
در کنار این جریان سرکوبگر جنبشهای اجتماعی ،جریانهایی هم دست به دامان حاکمیت شده و با افشاگری های دروغین و غیر اخلاقی باعث تشدید این موج سرکوب شدند
دانشجویان خط امام(تحکیم وحدت) با توجه به شعار هایی که از آن روزها باقی گذاشته اند باعث جهت دهی این پروژه ی تصفیه گر وسرکوبگربه سمت دانشجویان وفعالین چپ شدند،از این شعارها میتوان این شعار را مثال زد:دانشجوی خط امام افشا کن/خلخالی مومن ما اعدام کن
و این جریان با حفظ اعتبار خود در دل حاکمیت ،به عنوان یکتا جنبش دانشجویی در برابر دیگر جنبشهای مستقل دانشجویی قد علم کرد
وحال با عنوان اینکه چپ های دانشگاه (که بعد از 30 سال دوباره به حرکت در آمده اند) غیر اخلاقی هستند
وتمام مشکلات را این چپها هستند که به وجود آورده اند به طور پنهانی هم دست حاکمیت شده وبرای رسیدن به هدفشان دست به دامن طبقه ی حاکم شده اند
حال وظایف ما در این هنگام بعد از سالها گذشتن از انقلاب فرهنگی ورسیدن به زمان خروش اعتراض جنبش های رهایی بخش به نظر من چنین است:
1. با وجود فضای پلیسی و امنیتی دانشگاه،ما دانشجویان که بر خود نام فعالین چپ دانشجویی می نهیم باید باورهای آزادی خواهانه و برابری طلبانه را با اتحاد بین جنبش دانشجویی و جنبش کارگری و زنان در بین توده ی عظیم مردم پر رنگ نماییم که دچار مشکلات آن سالها نگردیم
2. از فرصتها و حمایتهای پیش آمده که در سطح بین الملل بعد از 13 آذر سرخ امسال و با تلاش بی وقفه فعالین چپ دانشجویی صورت گرفت،حداکثر استفاده را بکنیم،و با در تماس بودن با جنبش های پیشرو و مترقی در سرتاسر جهان به پیشبرد آمال و خواسته های خود خواهیم رسید
3. با تدابیر صحیحی که درجهت یکپارچه نمودن جنبش مستقل دانشجویی انجام میدهیم حرکتهای تبعیض آمیز و تفرقه انداز حاکمیت ،که توسط جریانهای مختلف سر از دانشگاه ها در می آورند را،خنثی می نماییم
جمجمه ای هم در کار است،مغزی درآن
زندانی هم در کار است،انسانی درآن
دستهایی هم درکاراست،شکنجه ای با آن
دهه ی 60 هم درکاراست،خاوران هایی درآن
سکوتی هم درکاراست،شکستی درآن
فریادی هم درکاراست،پیروزی درآن
پرولتاریا هم درکاراست،رهایی برای آنان
صبحی هم درکاراست،سپیدی درآن
ستمی هم درکاراست،آزادی وبرابری راه حل آن
زنده باد آزادی وبرابری
دی ماه 86

به همراه فرزندان نا خلف سرمایه داری

2008-05-22T11:53:00.000-07:00

علي سالكي
كسي با نام آزادي حرفهاي ناگفته ي خود را از درون زندان رجايي شهر كرج،با دانش آموزان مدرسه اي كه زماني درآن درس عشق و آزادي به كودكان مي داد،آغاز مي كند.از تمام رفقاي كودك خود مي خواهد كه روزهاي پر تپش كودكي را از خاطر نبرند،رقصهايي كه با نواهاي كردي ميكردند،از يادشان نرود.اما كساني مي خواهند كه اين كودكان به عزاي معلم خود بشينند.شادي و رقص و آواز هاي خود را از ياد ببرند.كودكي خود را در لابلاي فقر و تبعيض و تعصب مدفون كنند و تا دنيا دنياست غم نان خورند و آزادي وبرابري.
عده اي هم در اين بين به ما طعنه مي زنند كه زمان فعاليتهاي علني ،آكسيونها و... گذشته است و بايد تنها مبارزه ي فرهنگي كرد ،به درون روستا ها رفت و فرهنگ و آگاهي مردم را پررنگ كرد،و با اين عمل ضرب فشار نيروهاي ارتجاع را بر فعاليت هاي خود كم نمود.حرفشان درست است.ما بارها و هميشه به اين فعاليتها دست زده ايم به كوره هاي آجر پزي رفتيم به مراكز بازيافت زباله براي تدريس كودكاني رفتيم كه با سن كم مجبور به كارهاي مشقت باربودند.اما دوستان من نگاهي به اطراف خود كرده ايد؟مي خواهند معلمي را به جرم تدريس درس آزادي به كودكان به جرم دفاع از حقوق زنان و چندين جرم ساختگي ديگر بر بالاي چوبه ي دار ببرند! و شما به نشانه ي تاسف سرهايتان را تكان مي دهيد.نه رفقا هر عملي كه اين نظم موجود در نظام سرمايه داري كه همه امور را براي سود آنها مي خواهد و نه تامين خواسته هاي "انسان" را به خطر بياندازد،سركوب ميشود.به زير مشت ولگد وتوهين ميرود.اما اينجا مرحله اي است كه همان كودكان روستاهاي دور افتاده و همان كودكاني كه در كوره پزخانه ها زير فشار كار استخوان مي سايند،با خود فكر خواهند كرد آن معلم و فعالي كه براي آنها زحمت كشيد و حال به او انگ جنايتكار و ارازل واوباش و... مي زنند،چه در سر داشت و براي چه با او اين چنين كردند؟و پا در جاي پاي او خواهند گذاشت و نمي گذارند پرچم سرخ او بر زمين بماند.
آري با شما هستم شما خواهيد توانست ما را به بند بكشيد شكنجه كنيد در آخر به بالاي دار بريد اما با آن كودكان چه مي كنيد ؟هر كدام از آنها خواهند توانست فرزاد كمانگري ديگر شوند آزادي خواه و برابري طلبي ديگر شوند و حتي فراتر ازآن،با خروش خشم آيندگان چه مي كنيد كه در خاطرشان اعدام بهترين معلم و رفيق خود را دارند؟
همين حال به شما اخطار مي كنيم كه ما با نظم موجود شما سازش نخواهيم كرد و ديري نخواهد كشيد كه دوباره فرياد آزادي و برابري انسانها برسر اعمال ضد انساني شما قد علم خواهد كرد.ودر آن زمان هرگونه حركت خلاف انسانيت از قبيل اعدام وسنگسار و شكنجه را از ميان جامعه ي انساني پس خواهيم زد.

بیانه دانشجویان آزادی خواه و برابری طلب اهواز

2008-04-29T00:16:00.000-07:00

بیانه دانشجویان آزادی خواه و برابری طلب اهواز
به مناسبت روز جهانی کارگر

http://azadi-barabari-ahwaz.blogfa.com/post-14.aspx

پيش به سوي اول ماه مه روز جهاني زحمتكشان جهان

2008-04-16T00:51:00.002-07:00

برخيز اي داغ لعنت خورده
اطلاعیه دانشجویان آزادیخواه و برابری طلب به مناسبت اول ماه مه
‌‌
اول ماه مه برای طبقه‌ی ما - طبقه کارگر - روز همبستگی جهانی است. این روز روزی است که پرچم و افق کارگری در جهان به اهتزاز در می‌آید. در همه جای گیتی از تهران و کرج و سنندج تا لوس‌آنجلس و پاریس و مسکو و از کابل و بغداد و قاهره تا تل‌آویو و آمستردام و همه جای جهان، یک پرچم و یک صدا بلند می‌شود «زنده باد همبستگی جهانی کارگران»، «زنده باد برابری، زنده باد آزادی». کارگران و مردم زحمتکش دنیا در یک صف و یک دل در خیابان‌های شهرها رژه می‌روند و اعلام می‌کنند «ما انسان هستیم!»، ما ملت و مرز و قوم نمی‌شناسیم و هیچ تفرقه‌ای را نمی‌پذیریم. ما کارگریم، به نام دین و ملت و قوم نمی‌توانند ما را از هم جدا کنند. این شعارهای برجسته‌ی اول ماه مه است، حتی اگر این شعار به این شکل واضح بر پرچم‌های کارگران و مردم در این روز نوشته نشده باشد.
اول ماه مه ، روز جهانی کارگر و روز همبستگی جهانی طبقه کارگر ، امسال در حالی برگزار خواهد شد که حوادث مختلفی در سال گذشته بر جنبش کارگری و جنبش آزادی و رهایی انسان گذشته است.
در سالی که گذشت باز هم سرمایه داری افسار گسیخته ی ایران با تمام توان خود و تا جایی که توانست دست خود را به سوی سفره خالی کارگران دراز نمود و ولع تهوع آور خود را برای کسب سود بیشتر در ازای به فلاکت کشاندن کارگران و زحمتکشان این جامعه در سال گذشته هر چه بیشتر نمایان کرد و چهره خود را زمانی به وضوح عیان تر نمود که کارگران در هر اعتراضی نسبت به حقوق معوقه و دستمزدها با سرکوب سازمان یافته دستگاه روبرو گشتند. سالی که گذشت سال مبارزات طبقاتی در سطح گسترده ای در جامعه بوده و سالی بوده است که طبقه کارگر نسبت به حقوق واقعی خود آگاه تر شده و میداند که باید دست متعرض سرمایه داران به زندگیش را کوتاه کند.
در ایران طبق معمول هر سال علیرغم ممنوعیت برگزاری مراسم اول ماه مه، این مراسم در اشکال مختلف در محله و کارخانه و دانشگاه و ... برگزار می‌شود. ما دانشجویان آزادی‌خواه و برابری‌طلب چندین سال است که این مراسم را در دانشگاه برگزار می‌کنیم ویا در مراسم مستقل کارگران شرکت فعال می‌کنیم. امسال نیز ما دانشجویان آزادی‌خواه و برابری‌طلب به استقبال اول ماه مه می‌رویم. ما در کنار میلیون‌ها کارگر و انسان در جهان این روز را گرامی می‌داریم. امید و تلاش ما این است که پرچم و افق این روز به افق همه‌ی کارگران و انسان‌های زحمتکش جهان تبدیل شود. تفرقه‌های قومی و ملی و مذهبی در میان کارگران و مردم جهان رخت بربندد و آزادی و برابری مردم در ایران و جهان متحقق شود.
اول ماه مه روز بزرگی برای طبقه‌ی ما است. ما در این روز پرچم همبستگی جهانی طبقه کارگر و شعار "کارگران جهان متحد شوید" را برافراشته نگاه خواهیم داشت.
به امید اول مه هر چه باشکوه تر

دانشجویان آزادی‌خواه و برابری‌طلب سراسر کشور

رفيق بهروز كريمي زاده پس ازپنج ماه از زندان اوين آزاد شد

2008-04-16T00:19:00.000-07:00

رفيق بهروز كريمي زاده ستاره ي سرخ دانشجويان آزاديخواه وبرابري طلب از زندان اوين آزاد شد.رفيق بهروز به جمع زندگان اين

زندان بزرگ خوش آمدي به جمع رفقاي هميشگي ات خوش آمدي

زنده باد بهروز كريمي زاده

زنده باد آزادي و برابري

بیانیه دانشجویان آزادی خواه و برابری طلب دانشگاه های سراسر ایران پیرامون 8 مارس روز جهانی زن

2008-03-02T05:54:00.000-08:00

به صدمین سالگرد روز جهانی زن در 8 مارس 2008 نزدیک شده ایم و امسال در شرایطی به استقبال این روز می رویم که سرمایه داری سرکوبگر مذهبی ، ده ها تن از عزیز ترین رفقای ما، دختران وپسرانی که همراه یکدیگر علیه هرگونه آپارتاید طبقاتی، جنسی، قومی و...مبارزه می کردند را، در آستانه روز دانشجو در 13 آذرماه دستگیر و روانه زندان های مخوف خود نموده است و با هدف سرکوب جنبش آزادی خواهی و برابری طلبی در دانشگاه ها، به تَبَع دیگر عرصه های مبارزات سرمایه ستیزدر جنبش کارگری ، جنبش معلمان ،جنبش زنان و...، آنان را زیر شدید ترین فشارها و شکنجه ها قرار داده است.

اما تنها چیزی که در این میان عاید آنان شده ،شدت یافتن نارضایتی ها و هرچه پر حرارت تر شدن اعتراضات و مبارزات پر شور دانشجویان، کارگران، معلمّان و زنان هم پا و هم راه یکدیگر بوده است و بدون شک شعله این مبارزات چنان مشتعل و دامنه این مبارزات چنان گسترده است که 8 مارس پیش رو نیز از این امر مستثنی نخواهد بود .

پس از انقلاب 57 و سرکوب دهشتناک چپ در دهه 60، هشتم مارس سال گذشته(2007) ،نخستین مرتبه ای بود که دانشجویان آزادیخواه و برابری طلب در دانشگاه های ایران اقدام به بزرگداشت روز جهانی زن نمودند ، و در قالب آکسیون ها و مراسم های متعدد و مستقل ، یادواره این روز را گرامی داشتند و یادآور گردیدند که جنبش رهایی زنان، جزئی لاینفک از جنبش رهایی انسان است و رفع ستم جنسی از زنان در گرو مبارزه ای همه جانبه و در تمامی ابعاد با توحّش نظام سرمایه سالار در کلّیت آن است و و بار دیگر یادآور این مهم گردیدند که تنها نیرویی پیشرو در جهت رهایی انسان ها که متکی به اصول انسانی سوسیالیسم باشد می تواند پرچمدار رهایی زنان نیز باشد.

ما تردیدی نداریم که مساله زنان در ماهیت خویش آن چنان رادیکال است، که نظام سرمایه داری را در تمامی ابعادش به چالش می کشد، و به ویژه بر این مهم تاکید می کنیم که ستم جنسی جاری در مجموعه مناسبات منحط نظام سرمایه داری ، در خاورمیانه و بالطبع ایران، آغشته به پوشش مذهبی نیز گردیده وبا بدل شدن به بردگی جنسی بی پرده، بر عمق توحّش آن افزوده شده است، چندان که زن بی محابا نه تنها از سوی قوانین و نظام حقوقی مبتنی بر مذهب ،مورد تجاوز و تعدّی قرار گرفته و می گیرد،بلکه تعدّد غیر قابل انکار احکام سنگسار، ختنه دختران، تجاوزات به عنف، قتل های ناموسی، مثله کردن جنسی،خشونت علیه زنان در خانواده و ...حاکی از تایید تلویحی اعمال وحشیانه و غیر انسانی با دختران و زنان به پشتوانه مذهب است و شدت آپارتاید جنسی تا آن جاست که اکنون با تصویب قوانین منحطی ناظر بر سهمیه بندی دختران در ورود به دانشگاه ها و نیز تفکیک کتب درسی از دوره دبستان به بعد و نیز جداسازی کلاس های دانشجویان دختر و پسر از یکدیگر مواجه گشته ایم!
از این رو هرگونه گرایشی که داعیه دار پیشبرد این جنبش باشد، اما در صدد باج دهی به نظام موجود و تطهیر جنایات آن و تقلیل دادن مساله زنان تنها به وجوهی از آن (حقوقی و قانونی) باشد، و سعی در جایگزین کردن رفرمیسم به جای رادیکالیسم در جنبش زنان داشته باشد، انحرافی از جنبش رهایی بخش زنان است و نمی تواند مجموعه مطالبات و خواست های زنان از اقشار و طبقات گوناگون را نمایندگی کند.
ما خواهان برابری زنان با مردانی نیستیم که خود فاقد هرگونه شانیت وحقوق انسانی و حداقلی ترین آزادی ها هستند!
ما خواهان آنگونه برابری زن و مرد هستیم که در چارچوب های تنگ و غیرقابل قبول حاکمیت سرمایه ابدا محقق نمی شود! زیرا که مردان نیز تحت ستم های زاییده بربریت نظام سرمایه داری ، موقعیتی مادون انسانی دارند و تمامی این ستم بر زنان به گونه ای مضاعف، بار می شود.
آنچه که توسط دستگاه سرکوبگر و ایدئولوژیک رژیم سرمایه داری مذهبی تحت عنوان طرح ارتقاء امنیت اجتماعی در یک سال گذشته چهره های مختلفی از آن ارائه گردید و به هرچه بسته تر شدن فضای اجتماعی و سیاسی انجامید ، فقدان حداقلی ترین آزادی ها نظیر آزادی عقیده و بیان،آزادی پوشش، آزادی روابط انسانی، شکنجه در حیوانی ترین و ضد بشری ترین اقسام آن در زندان های رژیم، کشتار زندانیان ،صدور احکام بی رویه اعدام و با روش های مافوق وحشیانه کشتار،مثله کردن زندانیان، اعدام کودکان ، ربودن فعالان سیاسی و اجتماعی و زندانی کردن طویل المدت آنها به دلایل واهی نظیر اقدام علیه امنیت ملی یا تشویش اذهان عمومی و... ،همگی بر این امر صحّه نهاده است که تا چه حد چارچوب های موجود و نظم مستقر، شان انسانی تمامی زنان و مردان را لگدمال کرده است و تا چه حد ضرورت دارد که زنان و مردان متّحدانه در کنار هم مبارزه برای رهایی انسان را در بطن نبرد طبقاتی جاری به پیش برند.
ما می دانیم که جنبش رهایی زنان، از هر سوی ، به دیگر جنبش های اجتماعی درنظام طبقاتی موجود گره خورده است وجریاناتی که منافع و پیشروی این جنبش جدای از دیگر مبارزات ، برایشان اهمیت بیشتری از هر امر دیگری دارد(فمینیسم بورژوایی) ،نمی توانند به تنهایی و تنها به اتکا به آن حتی پیشروی های اندکی را نیز ضمانت کنند، کما اینکه عقیم ماندن و ناکارامدی جنبش بورژوایی زنان در قالب کمپین یک میلیون امضا به خوبی این مسئله را تایید می کند .
مماشات سردمداران و بنیان گزاران آن با حکومت اسلامی سرمایه سالار و اقتدا به روحانیون مترقی!!! والقاء توهم ضرورت زیست بر بستر اصلاح طلبی منحط پسادوم خردادی ، که از طریق رسانه ها و ارگان های لیبرال و نولیبرال داخلی و خارجی به شدت تبلیغ می گردد، همگی چهره های انحرافی جنبش لیبرالی زنان است که در شرایط عیان نبودن آلترناتیو جدی و مقتدر چپ در جنبش زنان عرصه را برای تاخت و تاز خود فراهم دیده است.
همه ما به خوبی می دانیم که 8 مارس به عنوان روز جهانی زن و سمبل مبارزات زنان در اقصی نقاط جهان در راستای نفی آپارتاید جنسی در تمامی ابعاد، ریشه در مبارزات زنان کارگر و جنبش کمونیستی دارد،و این خود گویای این امر است که تا چه حد مبارزات ضد سرمایه داری باهم در پیوندی همه جانبه به سر می برند و اساسا پیروزی مبارزات علیه ستم جنسی و ستم طبقاتی در گرو یکدیگر است.
عینی ترین و واقعی ترین مسائل زنان نظیر دستمزدهای نابرابر زن و مرد، حجم فزاینده قرارداد های موقت، اقسام تبعیض در محل کار، تامین اجتماعی، بردگی خانگی زنان، نرخ بیکاری بالا در میان زنان، اخراج های بی رویه و انبوهی از آسیب های اجتماعی و فحشاء زاییده فقر اقتصادی – اجتماعی که بر زنان به گونه ای مضاعف بار می شود، و ده ها مسئله دیگر نمونه هایی از نقاط گرهی است که بر اشتراکات دو جنبش کارگری و زنان منطبق است.
بورژوازی منحط و سود محور، به گونه ای مضاعف زنان را مورد بهره کشی و استثمار قرار می دهد و نتیجتاً این ستم از عرصه اقتصادی به عرصه اجتماعی نشت می کند و عوارضی چون آمار فزاینده تن فروشی، سوءاستفاده های جنسی ، خشونت بی رویه علیه زنان و تبعیض و نابرابری در تمام سطوح را به دنبال می آورد.
این در حالیست که طیف های مختلف لیبرالیسم ایرانی مداوما تلاش می کنند توجه زنان را از درک ریشه های ستمکشی زنان به انحراف بکشانند و نظام سرمایه داری را به عنوان آماج حملات جنبش رهایی زنان از صحنه خارج کنند،اما آنان قادر نیستند توده زنان کارگر، خانه دار و زحمتکش را که شرایط عینی کار و زندگی هر روزه شان بیشتر از روز قبل آنها را به درک ریشه های طبقاتی ستمکشی زنان سوق می دهد به میدا ن یک مبارزه توده ای بکشانند و ناچار به اقشار و طبقات فرادست جامعه بسنده می کنند لیکن مجموعه فعالیت هایشان در آن عرصه نیز چنان عقیم است که قادر نیستند خواستی نظیرآزادی پوشش را نمایندگی نموده و دست کم به طرح جدی آن بپردازند.
ما معتقدیم که این تنها گرایش چپ است که می تواند افق روشن رهایی را پیشاروی جنبش زنان قرار دهد و پیشروی این جنبش را در پیوند و همگامی با جنبش طبقه کارگر بسوی تبدیل شدن به یک جنبش توده ای و نیرومند اجتماعی تضمین کند.
ما می دانیم که این وظیفه جنبش چپ است که صدای آزادی خواهی و برابری طلبی همگان باشد و در اوضاع سیاسی کنونی و در شرایطی که جدال و کشمکش حکومت جمهوری اسلامی با دیگر قدرتهای سرمایه داری غربی و در راس آنها امریکا بر سر برنامه هسته ای ،بیش از هر زمان دیگری مردم ایران و به ویژه طبقات فرودست جامعه را در هراس دائمی از تهدید حملات نظامی و تشدید محاصره و تحریم های اقتصادی تحت فشار قرار داده است، از8 مارس برای فریاد کردن انسانیت ،آزادی خواهی و برابری طلبی علیه سیاستهای ضد انسانی و ارتجاعی هر دو طرف این نزاع و کشمکش بهترین بهره را برده و پیشگام مبارزات علیه ارتجاع سرمایه داری مذهبی باشد.
ما بار دیگر در 8 مارس اعلام خواهیم نمود که آزادی و برابری ضرورت است. جنبش رهایی زنان شاخص رهایی جامعه و بخشی مهم از جنبش چپ است که از بطن ضرورت های اجتماعی و علیه تمام مناسبات تبعیض آلود و منحط نظام سرمایه داری برآمده است، و لذا حقانیت دارد.
ما اعلام می کنیم که سرکوب،زندان و شکنجه فعالان و پیشروان هیچ یک از جنبش های دانشجویی، کارگری و زنان، خدشه ای در تداوم و سیر مبارزات سوسیالیستی و ضد سرمایه داری ما وارد نخواهد کرد.
در این روز اعلام می کنیم که نظام سرمایه داری در هر لفافه ای که پیچیده باشد عین بربریت است و از این رو راهی جز سوسیالیسم و مبارزه برای تحقق آن پیش روی ما نیست.

زنده باد آزادی زنده باد برابری

دانشجویان آزادیخواه و برابری طلب دانشگاه های ایران

روز جهاني زن.18اسفندماه

2008-02-24T03:26:00.000-08:00

دیریست تا دم نیاوردم

اما اکنون

هنگام آن است که از جگر،فریادی بر آرم

که سرانجام اینک شیطان که بر من دست می گشاید

رهايي زن رهايي جامعه است

هشتم مارس نزديك است

١٦ فوریه پیروزی برای آزادیخواهان و برابری طلبان

2008-02-18T00:06:00.000-08:00

آزادیخواهان! برابری طلبان
همین جا لازم میدانیم که بنام همه دانشجویان آزادیخواه و برابری طلب در سراسر کشور، بنام همه رفقای زندانیمان، بنام همه آنان که اکنون زیر شکنجه و در زندان ها بسر میبرند، از همه شما شرکت کنندگان در این اعتراضات تشکر کنیم. مردم ایران تظاهرکنندگان امروز را در تلاش برای آزادی و برابری در کنار خود میبینند. شما همسنگران آزادی خواهان و برابری طلبان ایران هستید. باید فشار بر حکومت ایران را تا آزادی قطعی همه زندانیان ادامه داد. اینان تنها در نتیجه همین فشارهای سراسری بود که مجبور شدند فعلا به قید وثیقه تعداد زیادی از یاران ما را آزاد کنند.
امروز جنبش آزادیخواهی و برابری طلبی علیرغم دستگیری های اخیر ابعادی بسیار وسیع تر از گذشته پیدا کرده است، حکومت که با حمله گسترده و سیستماتیک خود تصور میکرد میتواند با دستگیری و شکنجه رهبران دانشجویان آزادیخواه و برابری طلب، جنبش ما را خفه کند، با موج وسیعی از پیوستن نیروهای آزادی خواه و برابری طلب به ما روبرو شد. واقعیت این است که دستگاه سرکوب جمهوری اسلامی بزرگترین اشتباه خود را وقتی مرتکب شد که اقدام به سرکوب این جنبش کرد.
شما آزادیخواهان و برابری طلبان در سرتاسر جهان بخش مهمی از این جنبش هستید. ما به حمایت های بیشتر تک تک شما نیازمندیم. در کنار ما بمانید! ما تا رسیدن به تمام خواسته ها و اهداف انسانیمان از پای نخواهیم نشست.

تا این لحظه اخبار اعتراضات و آکسیونهای زیر که در آنها هزاران نفر شرکت داشته اند، بدست ما رسیده اند.
- گوتنبرگ، سوﺌد
- اسلو، نروژ
- کپنهاک، دانمارک
- لاهه، هلند
- آمستردام، هلند
- لندن، انگلستان
- استکهلم، سوﺌد
- تورنتو، کانادا
- لولﺌو، سوﺌد
- زوریخ، اتریش
- هلسینکی، فنلاند
- هامبورگ، آلمان
- نیویورک، آمریکا

انفرادي

2008-02-16T08:30:00.000-08:00

انفرادي
نفس نمي توان كشيد
به تو در جواب گويند:مگر قرار بر اين بودكه نفس بكشي؟
نه ورقي
نه قلمي
نه رفيقي نه آفتابي
هيچ يك نيستند
اينان جرم تواند
فقط يك چيز هست
يك چيز
انفرادي
با ديوارهاي سرد و خالي
فقط يك چيز هست
يك چيز
شعله هاي آتش با زبانه هايي كه از جان مي گدازد
بتو گويند: توبه كن...توبه كن
اما تو كه با نقش پرنده اي بر روي حوله ي سلولت.پرواز ميكني...
چرا توبه كني
در ذهنت تصوير پرنده اي
تصوير خورشيدي
تصوير دريايي
آري تو انساني..اما در يك سلول انفرادي
آري تو به انسانيت متهمي
چون كه به آن مسلحي...

علي سالكي

یاد 15 ستاره ی سرخ سیاهکل گرامی باد

2008-02-09T22:18:00.000-08:00

-------------------------------------------------------------------------------------------------

عکسهایی از رفقای دربند

پای ما با زنجیر هیچ نسبتی ندارد/جانمان از زندان هیچ باکی ندارد

2008-02-01T00:06:00.000-08:00

موج اعتراض

کارخانه را در نوردیده است

بگیر...بگیر

ببر...ببر

اما شکست از آن توست

این سرود خشم طبقه ی کارگر است

که خشم ما،مشتی محکم بر سر شماست

سرمایه را انباشت نما

کار مزدی را رواج ده

اما شکست از آن توست

و تاریخ از آن ما

علی سالکی

كارگران صنایع مخابراتی: با خانواده هایمان دست به تجمع میزنیم

کارگران كیان تایر توطئه كارفرما و شورای تامین استان را به هم زدند

اخراج كارگران مجتمع صنعتی سما
التیماتوم كارگران صنایع مخابراتی راه دور به تحصن دوبارهطبق خبری كه روز ١٠ بهمن منتشر شده است، كارگران كارخانه صنایع مخابراتی راه دور، كه چند روز پیش بیش از ١٤٠٠ تن از آنها در اعتراض به عدم پرداخت دستمزدهای خود با مراجعه به استانداری استان فارس دست به اعتراض زده بودند، اعلام كرده اند كه اگر تا روز شنبه، ١٣ بهمن ماه مطالبات آنها پرداخت نشود، به همراه اعضای خانواده خود بار دیگر در مقابل استانداری دست به اعتراض و تحصن خواهند زد.
كارگران كیان تایر خشمگین از توطئه های كارفرمابه دنبال اعتصاب كارگران كیان تایر (لاستیك البرز سابق) و انعكاس در رسانه ها، كارفرمای این شركت در تبانی با شورای تامین استان، برای پایان دادن به اعتصاب كارگران دست توطئه میزند و روز ١٠ بهمن به كارگران وعده می دهد كه روز ١٣ بهمن، علاوه بر پرداخت ٤ ماه دستمزدهای پرداخت نشده كارگران، تولید را نیز از سر خواهد گرفت. اما ساعاتی بعد، و در حالیکه تعدادی از کارگران هنوز کارخانه را ترک نکرده بودند مطلع میشوند که به رانندگان سرویسهای حمل و نقل کارگران گفته شده است كه از روز شنبه (١٣ بهمن ماه) دیگر برای حمل و نقل كارگران مراجعه نكنند. کارفرما به این طریق قصد داشت کارخانه را تعطیل و کارگران را بیکار کند و با توطئه آنها را از محوطه کارخانه بیرون کند. تعدادی از كارگرانی كه در نیمه راه بوده و به خیال توافق با مدیریت كارخانه را ترك كرده بودند، به محض اطلاع از كلك مدیریت به كارخانه بازگشته و تحصن خود را از سر می گیرند.
اخراج كارگران مجتمع صنعتی سمامدیریت کارخانه سما، نزدیک به ٥٠ درصد كارگران این مجتمع را كه چندی پیش با یك اعتراض قدرتمند خواسته های خود را به كارفرما تحمیل كردند، به بهانه های واهی بیكار کرد. ۵٠ درصد دیگر كارگران بدون هر گونه قراردادی مشغول كار در این مجتمع هستند.

Winter & Revolution

2008-01-30T09:38:00.000-08:00

رفیق علیخانی را آزاد کنید

2008-01-28T23:34:00.000-08:00

بخوانید مطلبی در مورد رفیق علیخانی که هنوز در زندان اهواز است-از دانشجویان آزادیخواه و برابری طلب اهواز

http://azadi-barabari-ahwaz.blogfa.com/post-2.aspx

vera mukhina

2008-01-25T22:33:00.000-08:00

به تو ای به ظاهر مسلط

ما نبض پر تپش سرخ انقلابیم

ما از تبار روزهای مشقت باریم

ما تا خون در بدن داریم،فریاد بر می آریم

زنده باد آزادی

بر قرارباد برابری

علی سالکی

vera mukhina-the worker and the collative woman

عکس بالا از کارهای هنری انقلاب مارکسیستی شوروی است...این مجسمه کاری از هنرمندی روسی به نام -ورا موخینا -میباشد

اعلام موجودیت دانشجویان آزادیخواه و برابری طلب اهواز

2008-01-25T22:28:00.000-08:00

http://www.azadi-barabari-ahwaz.blogfa.com/

سلامی به گرمی آفتاب سوزان اهواز
زمانی نزدیک است که برآن شدیم به خیل عظیم دانشجویان آزادی خواه وبرابری طلب ایران بپیوندیم و ما هم با آنها همصدا و دست به دست یکدیگر بر ضد ظلم و استبداد ندا برآوریم !!! آری من ها جمع شدند و شدیم ما رفقا بلی در شهر اهواز در کنار همه دوستانمان شدیم این جمع تا ندایمان را به همه برسانیم و بگوییم ما هم می خواهیم با شما باشیم تا آزادی و تا برابری و از همه می خواهیم با ما یاری کنند تا صدایمان به یکدیگر برسد
از تمامی آزادیخواهان و برابری طلبان دانشجو می خواهیم ما را لینک کنند و به دوستان خودشان معرفی کنند از تمامی دوستان خواهشمندیم از طریق ایمیل : azadikhah.daneshjo@gmail.com با ما در ارتباط باشند و ما را در خبر رسانی یاری دهند از تمامی دانشجویان اهوازی و خوزستانی هم که مایل به همکاری هستند می خواهیم با زدن یک امیل موجودیت خود را اعلام کنند
ما هستیم و خواهیم بود تا زمانی که ظلم را از ریشه برکنیم و آزادی را به یکدیگر هدیه دهیم
دانشجویان آزادی خواه و برابری طلب اهواز

من اینجای ام و آینده،در مشتهای من

2008-01-24T22:35:00.000-08:00

نامه ی مادر ویکتوریا جمشیدی،پس از آزادی فرزندش از زندان اوین

http://13azar.blogspot.com/2008/01/blog-post_2674.html

و بخوانید اشعاری از احمد شاملو
حرف من این است
قطره ها باید آگاه شوند
-----------------
هرچند نا به کارانی هستند آن سو
چیره دستانی در حرفه ی کت بسته به مقتل بردن
ود لیرانی دریا دل این سو
چرب دستانی در صفت،زیبا مردن
------------------------
شب نهادانی از قعر قرون آمده اند
که دل پر تپش نور اندیشان را
وصله چکمه ی خود می خواهند
و چو بر خاک درافکندندت
باور دارند
که سعادت با ایشان،به جهان آمده است
----------------------------
به یاد آر
تاریخ ما بی قراری ما بود
نه باوری
نه وطنی
---------------------------
ابلها؛مردا
عدوی تو نیستم من
انکار تو ام
-----------------------------
دیریست تا دم نیاوردم،اما اکنون
هنگام آن است که از جگر،فریادی بر آرم
که سرانجام اینک شیطان که بر من دست می گشاید

ویکتوریا جمشیدی آزاد شد

2008-01-20T03:56:00.000-08:00

رفیق ویکتوریا جمشیدی دیروز 2 بهمن بعد از 51 روز از زندان اوین آزاد شد

بعد از آزادی رفقا روزبه صف شکن و انوشه آزادبر و محسن غمین

امیدوارم همیشه آزاد و پیروز باشید

زنده باد آزادی و برابری

زنده باد رهایی زنان

علی کانطوری توسط نیروهای امنیتی ربوده شد

2008-01-18T23:07:00.000-08:00

علی کانطوری توسط نیروهای امنیتی ربوده شد

در روز دو شنبه 24 دی ماه بار دیگر یکی از دانشجویان آزادی خواه و برابری طلب و این بار در یکی از خیابان های قزوین ربوده شد. در این روز علی کانطوری دستگیر و به جای نامعلومی برده شد، همانند سایر موارد خانواده ه ی وی پس از سه روز بی خبری و نگرانی در روز 27 دی ماه از بازداشت فرزندشان مطلع شدند،به نظر می رسد که این سناریو قرار است هم چنان تکرار شود، اما مطابق کدام قانون، کدام فرهنگ و کدام اخلاق؟ کجای دنیا این چنین با انسانها برخورد می شود، کجا نوشته شده است که اجازه دارند به این نحو به جان جوانان یک سرزمین بیفتند و با آنان به این شکل غیر انسانی رفتار کنند؟ کدام قانون اخلاقی اجازه می دهد که این جوانان را از ابتدایی ترین حقوق خود محروم کنند؟به جرم آزادی خواهی و برابری طلبی؟

پرولتارهای سراسر جهان متحد شوید

2008-01-17T04:10:00.000-08:00

پرولتارهای سراسر جهان متحد شوید
Workers of the world unite
مارکس و انگلس در مانیفست کمونیست می نویسند:شرط اساسی برای هستی و سلطه ی طبقه ی بو رژوا ،تکوین و افزایش سرمایه است،شرط وجودی سرمایه،کار مزدوری است...تکامل صنعت مدرن،همان بنیادی را که بورژوازی بر اساس آن تولید می کند و محصولات و ابزار تولید را به تصاحب خود در می آورد از زیر پایش فرو می پاشد.بدین گونه آنچه بورژوازی بیش از همه به و جود می آورد گورکن خویش است.سقوط آن و پیروزی پرولتاریا به یکسان اجتناب ناپذیر است
مارکس می نویسد:شرط رهایی طبقه ی کارگر الغای تمامی طبقات است.به عبارت دیگر ،سرنگونی سرمایه داری به برقراری شکل نوینی از جامعه ی طبقاتی نخواهد انجامید.بلکه،این اقدام پیش در آمد ایجاد جامعه ی بی طبقه ای است که در آن دیگر از استثمار و دشمنی طبقاتی خبری نیست

تصاویر دستگیر شدگان (دانشجویان آزادی خواه و برابری طلب(چپ رادیکال)) در 24 دی ماه

2008-01-16T03:46:00.000-08:00

نه .....نه.....نپنداریدکه ما غمگین و افسرده ایم...نه..
ما خوشحالیم..خوشحالیم که رفقای در بندمان در اوین در زندانهای مخوف شما سر خم نخواهند کرد
و یک نه بزرگ به تمام نیروهای ارتجاع می دهند
آری شما وحشت زده اید از آزادی و برابری می ترسید از فریاد سرخ ما می هراسید که این چنین به دست و پا افتاده اید
زنده باد آزادی و برابری

خشم تو خروش طوفان است

2008-01-15T23:46:00.000-08:00

تصاویر دستگیر شدگان (دانشجویان آزادی خواه و برابری طلب(چپ رادیکال)) در 24 دی ماه به شرح زیر:1-سروش ثابت2-مرتضی اصلاحچی3-مرتضی خدمتلو4-آناهیتا حسینی5-امین قضائی6سروش دشتستانی7-بیژن صباغ8-محمد پور عبدالله9-بیتا صمیمی زاده10-بهزاد باقری

اسامی بخشی از دستگیر شدگان جدید

2008-01-15T05:58:00.000-08:00

باز هم سركوب و بازداشت

به نظر میرسد رفقای زیر از جمله دستگیر شدگان هستند

۱ - سروش دشتستانی
۲ - امین قضائی
۳ - بیژن صباغ
۴ - آناهیتا حسینی
۵ - مرتضی خدمتلو
۶ - محمد پور عبدالله
۷ - بیتا صمیمی
لیست کاملتر متعاقبا اعلام خواهد شد.

دانشجویان آزادیخواه و برابری طلب دانشگاههای سراسر کشور
۲۶ دی ۱۳۸۶

خاموش نخواهيم گشت...هرگز

من آمده ام كه بشكنم ظلمت شب

2008-01-15T05:34:00.000-08:00

روزهاي سرد دشواريست

زندانها اينك پرز دانشجوي زندانيست

موج درياها رو به خاموشيست

تو بيا با آن نداي گرم طوفاني

تو بكوب مشتت را بر ديوار تنهايي

ستاره هاي شبهاي تار اين زمين

اينك در اوين

مبارزان روزهاي وحشت اين زمين

اينك در اوين

از خشم بر خود بلرزيد تا اوين

با مشت بتازيد تا اوين

براي آزادي وبرابري بسازيد

دنيايي نوين

تظاهرات بروکسل در حمایت از رفقای زندانی و اعلام حمایت از تجمع 13آذر

2007-12-26T22:24:00.000-08:00

این تظاهرات که با همکاری مشترک "کمیته دانشجویان چپ ساکن بلژیک" و "حزب سوسیالیست چپ بلژیک" (ال اس پ) سازمان یافته بود، با موفقیت برگزار شد. ما شاهد یک تظاهرات انترناسیونالیستی، پرشور و رادیکال با ترکیبی عمدتاَ جوان بودیم. جوانان ایرانی و بلژیکی با پرچمهای سرخ، دست در دست هم، همدل و همصدا خواهان آزادی دانشجویان زندانی شدند.

وبلاگ انگليسي زبان چپ راديكال ايران راه اندازي شد

2007-12-25T23:44:00.000-08:00

www.radicalleft82.blogspot.com

وبلاگ انگليسي زبان چپ راديكال ايران راه اندازي شد

IRANIAN RADICAL LEFT

٢٨ دسامبر برابر با 7 آذر را به روز جهانی اعتراض به دستگیری دانشجویان در ایران تبدیل خواهیم کرد!

2007-12-24T21:01:00.000-08:00

مردم آزادیخواه
بیش از دوهفته است که ٤٣ تن از دانشجویان و فعالین سیاسی دانشگاه های ایران طی عملیات های شبانه از روز ٢ دسامبر ربوده شده و یا در جریان مراسم های روز دانشجو در روز ٧ دسامبر و پس از آن در ایران دستگیر و زندانی شده اند.
به دستگیر شدگانی که جرمی جز دفاع از آزادی و برابری ندارند٬ به دانشجویانی که مخالفت خود را با فضای جنگی اعمال شده از طرف حکومت اعلام داشته بودند٬ به کسانی که دانشگاه را میخواهند نه پادگان نظامی را٬ به یاران ما که جرمی جز دفاع از انسانیت و عدالت ندارند٬ به برگزار کنندگان مراسم های روز دانشجو که بر پرچم هایشان نوشته شده بود، نه به جنگ، دانشگاه پادگان نیست! نه به تبعیض جنسیتی، کارگران اتحاد! آزادی و برابری! اتهاماتی واهی و ساختگی از جمله اقدام علیه امنیت ملی و حتی بمب گذاری وارد ساخته اند.
بر کسی پوشیده نیست که زندانیان سیاسی در بند ٢٠٩ و ٣٢٥ اوین در چه شرایط وخیمی به سر می برند. متاسفانه هر روز خبرهای ناگواری از سلامتی دانشجویان در بند به ما می رسد. طبق اخبار دریافتی، یاران ما زیر شدیدترین شکنجه ها و فشار های جسمی و روانی قرار دارند.وضع جسمی دانشجویان بسیار نگران کننده است. به زندانیان اجازه ملاقات و تماس با خانواده های خود داده نشده است. وکلای دانشجویان امکان ملاقات با موکلین خود را ندارند. دانشجویان زندانی در زندان های حاکمیت از اولیه ترین حقوق انسانی نیز محرومند!
این رفتار حکومت اسلامی با دانشجویان با اعتراضی جهانی روبرو گشته است. سازمان عفو بین الملل طی نامه ای رسمی به سران حکومت نسبت به دستگیری دانشجویان اعتراض کرده است٬ رﺋیس پارلمان اروپا خواهان آزادی فوری دستگیر شدگان شده است. طی دو هفته گذشته صدها نامه همبستگی از سراسر جهان به دست ما رسیده اند٬ آکسیون ها و تظاهرات های متعددی در سراسر جهان علیه این رفتار وحشیانه تاکنون صورت گرفته است.
ما دانشجویان آزایخواه و برابری طلب٬ به نمایندگی از همه دانشجویان ایران از این موج همبستگی با احساسی افتخارآمیز تشکر میکنیم. واقعیت اما این است که علیرغم این اعتراضات وسیع از طرف مجامع بین المللی و مردم آزادیخواه جهان٬ یاران ما هنوز در بند هستند.
برای تقویت جنبش آزادی دانشجویان زندانی باید اقدامی جهانی را سازمان داد!
به این مناسبت ما روز جمعه ٢٨ دسامبر برابر با ٧ دی ماه را بعنوان روز جهانی اعتراض به دستگیری دانشجویان در ایران اعلام میکنیم. از همه شما٬ از همه سازمان ها٬ نهادها و مراجع بین المللی میخواهیم که در این روز هم زمان و از هر طریقی که امکان آن را دارید٬ اعتراض خود را به روند بازداشت ها اعلام دارید و همگام با دانشجویان آزادیخواه ایران٬ خواهان آزادی فوری همه دستگیر شدگان شوید. اعتراضات وسیع شما در خارج از ایران به نیروی اعتراضی ما در جامعه ایران قدرت و توان بیشتری میبخشد و موجبات آزادی سریعتر دوستان دانشجویمان را فراهم میسازد.
جنبش آزادیخواهی و برابری طلبی در ایران به حمایت های بیشتر شما نیاز دارد!
زنده باد آزادی!
زنده باد برابری!
دانشجویان آزادیخواه و برابری طلب دانشگاه های ایران
١٩ دسامبر ٢٠٠٧ - ٢٨ آذر ١٣٨٦

عکسی از تاریخچه ی تجمعات دانشجویان چپ رادیکال

2007-12-21T03:43:00.000-08:00

فریاد کلام

2007-12-20T23:52:00.000-08:00

تقدیم به رفقای زندانی
بهروز،پیمان،مجید،انوشه،صدرا،ویکتوریا،سعید،آقام علی،نادر،عابد،مهدی،روزبه،گرایلو،.....

فریاد کلام
جمجمه ای هم در کار است،مغزی درآن
زندانی هم در کار است،انسانی درآن
دستهایی هم درکاراست،شکنجه ای با آن
دهه ی 60 هم درکاراست،خاوران هایی درآن
سکوتی هم درکاراست،شکستی درآن
فریادی هم درکاراست،پیروزی درآن
پرولتاریا هم درکاراست،رهایی برای آنان
صبحی هم درکاراست،سپیدی درآن
پرچمی هم درکاراست،داس وچکشی برآن
ستمی هم درکاراست،آزادی وبرابری راه حل آن

علی سالکی-29/آذر/86

تصاویر تعداد زیادی از رفقای زندانی

2007-12-17T07:08:00.000-08:00

بهترین رفقایم زندانی اند

2007-12-16T10:07:00.000-08:00

تقدیم به رفقایم

های !ای رفیقانم

هان!اینک چشمانم پرز قهقهه ی ستمگران است

اما بانگ فریادم پرز آغازهای بی پایان است

های! ای رفیقانم

من بانگ فریادم

خروش طوفانم

های!ای زندانبان عزیزانم

تو سکوت هر سلولی

تو سیلی سرد ملولی

های !ای چشمانم ،رفیقانم

حال به کجا می نگرید،به آزادی بیرون بند؟

به سرخی دیده ی مادر؟

نمی دانم...نمی دانم

هرگز نخواهم دانست

که شما،ای پر تواناترین فرزندان آزادی

بی قرار ترین شکوفه های برابری

نا خلف ترین فرزندان سرمایه داری

به کجا نگرستید؟

در این روزهای سخت زندان

عکس های دیگری از مراسم 13 آذر-روز دانشجو

2007-12-13T20:04:00.000-08:00

عکس آخر قبل از تجمع از پوستری که در خیابان انقلاب از طرف دانشجویان آزادی خواه وبرابری طلب نصب شده بود.گرفته شده است..لطفا در هنگام درج تصاویر ناموبلاگ را هم به همراه عکس بیاورید

تصویر دو تن دیگر از رفقای زندانی

2007-12-12T21:20:00.000-08:00

از راست به چپ:1-نادر احسنی،2-سروش هاشم پور

از پای نمی نشینیم

2007-12-12T01:33:00.000-08:00

نابود باد فاشسیم

بر قرار باد آزادی و برابری

فاشیستهای زمان رفتارهای مشابه دارند

اما در اشکال و ظواهرمختلف

می نویسم

2007-12-12T01:18:00.000-08:00

مینویسم

از ناگفته ها

نشنیده ها

ندیده ها

از بریدن رابطه ی شبنم وبرگ

از کشتن دوباره ی شقایق، در شکاف سنگ

از ترسیدن ارغوان، در زندانهای شب

علی سالکی

تصاویر چند تن ا ز رفقای دانشجویان زندانی:به ترتیب از با لا به پایین از چپ به راست:

2007-12-11T07:58:00.000-08:00

تصاویر چند تن از دانشجویان زندانی:به ترتیب از با لا به پایین از چپ به راست:
ردیف اول:1-رفیق مجید اشرف ،2-رفیق صدرا پیرحیاتی،3-رفیق آرمان رسولی،4-رفیق پیمان پیران
ردیف دوم:5-رفیق ویکتوریا جمشیدی،6-رفیق سعید حبیبی
ردیف سوم:7-رفیق مهدی گرایلو،8-رفیق سعید آقام علی
ردیف چهارم:9-رفیق بهروز کریمی زاده،10-رفیق روزبه صف شکن،11-رفیق انوشه آزادبر،12-رفیق عابد توانچه

عکس از وبلاگ:www.alitroleum-s.blogspot.com

جواب دانشجویان آزادیخواه و برابری طلب به وزارت اطلاعات

2007-12-10T23:24:00.000-08:00

جنابان وزارت اطلاعات!

شما با دستگیری بیش از ٣٠ تن از یاران ما تلاش کردید که مانع برگزاری مراسم های ١٦ آذر در تهران و شهرهای دیگر بشوید. این تلاش شما با شکست روبرو شد!شبانه یاران ما را دستگیر کردید. به خانه های آنها هجوم بردید و یکبار دیگر چهره واقعی حکومتتان را نشان دادید. با مراجعه خانواده های دستگیر شدگان گفتید خبر ندارید که دستگیر شدگان کجا هستند. منتظر شدید تا ببینید که مراسم های ١٦ آذر اجرا میشوند یا نه٬ بعد از چند روز و با دیدن اجرای این مراسم ها مجبور شدید که بالاخره به انسان ها در ایران بگوید که فرزندانشان را به چه جرمی دزدید و به زندان انداختید. اطلاعیه شما تلاشی برای توجیه شکستتان است!برای توجیه شکستتان به احکام شناخته شده ای دست برده اید: آشوبگر٬ اخلاگر٬ معاندین نظام٬ ایجاد درگیری٬ تیر وکمان٬ سنگ٬ نارنجک صوتی و کارت جعلی.این ها "جرایم" دانشجویانی است که به میدان آمدند و به پادگان کردن دانشگاه و تحمیل فضای جنگی اعتراض کردند. این ها القابی هستند که شما به دانشجویانی میدهید که صدای انسان را در این جامعه بلند کردند و به زندگی که به ما تحمیل میکنید "نه" گفتند.همه "جرایم" شما علیه یاران ما پوچ هستند! در کشور ما کسی که بجز روزنامه های شما چیز دیگری بخواند متهم به خواندن کتب "ضاله" است! در مراسم های دانشگاه٬ ما نه احتیاجی به تیروکمان داریم و نه سنگ و نارنجک صوتی٬ اسلحه ما کلاممان است. و همین شما را به وحشت انداخته است.جنابان وزارت اطلاعات!صف کسانی که به نظر شما بخاطر مقاومت علیه جنگی کردن زندگی و پادگان کردن دانشگاه ٬ ارازل و اوباش هستند٬ بسیار بسیار بزرگ است! به مراسم های ١٦ آذر در همین یک هفته گذشته نگاه کنید! بیایید و میلیون ها دانشجو را به همین جرم بگیرید و در اوین حبس کنید! بیایید اگر جرات آن را دارید!به شما اطمینان خاطر میدهیم که تا آزادی تک تک یارانمان دانشگاه را روی سرتان خراب خواهیم کرد!شرماتان باد!
دانشجویان آزادیخواه و برابری طلب

« تحريم » در منطق حركت اپوزيسيون ليبرال

2007-12-10T23:19:00.001-08:00

مقاله ای از رفیق زندانی(مهدی گرایلو)منتشر شده در نشریه ی طلوع

« تحريم » در منطق حركت اپوزيسيون ليبرال

طرح سهمیه بندی بنزین نشانه آغاز حرکت فضای اقتصادی ایران به سمت اقتصادی اردوگاهی ، همچون محصول ضروری و گزیر ناپذیر اعمال تحریم های بین المللی به سیستمی منزوی در جهان است - سیستمی که به دلیل ماهیت سیاسی و ایدئولوژیک خود و بنا بر فلسفه وجودی اش ، موجودیت خود را در نفی گفتمان هژمون جهان و انکار هژمونی نیروی بازتولید کننده ی این گفتمان – آمریکا - تعریف می کند - . این طرح ، مقاومت در برابر پاسخ غضب آلود نیروی مذکور درقبال گردن کشی سیستم منزوی و نا متعارفی ست که گرچه پایه های اقتصادی نظام کنونی جهان را تأیید می کند ، اما ساختمان سیاسی مستقر بر این نظام را در شکل کنونی اش نمی پذیرد .

حل این مسئله به هرشکلی – اعم از نظامی و غیر نظامی - از توان آمریکا خارج است . نیرویی که هم اکنون چونان زرهی مادی در برابر تهاجم ایده ی « برتری امپریالیسم آمریکا و متعلقاتش در سراسر خاورمیانه » دفع ضربه می کند و روز به روز در برابر دیده گان جهان بر کمیت خود می افزاید ، جز روح متجسد سیاستهای خود آمریکا که در منطقه ، حول هسته ی رادیکالیزم مهار ناپذیر جوامع آن بلور می بندد ، چیز دیگری نیست ؛ تدارک پیش شرطهای پیدایش جنبشی منطقه ای که نظام مبتنی بر پیروزی آن می تواند چندین جمهوری اسلامی دیگر باشد ، ثمره ی بی واسطه و ناگزیر سیاستی ست که امپریالیسم را امروز در کارزار آشفتگیهای درمان ناپذیر حیات اجتماعی عراق ، و اسرائیل را در میدان قدرت حزب الله و حماس زمینگیر کرده است ؛ و آنچه که آمریکا می بایست از مشاهده فرجام چنین نبردهایی که طی چندسال اخیر نقش جناح مغلوبه آنرا ایفا می کرده است ، آموخته باشد ، لزوم پرهیز از شرکت دوباره در اینگونه کشمکش هاست . با این اوصاف این نبرد قانونمندتر از آن است که آمریکا پا پس کشیدن خود را با این خیال خوش که طرف مقابلش در نبود او دست از زیاده خواهی و اقدام علیه منافع او خواهد کشید ، عملی کند: عقب نشینی آمریکا مترادف با تهاجم بیشترمعارض تندروی اوست . اینچنین است که حل مسئله ازتوان آمریکا خارج می شود .

به این ترتیب می توان مطمئن بود که تحریمهایی که جامعه بین الملل به رهبری آمریکا به ایران تحمیل می کند ، حتی به فرض شکستن کمر نظام سیاسی ایران ، با بالاتر بردن نرخ سیه روزی مردمانی که به ناگزیر هزینه های حیاتی این قبیل تحریمها را تحمل می کنند – در نبود آلترناتیو چپ - می تواند عکس العملهای به مراتب بنیادگرایانه تری را نیز سبب شود . به شهادت تاریخ ربع اخیر قرن گذشته ، سیاستهای آمریکا خود پرورنده ی مستقیم و غیر مستقیم بنیادگرایی در جای جای جهان بوده است .

* * *
حق است که اپوزیسیون راست طرفدارغرب ایران ، با تمام جهاز و شمایل لیبرالی اش ، طرف سوخته ی میدان نبرد آلترناتیوهای راست رژیمهای نامطلوب منطقه برای منافع امپریالیسم انگاشته شود . شهوت آویختن این جبهه از حقیرترین و دون پایه ترین مسندهای قدرت سیاسی کشور ، حتی به بهای اضمحلال زندگی اجتماعی و سلب حق حیات آحاد مردم ایران ، با امید به موشک باران شدن شهرهای کشور – بر طبق الگوی جامعه دموکراتیزه شده ی (!) عراق – با روشهای فعلا ًغیر نظامی آمریکا ارضا نشد و اکنون معنای عمیق « شکست » چون واقعیتی تلخ اردوگاه مدافعین انقلاب مخملی ، نافرمانی مدنی ، اصلاحات تدريجي و هر سیاق راستگرایانه ی دیگر تغییرو تعديل رژیم سیاسی ایران را در می نوردد . محاصره اقتصادی که هم اکنون از سوی امپریالیسم گریبانگیر مردم ایران شده است ، آخرین قیام و قعود زعمای این اردوگاه برای زنده نگه داشتن پروسه ی تبدیل رژیم سیاسی کشور به نمونه ای مطیع غرب است ؛ سیاستی که از کارنامه ی چندساله ی مجریانش بوی نومیدانه ی شکست متصاعد می شود . آنچه باقی می ماند خطر ارضای شهوت اینان با استمداد از قوه ی ویرانگری ست که هم اکنون خاک عراق را به آسمان پراکنده است . این نسخه به عنوان آخرین گزینه ی پیش روی امپریالیسم – در صورت بسته شدن تمامی درهای دیگر به روی او – مترادف با لغو تمامی موازین حیات مدنی مردمان جامعه وانکار قلدرانه ی مکانیزمهای تأثیرگذاری مردم در فرایند تعیین سرنوشت اجتماعی شان است . ایده آل جبهه ی مذکور تصویر تباهی جامعه ای ست که به محض تحقق این ایده ، بین شرورترین قرق بندهای گنگستری و آدم کشی متلاشی خواهد شد .
با این محاصره جدید – این واپسین تیر ترکش اردوگاه شکست خورده ی راست سرنگونی طلب - ، جمهوری اسلامی که تجربه ی کافی در تحمل هرگونه تحریم بین المللی و ابتلا به انزوای سیاسی و اقتصادی را دارا بود ، با اطمینان کامل مواجه شد . مع الوصف دخالت پدیده ی « تحریم » در نوع عملکرد و مواجهه ی جناحین حاکمیت و اپوزیسیون آن با جامعه و با یکدیگر نشان از تأثیر تردید ناپذیر آن در رفتار سیاسی کلیت حاکمیت و اپوزیسیون راست رژیم و اثرگذاری بر دینامیسم نیروهای سیاسی حاضر در کابین ماشین قدرت کشوردارد. بی شک حاکمیت در برابر برخی از انواع کالاهای تحریمی که سابقه ی حصر کشور در قبال واردات آنها را از مدتها پیش داشته است ، ضربه پذیری کمتری از خود نشان داد . ما برای تحلیل رفتار حاکمیت و اپوزیسیون آن به سراغ دسته ای دیگر از کالاهای تحریمی – مشخصا ً بنزین - می رویم که تحریم آنها تاثیرچشمگیرتری بر زندگی اجتماعی مردم ایران می گذارد. به این ترتیب انتخاب این دسته از اقلام کالاهای تحریمی بیشتر به منظور کشف ماهیت رفتاری حاکمیت و اپوزیسیون راست آن درمواجهه با لبه ی برنده ی تحریم و افشای اپورتونیسم ذاتی لیبرالیسم حکومتی در کشمکش با جناح حاکم بر دولت صورت گرفته است . ذکر این نکته ضروری ست که آنچه ما ازآن به عنوان جناح لیبرال حاکمیت و یا اپوزیسیون لیبرال نام می بریم ، جبهه ای ست که تمایل طبقاتی معینی به اتخاذ سیاستهای بازاری و پرهیز از قرار دادن هرگونه کالای « خدمات دولتی و عمومی » در سبد کالای عامه ی مصرف کنندگان جامعه داشته و بنا به ملزومات سرمایه داری عقب مانده ی کشور ، این سیاست را به منظور کاستن از هزینه های بازتولید سرمایه ، تسخیر و سرکوب هرچه بیشتر نیروی کار ارزان ایرانی و کوتاه کردن بازوی دخالت دولت از لگام گسیختگی اقتصاد آزاد مجدانه پی می گیرد ؛ و ازاین رو مابه ازای اقتصادی این جبهه ی سیاسی ، بیش از آنکه به سنتهای کلاسیک اقتصاد لیبرالی اروپا شباهت داشته باشد ، به برون داد های اقتصادی و اجتماعی تاچریسم و ریگانیسم قرابت ظاهری و ماهوی دارد .
تولید روزانه ی ده و نیم میلیون گالن بنزین در قیاس با مصرف روزانه ی هجده و نیم میلیون گالن که کشور را ناگزیر از وارد کردن 40 درصد بنزین مصرفی از خارج نموده و ایران را به دومین واردکننده ی بنزین جهان تبدیل می کرد، دولت را در برابر تحریم این کالای ضروری به شدت ضربه پذیر کرد . گرچه دولت آمادگی خود را برای مهار این دور تحریمها پیشتر با طرحهایی از قبیل کاهش تولید خودرو و گسترش و – به زعم خود – بهبود ناوگان حمل و نقل عمومی اعلام کرده بود ، با این همه با اطمینان ازمقاومت سیستماتیک جناح لیبرال حکومتی – که لبه ی سیاسی قطب اقتصادی صاحب منافع این بخش تولید کشور بود و شکست طرح را هر لحظه ممکن الوقوع می نمود - سیاستی سه محوری را که در آن اختیارات قدرت دولتی ، موفقیت بیشتر اورا تضمین می نمود ، به موازات سیاستهای گذشته پیش گرفت : توسعه ی ظرفیت پالایشگاهی کشور، واردات بنزین از کشورهای هم پیمان ( به عنوان مثال ونزوئلا ) و نهایتا ً سهمیه بندی مصرف بنزین - در کنار برنامه ی کهنسال و بر زمین مانده ی گازسوز کردن اتوموبیلها - . احداث پالایشگاههای جدید به عنوان پروسه ای بسیار زمانبر تنها به زدن کلنگ ساختمان پالایشگاههای قشم و چابهار که مجموعا ً توان تولید روزانه ی بیش از350 هزاربشکه را ندارند منتهی شد . واردات بنزین از کشورهای دوست – به میزانی که نیاز مصرف روزانه ی کشور را تماما ً پوشش دهد- هنوز چندان قطعی به نظر نمی رسید . به این ترتیب دولت در کوتاه مدت امید چندانی به این دو آلترناتیو نمی توانست داشته باشد . جایگزینی سوخت بنزین با سوخت گازی نیز با مشکلات و پیچیدگی ها و هزینه های فنی بسیاری روبرو بود که آنرا نیز از مجموعه ی راه حلهای کوتاه مدت برای جلوگیری از ورود ضربه ی ناگهانی سنگین به سیستم حمل و نقل جامعه کنار می گذاشت . به این ترتیب در ضرب اول ِ تلاش برای به پیروزی رساندن برنامه مذکور، دولت با همکاری مجلس طرح سهمیه بندی بنزین را از مجاری قانون گذاری و پس از آن ازکانال های اجرایی نظام گذراند . سهمیه بندی از یک سو ابزاری برای مقابله با فشار عنقریب تحریمها به کلیت نظام بود و از سوی دیگر حربه ای برای ضربه زدن به جناحی از رژیم که هم اکنون از موضع طرد شده به اپوزیسیون منتقد سیاستهای دولت بود . فایننشال تایمز در همان زمان در تحلیل خود به بی تأثیر بودن طرح تحریمها بر سیاست دولت ایران اشاره کرد و نوشت : « این پاسخ تهران نشان می دهد که چطور تحریم ها سیاست دولت را تضعیف نمی کند، بلکه هر چه بیشتر تمایل آن را برای انتخاب بخشهای دولتی به جای راه حلهای بازاری تقویت می نماید » .
بر طبق این تحلیل درست ، تحریمها دولت ایران را به جای اتخاذ سیاستهای اقتصادی لیبرالی مطلوب غرب ، هرچه بیشتر به سمت در پیش گرفتن سیاستهای ضدلیبرالی و بازارستیزانه تشویق نمود . این امر خود به خود هرگونه حرکت به سوی تحقق برنامه های سند چشم انداز بیست ساله و نیز سیاستهای تبیین کننده ی اصل 44 قانون اساسی را از دستور کار دولت - علی رغم میل باطنی اش - خارج کرد و این خود مستمسک دیگری برای فشار اپوزیسیون راست به دولت به سبب عدم تلاش آن برای پیشبرد این سیاستها – که در مصادر نظام از جمله مجمع تشخیص مصلحت و حتی نهاد رهبری تنظیم گردیده بود - به دست این بخش از اپوزیسیون داد ( رجوع کنید به مقاله ی « توافقات اقتصادی و تناقضات سیاسی » در شماره 25 نشریه دانشجویی خاک به قلم نگارنده ). طیف تندروتر اپوزیسیون راست درون حاکمیت ( به عنوان مثال حزب مشارکت ) که پس از شکست سیاسی و از دست دادن هژمونی ایدئولوژیک جنبش دوخرداد رمق ایستادگی در برابر جناح حاکم بر دولت را نداشت ، با گرد آمدن حول هسته های اصطلاحا ً « معتدل تر» اپوزیسیون – هاشمی و احزاب و گروههای نزدیک به آن – و نیز مدارا با امثال هیئت مؤتلفه که با توجه به پایگاه اقتصادی دقیقا ً معینشان توان و اراده ایستادگی در برابر سیاستهای ضدلیبرالی دولت را داشتند ، عملا ً به پیاده نظام غرغروی این گروهها تبدیل شد . این حقیقت قدرت واقعی طیف ظاهرا ً معتدل مورد بحث را نشان داد ؛ به گونه ای که حزبی چون مشارکت را که در مبارزات انتخاباتی مجلس ششم در برابر هاشمی توپخانه ی سنگینی را مسلح کرده بود ، هنگام احساس شکست در نبرد با دولت ، در برابر ضرورت اقتدا به پیشوایی او خلع سلاح کرد .
اینک زمان پاسخگویی لیبرالیسم به تحریمها بود : طیف پروغرب اپوزیسیون راست که برنامه خود را به شکل دایرکتیو از آمریکا تحویل می گرفت ، پس از آنکه مطمئن شد که براندازی نرم و انقلاب مخملی در خاور میانه و به ویژه در ایران چیزی واقعی تر از رؤیاهای مستانه ي شب نشيني هاي ليبرال - نئوكانها نیست ، با تزریق واقعگرایی بیشتر به پروسه ی تحقق برنامه های ارتجاعی خود ، دل به سرنگونی از طریق تهاجم نظامی امپریالیسم بست ( برادران قوم پرست این طیف ، باسیل فدرالیسم را به واسطه ی همین حمله نظامی در آزمایشگاههای « دفاتر سیاسی » خود کشت می کردند ) . تمامی این جبهه ، هم اینک زیر پوتین اسلام سیاسی تحقیری تاریخی را تجربه می کند . گرچه پدیده ی منحوسی چون « حمله نظامی » هیچگاه از دوایر سیاستگذاری رژیم امپریالیستی آمریکا و متحدینش خارج نمی شود و می توان - آنگاه که این هیولا در معرکه ای سیاسی استیصال تحقیر آمیز خود را نظاره می کند - هر لحظه عروج توحش عنان گسیخته ی ذاتی امپریالیسم را در پرده ی خونین « جنگ » انتظار کشید ( و این خطری هرلحظه زنده و هشدار دهنده است ) ، با این حال – همانطور که گفته شد – با ازهم گسیختن موقت تاروپود این آرزوی شوم – لااقل در انظار عموم جهانی و گذشته از آنچه در پس پرده ی سیاست در خاور میانه و به دور از چشمان مردمان این منطقه می گذرد - ، عقبه ي سیاستهای هزیمت کشیده ی آمریکا ، مأیوسانه در نیمه راه ایستاد و تنها به این امید بست که گاری زهوار دررفته ی تحریم ، اورا به تهران برساند . اینچنین بود که جریان مذکور که می توان با اطمینان آن را به کنیه ی« لیبرال – نئوکان » ملقب نمود، جز ایستادن به هواداری از تحریمها افق دیگری پیش روی خود نمی دید .

اما بخش ديگري از اپوزيسيون لیبرال که زیستن در جوار حکومت را به تشکیل دولت در تبعید و انتخاب نخستین رییس جمهور« جمهوری دموکراتیک ایران ! » ترجیح داده بود ، و بنا به ماهیت طبقاتی اش امکان ادامه ی حیات اقتصادی در فردای تثبیت حاکمیت موجود حین خروج ازقیام بهمن را - نه همچون بخت و اقبالی خجسته ، بلکه به عنوان یک ضرورت تخفیف ناپذیر- داشت ، تحریم نظام را ، درهمان لحظه ی آغاز ، همچون محاصره اقتصادی خود دریافت . چرا که اقتصادی که او می بایست به نمایندگی از آن با جهان خارج روبرو می شد ، هم اینک تمامی عروق حیاتی اتصال دهنده اش به پیکره ی بازار جهانی را ، بیش از پیش از دست می داد . لذا این جبهه بیدرنگ با اعمال هر گونه تحریم ابراز مخالفت کرد . تلاش برای برداشتن تحریمها ، در گام اول به اصرار بر کنار آمدن با غرب منتهی شد . لیبرالیسم پرو- رژیم جلب اعتماد دنیای غرب و آسوده کردن خیال جامعه بین الملل را ، حتی به قیمت کنار کشیدن از برنامه های هسته ای ایران مطلوب ارزیابی می کرد و به این ترتیب طرح مورد نظر او درآغاز نه آلترناتیوی اقتصادی ، بلکه چاره ای سیاسی می توانست باشد . اما این امر نیازمند تسلط طیف مورد نظر بر دستگاه سیاست خارجی ایران و نیز در دست داشتن مجلس بود که لیبرالیسم حکومتی با شکست جبهه ی دوم خرداد ، چندی پیش هردو را از دست داده بود . به این ترتیب در کنار جبهه ی سیاسی جریان مذکور برای شکست و عقب راندن جناح حاکم از دستگاه قدرت دولتی و قانون گذاری ، جبهه ی دیگری گشوده شد : لیبرالیسم اینبار با حربه های اقتصادی به جدال با سیاستهای ضد لیبرالی احمدی نژاد آمد . کسری تولید بنزین کشور در موازنه با مصرف داخلی و نا ممکن بودن عملیاتی کردن سریع آلترناتیوهای ذکر شده در فوق در قبال این بحران ، بلافاصله بحث « فروش بنزین آزاد » را روی میز دولت قرار داد . مقاومت جناح حاکم با این طرح کاملا ً بدیهی بود . بخش خصوصی - حامی همیشه توسری خورده ی لیبرالیسم ایرانی – با ادعای امکان تزریق بنزین با قیمت 500 تومان به مخازن سوخت ماشینی کشور به صحنه آمد ، اما به سرعت توسط دولت بایکوت شد . مدتی شایعه ی فروش دولتی بنزین آزاد با قیمت 600 تومان نیز در فضای مطبوعات پیچید که البته توسط وزارت نفت سریعا ً تکذیب گردید . برخی نهادهای بالا دست حکومت به پشتیبانی از دولت ، هرگونه فروش بنزین آزاد را منتفی دانستند .

فروش بنزین آزاد ، جدا از آنکه تقویت اقتصادی اپوزیسیون راست طرفدار نظام را موجب می گردید ، می توانست ضربه ی سیاسی سنگینی به دولت احمدی نژاد وارد آورد ؛ چرا که در صورت تحقق این طرح ، انفجار تورمی قیمتها می توانست جامعه را علیه جناح حاکم بر دولت بسیج کند . دولتی که با شعار« بهبود وضعیت معیشتی » مردم ، از کارزار انتخابات جمهوری نهم در سال 84 پیروز بیرون آمده بود ، در صورت تجربه کردن این طرح ، از جانب همین اپوزیسیون راست ، متهم به ایراد بزرگترین لطمه ممکن به « معیشت » جامعه می گردید . منتقدین دولت که به این ترتیب داعیه دار حل بحران کمبود بنزین کشور می شدند ، این طرح اقتصادی را به عنوان یک پوئن مثبت با خود به نخستین آوردگاه انتخاباتی آینده می بردند ، و از طرف دیگر تمامی تبعات منفی آنرا – با این بهانه که سیاست خارجی سختگیرانه و انعطاف ناپذیر دولت ، مسبب اصلی اعمال تحریمها از جانب بین الملل به کشور بوده است - به حساب دولت واریز می کردند . جناح احمدی نژاد که به خوبی از تمامی آنات این فرایند آگاه بود ، مقاومت سختی را با این طرح سازماندهی کرد . نهایتا ً اجرایی شدن فروش بنزین آزاد ، پیروزی لیبرالیسم در سطوح سیاسی و یکی از پله های نردبامی بود که اپوزیسیون راست دولت کنونی ، آرام آرام آنرا به سوی رسیدن به قدرت در می نوردید . اپورتونیزم جناح لیبرال از خلال این حقیقت آشکار می شود که « تحریم » تا زمانیکه قدرت جناح مقابل را به چالش نکشد ، هیچگاه به عنوان بلیه ای نازل شده بر زندگی مردم ایران محسوب نخواهد شد ؛ این کشور دورانی را به زمامداری همین اپوزیسیون لیبرال پشت سر گذاشته است که محاصرات متعددی را به سبب « سیاست خارجی » آن عهد تحمل می کرد و اتفاقا ً یکدستی بیشتر حاکمیت در آن دوران این اقبال را به دولت متبوع این جناح می داد که با شعارهای استکبارستیزانه ی امروز احمدی نژاد ، با مردم ایران مواجه شود !

شاید این بخش اپوزیسیون قانونی به محض رسیدن به قدرت و دست یافتن به کانال هایی که از طریق آن امکان چانه زنی ملایم تر با غرب – رقیق تر از آنچه دولت خاتمی مجری آن بود – فراهم گردد ، با سیاستی نوین لغو تحریمها را عملی ساخته ، بنزین سوبسید دار وتمامی کالاهای تحریمی دوران اقتصاد اردوگاهی احمدی نژاد را دوباره آزادانه روانه بازار کرده و به این ترتیب باز هم بر اندوخته ی پیروزی های خود بیافزاید . لیکن آنچه ما را به این یقین می رساند که بهار این پیروزی ها نیز به سرعت به خزان روگردانی مردم سقوط می کند ، همان است که دوم خرداد را ، با تمام عقبه ی میلیونی اش در عرض دو سال به 18 تیر متصل کرد . این حقیقت که تداوم حیات سیاسی دولتهای متأخرایرانی ، با لحاظ کردن خصلت بنیادین جمهوری اسلامی – یعنی انکار هژمونی امپریالیسم بر جهان ضمن تأکید بر تداوم مناسبات سرمایه داری در کشور– ، به ناگزیر بر منحنی سینوسی مشخصی حرکت می کند که در آن صعود هر جناح به شکلی قانونمند و ضروری با افول جناح دیگر همراه است ، همانطور که احمدی نژاد را به سوی کاهش شانس پیروزی در دور آتی رقابت های درون حاکمیت می برد ، جناح مقابل را نیز با چنین سرنوشت ملال آوری مواجه خواهد کرد . چانه زنی با غرب ، تا زمانیکه امپریالیسم ، جمهوری اسلامی را به عنوان قدرت برتر منطقه به رسمیت نشناسد ، چیزی جز تسلیم مطلق در برابر غرب را انتظار نمی کشد و به محض ظهور نشانه های این اتفاق ، قطب مکتبی برای صیانت از ماهیت و موجودیت کلیت نظام عروج خود را آغاز می کند . اما همزمان با این عروج است که فشارهای امپریالیسم – مشابه آنچه دولت احمدی نژاد در حال تجربه کردن آن است – بر میزان بحرانهای اقتصادی و اجتماعی مردم و همزمان بر درجه نارضایتی آنان از دولت می افزاید تا شرایط را برای عروج مجدد جناح میانه رو فراهم آورد .

ما این روال را پیشتر در نوشته های متعددی به قلم نگارنده بسط داده بودیم . گفتیم که خصلت ذاتی پوپولیسم ، نامتعارف بودن ساختار سیاسی آن ، با توجه به تمایلش برای حفظ مناسبات سرمایه داری در حیطه ی قدرتش می باشد . دوام این روند ، دوام کلیت تضادهایی ست که تحت عنوان « نظم موجود » به جامعه ای بیگانه از نهادهای مدنی و سیاسی اش دیکته می شود ؛ و این خود در گروی بقای هر دو قطب ظاهرا ً متخاصم است . نبود طیف میانه رو ، می تواند حاکمیت را با خطراتی چون تهاجم خارجی و یا تحریمهای فرساینده ای که در دراز مدت امکان نارضایتی های وسیع و مخرب مردمی را فراهم می آورد ، مواجه سازد ؛ همچنانکه حذف طیف مکتبی ، مخاطره ی هضم تمام و کمال نظام در دستگاه گوارش قدرت هژمون جهان مناسبات امپریالیستی را در برابر رژیم قرار می دهد . اینچنین است که قدرت دو جناح دائما ً از طریق مجاری تعبیه شده در ساختمان قدرت سیاسی ایران با یکدیگر بالانس می شود . این دوجناح ، نه دو قطب متعارض ِ برآمده از سلایق اجتماع ایرانی ، بلکه اجزاء انتگره ای به نام « قدرت حاکم » و اساسا ً همچون تمامی دولتهای موجود در تاریخ بشر ، بسته به میزان تکامل مناسبات بین طبقات اجتماعی ، فرارفته از جامعه تحت حاکمیتشان می باشند . اپوزیسیون دولت کنونی به عنوان بخشی از جمهوری اسلامی می بایست بقای نظام – و لاجرم بقای خود - را سپاسگذار پیروزی احمدی نژاد درپروسه ی اعتلای منطقه ای و فرامنطقه ای اسلام سیاسی باشد ؛ همچنانکه جناح حاکم بردولت نیز تداوم حیات سیاسی و معنوی و نیزهژمونی ایدئولوژیکش در منطقه را مدیون گشایش دریچه هایی ست که اپوزیسیون ، روبه جهان خارج احداث کرده است .

آنچه از برابر دیدگان ما عبور می کند ، اتوماسیون اجتماعی شگفت انگیزی ست : زندگی مردمانی ست که اگراین اقبال را داشته باشند که صبح هر روز چشمانشان را به خیابانهایی مشابه خیابانهای امروز بغداد باز نکنند ، لاجرم بازهم چیزی جز دو قطب ِ لازم و ملزوم یکدیگر در امر تقدیس انقسام طبقاتی جامعه که در ادوار چندساله و به شکل تناوبی جایگزین هم می شوند و جامعه را به خصمی بیگانه از افراد آن مبدل می کنند ، نخواهند دید .

هیبت فروریخته ی اوین

2007-12-10T12:19:00.000-08:00

خطاب به ارتجاع

نظام ارتجاعی، دانشگاه تسخیر شدنی نیست،به خیال پوچتان پنداشتید که با بازداشتها ودستگیری های اخیرو با بوجود آوردن رعب و وحشت در بین مردم و دانشجویان میتوانید ما را به عقب پس بزنید،اما هرگز شعار ما همیشه این بوده است:

تا که در بند،یکی بندم هست

با توای سوخته پیوندم هست

گرچه در تب تند شکنجه میسوزم

از خون خود خورشیدها می افروزم

نه .....نه.....نپنداریدکه ما غمگین و افسرده ایم...نه..

ما خوشحالیم..خوشحالیم که رفقای در بندمان در اوین در زندانهای مخوف شما سر خم نخواهند کرد

و یک نه بزرگ به تمام نیروهای ارتجاع می دهند

آری شما وحشت زده اید از آزادی و برابری می ترسید از فریاد سرخ ما می هراسید که این چنین به دست و پا افتاده اید

زنده باد آزادی و برابری

دیروز حاکمیت نشان دادکه گرگی ترسوست

2007-12-05T01:06:00.000-08:00

دیروز 13 آذر(روز دانشجو) دانشگاه تهران زیر گام دانشجویان آزادی خواه و برابری طلب به لرزه در آمد

دیروز حاکمیت نشان داد که گرگی ترسوست...این شعار نیست.عین واقعیت است

دیروز حتی نگذاشتند که مردم آزاده تجمع ما را تما شا کنند

اما ما چهره های مردم کنجکاو را از بین سد اتوبوسهای پارک شده و از بین مزدوران ارتجاع شاهد بودیم

ما خبر داریم که همه با هم صحبت از روز دانشجو می کردند..ما خبر داریم که شعله ای در قلوب مردم زبانه کشیده بود

آری ما میدانیم

پس ارتجاع تو هم بدان دانشگاه تسخیر شدنی نیست

دانشجو فریادش بلند تر از سد اتوبوسها و نیروهای شماست

مرگ بر استبداد

مرگ بر ارتجاع

دستگيري روزبه صف شكن دانشجوي فعال چپ راديكال

2007-12-04T04:02:00.000-08:00

امروز ساعت 15 بعد از ظهر پس از پايان مراسم بزرگداشت روز دانشجو روزبه صف شكن هنگام خارج شدن از درب دانشگاه تهران با وجودفضاي امنيتي شديد در تمام خيابانهاي منتهي به دانشگاه توسط نيروهاي مزدور ارتجاع دستگير شد

منتظر اخبار بعدي باشيد

مرگ بر ارتجاع

ما خاموش نمي نشينيم

زنده باد آزادي و برابري

شرح شش مورد از بازداشتهای فعالین چپ رادیکال

2007-12-03T11:55:00.000-08:00

در پي فراخوان دانشجويان آزادي خواه و برابري طلب دانشگاه هاي ايران به منظور برگزاري مراسم روز دانشجو در تاريخ سه شنبه 13 آذر ماه 1386 در دانشگاه تهران كه با عناوين:
1) در واكنش به خطر احتمالي حمله نظامي آمريكا و هرگونه دخالت خارجي (hands off the people of iran)
2) در اعتراض به امنيتي شدن فضاي دانشگاه با شعار ‹دانشگاه پادگان نيست' مطرح شده بود.
پس از پخش فراخوان مذكور در دانشگاه هاي تهران در روزهاي يازدهم و دوازدهم آذرماه 86 شاهد گسترش موج دستگيري ها و برخوردهاي امنيتي با دانشجويان آزادي خواه و برابري طلب بوديم.
شش مورد از اين بازداشت ها به شرح زير گزارش مي شود:
1) در تاريخ 11 آذر 1386 صبحگاه؛ مهدي گرايلو دانشجوي كارشناسي ارشد دانشكده فيزيك دانشگاه تهران در مقابل منزل دستگير شده و بعد از تفتيش نامتعارف منزل مسكوني اين دانشجو؛ توسط مامورين بازداشت گرديد.
2) در حوالي ساعت 15 بعدازظهر 11 آذر 1386 انوشه آزادبر دانشجوي كارشناسي دانشكده علوم اجتماعي دانشگاه تهران در داخل منزل مسكوني خود دستگير شده و لازم به ذكر است او در حين تماس با دوست خود براي اطلاع وضعيت پيش آمده و به همراه ايلناز جمشيدي دانشجوي دانشگاه آزاد تهران؛ بعد از بازرسي و تفتيش خانه؛ بازداشت گرديدند.
3) احسان آزادبر برادر انوشه آزادبر (فارغ التحصيل مهندسي برق دانشكده فني دانشگاه تهران) زماني كه براي پيگيري وضع خواهر و خانم جمشيدي وارد جريان شده بود؛ بازداشت شده است.
4) سعيد حبيبي از فعالين جنبش دانشجويي در محل كار دستگير شده و امروز صبح 12 آذر 1386 از محل زندان اوين با خانواده خود تماس حاصل كرده است و از وضع خود آنها را مطلع نموده است.
5) بهروز كريمي زاده از فعالين دانشجويي در تاريخ 11 آذر 1386 در ساعت 12:30 بامداد (نيمه شب) بعد از جدا شدن از دوستان خود؛ در حوالي خيابان اميرآباد شمالي دستگير و مامورين ضمن دستگيري او را به منزل مسكوني خود منتقل كرده و در حاليكه او نيز در محل حضور داشته است به تفتيش مي پردازند و پس از آن بهروز كريمي زاده را بازداشت مي كنند.
6) از نحوه دستگيري نادر احسني در 12 آذر 1386 اطلاعي نداريم اما از بازداشت اين فعال جنبش دانشجويي اطمينان حاصل گرديده است.
همچنين شواهد حاكي از افزايش فضاي امنيتي در دانشگاه هاي شريف و تهران و مجموعه ي خوابگاه هاي كوي دانشگاه مي باشد . گزارش حاكي از آن است كه نيروهاي امنيتي كمين گذاريهايي را براي بازداشت تعداد بيشتري از دانشجويان فعال ترتيب داده اند.
دانشجويان آزادي خواه و برابري طلب
زنده باد آزادي و برابري

(12 آذر 1386)

بیانیه دانشجویان آزادی خواه و برابری طلب به مناسب 16 آذر 1386

2007-11-30T20:52:00.000-08:00

دانشگاه پادگان نیست
1- رویارویی با سیاست بسط و تشدید سرکوب سراسری جامعه هم اینک پیش شرط بقا و تداوم حرکت هر جنبش مترقی اجتماعی – اعم از جنبش کارگری ، دانشجویی ، زنان و جوانان آزادی خواه - است . به نظر می رسد که این سیاست ، همچون ضرورت حفظ حیات سیاسی مجریان آن در ارعاب فعالین اجتماعی و عقب راندن جنبشهای پیشتاز جامعه مؤثر واقع شده است . در پس این پیروزی گذرا اما حقیقت دیگری مستتر است و آن انسداد مسیرهایی ست که دستگاه سیاسی کنونی ایران تا پیش از این با حرکت بر روی آنها بازتولید قدرت خود را تضمین می نمود . صعود شاخص سرکوب سیاسی و اجتماعی حاکمیت به ترازمشابه رژیمهای کودتاچی و شبه فاشیستی تاریخ ، نشانه ی پایان دورانی ست که هیئت حاکمه ی ایران امر نارضایتی های عمیق اجتماعی را با نسخه های از اعتبار ساقط شده ای چون « تخدیر ایدئولوژیک توده ها » و یا « تعبیه سوپاپ اطمینان اصلاحات » مهار می کرد.2- فضایی از این دست ، زد و خوردهای داخل حاکمیت را به سمت عروج فرصت طلبانه ی جناح به اصطلاح منتقد دولت هدایت می کند . این جریان با تلاش برای اختفای کارنامه سی ساله ی خود در خلق جامعه ای آکنده از آسیبهای فردی و اجتماعی مردم ایران و نیز با انکار ارتباط ارگانیک خود با باند حاکم بر دولت - همچون دو عضو زنده ی لازم برای تداوم زیست سیاسی کلیت سرمایه داری ایران – هدف و برنامه ی کنونی خود را قبضه ی مجدد قوای مجریه و مقننه در رقابت با جناح مقابل، از طریق مصادره ی نیروی جنبشهای اصیل اجتماعی – به ویژه جنبش کارگری ، دانشجویی و زنان – تعریف کرده است .3- محصول منطقی سیاستهای ارتجاعی امپریالیسم به رهبری آمریکا در منطقه ، در ادامه ی مواجهه ی گزیر ناپذیر آن با رژیم سیاسی نامتعارف ایران ، امروز – پس از تحمیل تحریمهای سنگین اقتصادی – به مرحله ی عبور از سرحدات رعب آور حمله ی نظامی رسیده است . تهدید جنگ – جنگی به مراتب وسیعتر و خانمانسوز تر از جنگ عراق – هم اینک در واکنشها و تحرکات آمریکا و متحدینش در قبال ایران دیده می شود . باقی مانده ی جامعه ی چند ده میلیونی ایران پس از تهاجم نظامی امپریالیسم ، مجموعه ای خونین از باندهای گانگستری ، گروههای فالانژ آدم کش و دارودسته های قومی و بنیاد گرایی خواهد بود که در جدال با یکدیگر و با مدنیت جامعه ، عرصه ی حیات اجتماعی عموم مردم را با ترور ، بمب گذاری ، نسل کشی ، عملیات انتحاری و تاخت و تازهای مسلحانه متلاشی می کنند . بازگرداندن ایران به سامان اولیه خود در صورت تحقق این سناریو ، در کوتاه مدت به غایت بعید به نظر می رسد . حتی کوچکترین احتمال وقوع این وضعیت ما را به الزام توده ای کردن این شعار رهنمون می شود که : « دست جنایتکار امپریالیسم از زندگی مردم ایران کوتاه ! »
* * *
با در نظر گرفتن شرایط داخلی و موقعیت بین المللی ایران ، اکنون تکلیف سنگینی بر دوش جنبشهای مترقی اجتماعی ، از جمله جنبش دانشجویی نهاده شده است . دانشگاه اکنون نیاز حیاتی به مقاومت در برابر پروژه ی سلب ابتدایی ترین حقوق صنفی ، سیاسی و اجتماعی دانشجویان را درک می کند . پایمال شدن مستبدانه ی بخش وسیعی از حقوق صنفی دانشجویان ؛ بازداشت ، شکنجه و حبس فعالین دانشجویی ؛ توقیف نشریات و تشکلهای مستقل دانشگاه ؛ اخراج و منع از تحصیل سلیقه ای دانشجویان ؛ صدور گسترده و بی سابقه ی احکام انضباطی ، تشدید فشار بر آزادی های دختران دانشجو و در یک کلام نظامی و امنیتی شدن مسلم فضای دانشگاه ، بیانگر ضرورت مقاومت همه جانبه ی دانشجویان در برابر سیاستهای عوامل سرکوب جنبش و تبدیل دانشگاه به مقر نظامی و دفاعی جناحین حاکمیت است ؛ « دانشگاهی که به اصرار و اعتقاد ما پادگان نیست ! »با این همه عقیم گذاشتن مساعی و تکاپوی هر دو جناح معلوم الحال دستگاه سیاسی ایران در امر مصادره به مطلوب فضای اعتراضی دانشگاه برای پیشبرد سیاستهای ارتجاعی خود ، و نیز مخالفت فعالانه با هرگونه دخالت خارجی – اعم از نظامی و غیر نظامی – و روشنگری پیرامون ابعاد فاجعه ای که با آغاز تهاجم ارتشهای امپریالیستی به ایران متحقق خواهد شد ، به همان میزان ضروری ست . به باور ما یگانه طریق استمداد از نیروی مستقل دانشجویی در امر احیای حقوق صنفی ، اجتماعی و سیاسی دانشجویان و عقب راندن فشارهای حاکمیت بر دانشگاه و خنثی ساختن توطئه ی مصادره ی جنبش دانشجویی به نفع جناحین قدرت و نیز مقابله با تحقق سناریوی دخالت خارجی و حمله ی نظامی به ایران ، جز متشکل شدن دانشجویان سراسر کشور – اعم از فعالین سیاسی ، صنفی و فرهنگی دانشگاهها – در تشکلی سراسری برای پیگیری مطالبات بر حق دانشجویان چیز دیگری نیست . این بیانیه به نوبه ی خود فراخوانی ست رو به تمامی دانشجویان برای حرکت به سمت ایجاد این تشکل ، با اتکا به نیروی مادی و فکری بدنه ی دانشجویی و با مرزبندی قاطع در برابر هرگونه قدرت فرادانشجویی و فرا مردمی .درک این حقیقت که جنبش دانشجویی مکلف است تا تحلیل عینی خود از وضعیت موجود را به تمامی حوزه های مبارزاتی جامعه – به ویژه عرصه ی نبرد جنبشهای کارگری و زنان – ارائه داده و بر مبنای آن بسیج نیروهای اجتماعی حول برنامه ای برای نجات جامعه را تسهیل و تسریع نماید ، مخاطب این فراخوان را از محدوده ی دانشگاه به گستره ی جامعه گسیل می کند .
زنده باد آزادی و برابری

دانشجویان آزادی خواه و برابری طلب دانشگاههای ایران

عکسهای بزرگداشت مختاری وپوینده_اذر1386

2007-11-30T08:49:00.000-08:00

وای بر انان که چاقو می کشند

بر تن سرخ قلم داران حق

وای بر انان که پنهان می کنند

راز خون سرخ این ازادگان

وای بر انان که این جمله نمی دانند

مرگ پایان کبوترها نیست

افرین بر ادمی گر می کند

پاس خون از این قلمداران حق

کودکان بازیافت زباله

2007-11-29T19:21:00.000-08:00

آفیش اصلی مراسم 16 آذر دانشگاه تهران

2007-11-28T01:00:00.001-08:00

از آسمان میهن گر تیر و فتنه بارد

جنبش ادامه دارد

بزرگداشت پوینده و مختاری

2007-11-28T00:45:00.000-08:00

دلم گرفته است،دلم گرفته است

به پهنای همین آسمان بی ستاره

وشانه های تو که غایبند

و این دیوار سپید وبلند

که علامت سوالی را با زغال

بر روی خود نوشته است

دلم گرفته است به بلندای همین درخت

که میوه هایش دست های مرا نمی شناسند

و دست های تو که غایبند

و شانه های تو

(شعر از مریم حسین زاده همسر مختاری)

بزرگداشت جانباختگان راه آزادی و برابری(پوینده و مختاری)جمعه نهم آذر در گورستان طاهر کرج از ساعت 14 تا 16

فراخوان شانزده آذر دانشگاه مازندران

2007-11-24T23:07:00.000-08:00

احضاررفیق مهدی الله یاری به کمیته انضباطی

2007-11-22T00:35:00.000-08:00

مهدی الله یاری، از فعالین چپگرای دانشگاه صنعتی شریف دیروز برای پاره ای توضیحات به کمیته ی انضباطی احضار شد. لازم به ذکر است که وی هفته ی پیش نیز به دلیل در دست داشتن نشریه ی آرمان نو (نشریه دانشجویی دانشگاه تهران) توسط ماموران حراست دانشگاه شریف بازداشت شده، وسایل شخصی وی مورد تفتیش قرار گرفت و سرانجام به دفتر پیگیری اداره اطلاعات تهران خواسته شده و پس از پنج ساعت بازجویی آزاد شد.

شانزده آذر و تحریم انتصابات حکومتی(انتخابات

2007-11-22T00:21:00.000-08:00

دانشجو

شانزده آذر خود را زنده کن

با خشم خود

طوفان به پا کن

___________________________

نه سازش نه تسلیم

تحریم انتخابات

_____________________

به گوشه ی بالا سمت چپ توجه کنید

2007-11-07T02:39:00.000-08:00

عنوان شعار در عکس:دانشجوی خط امام افشا کن

خلخالی مومن ما اعدام کن

دانشجویان خط امام(تحکیمی ها) در سال 57 این گونه از حاکم شرع آن زمان یعنی خلخالی طلب اعدام کمونیستها را می کردند

وحال با عنوان اینکه چپ های دانشگاه (که بعد از 30 سال دوباره به حرکت در آمده اند) غیر اخلاقی هستند
وتمام مشکلات را این چپها هستند که به وجود آورده اند به طور پنهانی هم دست حاکمیت شده وبرای رسیدن به هدفشان دست به دامن طبقه ی حاکم شده اند

نشریه ی دانشجویی طلوع منتشر شد

2007-11-07T02:26:00.000-08:00

پس از توقیف نشریه خاک

نشریه دانشجوئی طلوع منتشر شد

یک مقاله از رفیق مهدی اللهیاری مندرج شده در این نشریه

درباره ی افق و آرمان

مارکس سرمایه داری را نه به منزله پایان تاریخ و نه به منزله ی شکلی از جامعه ی مطابق با طبیعت انسانی (همچنان که اسمیت و ریکاردو و... دانسته اند) بلکه چونان یک شیوه ی تولیدی تاریخاً گذرا تحلیل کرده است که تضادهای درونی آن به امکان سقوطش می انجامد. کمونیسم جنبشی ست که از دل اشکال زندگی اجتماعی برمی خیزد. مارکس با زدودن فانتزیهای راز باورانه ، شیوه ی رهایی انسان را به دست خود انسان نمودار ساخت. اما حل یا منحل شدن بسیاری از مسائل و دوگانه ها در درون جامعه ی از خود بیگانه، تنها به نحوی مبهم و با دشواری بسیار قابل تصور است و این خود پایه ی بسیاری از اندیشه های مدافع وضع موجود، آنارشیستی، پوچ گرایانه و اندیشه هایی است که برون رفت از این اتمسفر حامل گازهای نابود کننده ی انسانی را غیرممکن می دانند.
کمونیسم معمای تاریخ را گشوده است و خود را راه حل آن می داند. مارکس توانایی این را یافت که در نقد از مذهب، دولت، فلسفه و اقتصاد سیاسی مسئله را در شکلی ارائه کند که راه حل عملی آن قابل تشخیص و فهم باشد. لبه ی برنده ی مارکسیسم در ماتریالیسم تاریخی، در تحلیل علمی مارکس از سرمایه داری و نظریه اش درباره ی سیاست انقلابی قرار دارد و در راستای آن درک خلاق ِ واقعیت و تکامل آن در ارتباط با تئوری انقلابی و پیوند آن با جنبش وسیع ترین توده ها، به رهبری کارگران و زحمتکشان از اهمیت بی اندازه ای برخوردار می گردد. فهم درست جهان به ویژه فهم جهان تاریخی و اجتماعی ِ انسان شرطی لازم برای محقق شدن عملی انضمامی و موفق است که تغییر دادن جهان را مدنظر دارد. آن چه که در این میان در ارتباط با واقعیت و عمل سیاسی به موازات این بینش انقلابی مطرح می شود را می توان به دو دیدگاه تقلیل داد:
الف ـ دیدگاه افق گرا که انقلاب را تحولی پروسه مند و بیرون آمده از دل تضادهای جامعه می داند و پیشرفت و تکامل را در حل این تناقضات. در این دید، تحلیل و پراتیک انقلابی در یک بستر از پایین شکل می گیرد و معنای صحیح خویش را پیدا می کند. ب ـ دیدگاه آرمان گرایانه که انقلاب را تحولی می داند حامل کلیاتی چون رهایی، آزادی، انسانیت که باید تحقق پیدا کند. در واقع مقوله های ذکر شده به عنوان آرمان انقلاب، چون جوهری (در معنای هگلی آن) در نظر گرفته می شود که باید به سمت آن حرکت کرد. آنچه که در زیر می آید نقد بررسی و رجحان دهی به این دو دیدگاه است، همبسته با سوسیالیسم که هر یک می تواند (و قطعاً) منش مبارزاتی و تعین سیاسی متفاوتی را حادث گرداند.
ـ به نظر نگارنده تفاوت اساسی این دودیدگاه به منشاء تضادهای در نظر گرفته شده از سوی آنها برمی گردد. این که تضاد رانه ی انقلاب و تحول را تضاد درون واقعیت در نظر گیریم و یا تضاد ذهن و واقعیت. تعریف آرمان هایی در ذهن و حرکت به سوی آن ها، تضادی است که ذهن ما با واقعیت ایجاد می کند و این به صرف این که تضاد ذهن ما با عین است، تضاد میان این که جامعه چگونه است و چگونه باید باشد، است، قابل حل نیست. مگر این که تضادهای واقعی رفع شده باشند. مارکس در دست نوشته های 1844 می گوید: «حل تضادهای نظری فقط با ابزارهای عملی، تنها از طریق انرژی عملی انسان ممکن است. بنابراین حل این تضادها با هر وسیله ای فقط به عنوان مسئله ی شناخت ممکن نیست. حلشان مسئله ی واقعی ِ زندگی است». درک دیالکتیکی ِ واقعیت قادر است در چارچوب وضع موجود امور، امکاناتی را برای تغییر پیدا کند، گرایش هایی را درون موقعیت حاضر (به تعبیر لنین) کشف کند که به دیگرگون شدنش خواهد انجامید. سوسیالیسم فقط آرمان نیکی نیست که از اذهان رویاچینان خوش نیت تراوش کرده باشد. سوسیالیسم یک مفهوم ذهنی نیست که به تمامی ساخته ی تصورات باشد. از یک سو سوسیالیسم از دل سرمایه داری بیرون آمده است و وارث آن است و از سوی دیگر باید مخالف و متضاد آن باشد. ارائه ی هر مفهومی از سوسیالیسم و راه رسیدن به آن، به جز بر پایه ی این تضاد اساسی و لزوم غلبه بر آن نوعی ماجراجویی و دور شدن از واقعیات و انقلابیگری انتزاعی است.کنش سیاسی باید خود را بر آنچه به گونه ای عینی امکان پذیر است مستقرکند (افقگرا بودن) نه بر تخیلات و حسن نیت هایی که از مغز متفکر میتراود.
ـ نقد آرمان گرایانه از وضع موجود، نقدی اخلاقی را دربرمی گیرد. نقدی که صرفاً وضع موجود را در مقابل وضع ایده آل می گذارد، در جهتی که قابل ترجیح است. سوسیالیسم را به مثابه ی یک هدف در نظر می گیرد که باید به آن رسید، به مثابه ی یک جوهر و ذات که همه چیز به سمت آن روان است. لیکن از سوی مارکس هدف سوسیالیسم انسان است. سوسیالیسم به خودی خود هرگز نه به معنای تحقق زندگی انسانی بلکه شرط چنین تحققی بوده است. آرمان گرایی موضوع و محمول را باژگونه می کند و این یعنی ایدئولوژی در معنای آگاهی کاذب آن. آرمان گرایی همچون مذهب تبدیل مفهوم تاریخی رهایی به مفهوم اخروی و صرفاً معنوی و ذهنی آن است.
ـ این تبدیل کردن تضاد درون واقعیت به تضاد ذهن و عین و برداشت از سوسیالیسم و آزادی و برابری به عنوان جوهر، به اتوپیاگرایی می انجامد. اتوپیا دقیقاً چیست؟ اتوپیای امروز تاریخ فرداست. اتوپیا به طور اخص به معنای ناکجا است. چیزی است که در هر تاریخی و در هر گونه شرایط تاریخی، « بیرون از تاریخ» قرار دارد. اتوپیا تاریخ را که عبارت از حرکت و دیالکتیک تقابل هاست، با متمایل کردن به سوی هدفی ثابت و ایستا نفی می کند. هر نوع دریافتی از تاریخ که تقابل ها را سرکوب کند، دریافتی متناقض و درون تهی یا اتوپیایی است. اتوپیا صرفاً امکان بالقوه ای است که تحقق آن مستلزم وجود شرایطی ست که شاید در آینده به وجود آیند. این رویکرد آرمان گرایانه وجه علمی مارکسیسم را در محاق فرومی برد و همچون جامعه شناسی طبیعی از اتوپیا آغاز میکند و هدف را نقطه آغاز خود قرار میدهد. این بارزترین علامت متافیزیک است و این یعنی تبدیل مارکسیسم به ایدئولوژی و تهی کردن ماهیت علمی آن.زمانیکه تضادها، تضادهای درون واقعیت باشند راهبردها و تعلیمات از بررسی شرایط محیط کسب میشوند و میتوانند از شب امکان به صبح فعلیت درآیند.
ـ برآیند دیالکتیک مارکس برخلاف دیالکتیک غایت گرای هگلی از پیش مقدور نیست. هر تلاشی برای انجام هدفی که در نظر داریم هم موجب تغییر خود به مثابه ی سوژه و هم موجب تغییر هدف به مثابه ی ابژه می شود. تصور ایستایی و جوهرمحور آرمان گرایی، به ناتوانی در درک این تغییرها و انعطاف ها و تحلیل واقعیت منجر می شود و عامل یک جبرباوری ِ هگلی می گردد که نتیجه را حتمی می پندارد. بنابراین از فهم مبارزه ی طبقاتی که عامل اصلی ِ آگاهی ِ طبقه ی کارگر (به قول لنین) و عامل اصلی شایسته ساختن طبقات فرودست ِ جامعه برای ساختن جامعه ی نوین (به قول مارکس) است عاجز می ماند و در نهایت در دام یک نخبه گرایی غیردموکراتیک و یک حرکت از بالا می افتد. مارکس از تغییر تدریجی هر فرد به دست خود سخن نمی گوید. چرا که او نشان می دهد ماهیت انسانیت مجموعه ای از روابط انسانی است. هدف مارکس را نباید چیزی کمتر از مبارزه ی جمعی دانست. این در تقابل بنیادین با ایده ی خودرهایی طبقه ی کارگر و افق حرکت از پایین مارکسیستی قرار دارد. از سوی دیگر این ناتوانی در پاسخ گویی به امر سازمان دادن سوسیالیستی از پایین، انجام انقلاب را به یک رستاخیز سوسیالیستی ِ جهانی و خارج از کنترل انسانی و به آینده احاله می کند.
ـ مارکسیسم مخالف هر نوع جبرگرایی ِ مکانیستی و یا خطی است. بنابراین مارکسیسم به عنوان یک دانش برای هر موقعیت جدید نیاز به یک تحلیل جداگانه بر پایه ی قوانین و اصول اساسی دارد. یک سو نگر نبودن مارکسیسم ماهیت ویژه ی آن است. قوانین جهت کلی را نشان می دهند ولی حرکت آن ها را در هر موقعیت مشخص بایستی بررسی نمود. دیدگاه افق گرا سعی بر این دارد که با تحلیل مشخص از شرایط مشخص، شکاف های اجتماعی، تعارضات طبقات و نقش آن ها در قدرت و سیاست و جهت گیری ِ جامعه، خواسته های عینی ِ طبقات زحمتکش و... را تحلیل و شناسایی کند و با تبیین راهبردی، راههای مشخص را به سوی خواسته های مشخص بپیماید و این که وظیفه خود را حل تضادهای واقعاً موجود در جامعه تعریف می کند و انقلاب را در خدمت آن قرار می دهد، فارغ از آرمان گرایی ِ غیرمدرن اسطوره گرای کلیشه پرور (که در نهایت آرمان تبدیل به روکشی ایدئولوژیک میشود برای توجیه هر آن چه هست).

روزبه رحیمی آزاد شد

2007-11-01T02:02:00.000-07:00

بنا به اخبار رسیده به آوای دانشگاه روزبه رحیمی دانشجوی در بند دانشگاه چمران اهواز و سردبیر نشریه ی توقیف شده ی آلترناتیو ساعاتی پیش آزاد شد

عکس های منتشر نشده از آخرین تجمع در دانشگاه پلی تکنیک تهران-1

2007-10-31T08:33:00.000-07:00

به آقای عربشاهی و تمام پدر خوانده های جنبش دانشجویی که به قول خود با فضای دانشگاهها آشنایندچشمانتان را باز کنیدپلاکاردهای سرخ بر افراشته را بنگرید .نه از یک زاویه .از تمام زوایا و مناظرنترسید ببینید.حتی اگر در سرخی ها غرق شدیدعکس های منتشر نشده از آخرین تجمع در دانشگاه پلی تکنیک تهران

روزبه رحیمی تلفنی از سلامت خود خبر داد

2007-10-27T21:39:00.000-07:00

بنا به اخبار رسیده به "آوای دانشگاه" روزبه رحیمی )دانشجوی بازداشت شده ی دانشگاه چمران اهواز و سردبیر نشریه ی توقیف شده ی آلترناتیو) امروز از محل ستاد خبری اطلاعات اهواز با مادرش تماس گرفته و از سلامت خود خبر داده است.
دوستان و رفقای دانشجوی ما در دانشگاه چمران همچنان در بازداشت به سر می برند، برای آزادی این عزیزان بیش از پیش بکوشیم

قهرمان طبقه ی کارگر

2007-10-26T23:53:00.000-07:00

امین قضایی

طبقه ی کارگر چیست ؟ هیچ . چه باید بشود ؟ همه چیز
طبقه ی سرمایه دار چیست ؟ همه چیز . چه باید بشود ؟ هیچ.
( پرودون)
مشت یک هیولاست .مشت اعتصاب انگشتان است. کارگر همانطور که با دست ها و انگشتانش کار می کند باید با مشتهایش هم اعتصاب کند .کار کردن یک کارگر زنده ماندن تنها یک کارگر است .کارنکردن طبقه ی کارگر ، آزادی و زندگی واقعی همه ی انسانهاست وقتی دستان خود را مشت می کنید انگشتان شما به بستر کف دست می روند. کف دست یک بستر میل است .چشم بسته می توان گفت که مشت اختراع اولین برده است . فاشیست انگشتان خود را باز می کند. فاشیسم تسلیم شدن توده هاست.
وقتی به سراغ بستر می روید ، نمی خوابید بلکه اول مسطح می شوید. اندام ها تمامی کارکرد و در نتیجه موجودیت اجتماعی خود را از دست می دهند. وقتی به بستر می روید شما اندام های خود را طور دیگری تجربه می کنید. نه در حالت انفعال و رکود بلکه برعکس در حالت عادی است که شما اندامهای خود را فراموش می کنید و آنها را به حرکات منظم و اجتماعی شده ی ناخودآگاهانه می سپارید. در بستر شما جسمانیت آنها را احساس می کنید. در بستر ، اندام ها وزن دارند و چندپاره به نظر می رسند، بر اساس تقسیم بندی ارسطویی می توان گفت که اندام ها دیگر صورتی ندارند بلکه ماده و هیولا هستند .
اعتصاب بستر کارگران است. آنها دست از کار می کشند ، بنابراین وزن و جسمانیت خواهند داشت. کارفرما جسمانیت و تعداد آنها را احساس خواهد کرد . دیگر نمی تواند آنها را فراموش کند و نادیده انگارد ، چون اینبار صدای کارگران را میشنود و نه صدای ابزارها را. تظاهرات بستر است. جایی که میل توده ها سخن می گوید. انقلاب ، یک هیولاست. هیچ کس نمی تواند بگوید انقلاب چه شکلی است .وزنش و موجودیتش احساس می شود بدون اینکه بتوان شکل مشخصی از آنرا ترسیم کرد. .مورخین و حتی کسانی که آنرا تجربه کرده یا در آن مشارکت کردند از ترسیم آن ناتوان هستند.
اپوزوسیون بورژوازی در نکوهش انقلاب می گوید انقلاب از کنترل ما خارج می شود و نباید سرنوشت جامعه را به دست حوادث نامعلوم انقلاب سپرد . انقلاب کمونیستی پهن کردن بستر در خیابان است. بستر میل ، خشم و تمامی زندگی از دست رفته ی طبقه ی کارگر. این فقط یک استعاره نیست. شما ماشین های میل هستید. اتاق خواب شما گاراژ شماست. شما به بستر خود تبعید شده اید ، دورانداخته شده اید . جامعه طبقاتی هزاران سال است که به شما روزهای کار وبندگی( آپولونی) و شب های استراحت دیونوزوسی داده شده است. اما ماشین های میل دیونوزوسی شما به بستر حوزه ی خصوصی شما تبعید شده است . هر اتاق خواب یک زندان است. یک سدوم ویران شده است. ارگاسم ، یک پدیده ی اجتماعی است که بستر شما سیاهچاله ی آن است. اپوزوسیون بورژوازی حتی از نام انقلاب هم هراس دارد چرا که از بیدار شدن صدای هیولای خفته ی اتاق خواب شما می هراسد. فوت اژدها آتش است ، یعنی اطفای شهوت او (اطفای شهوت همیشه با فوت نمادپردازی می شود) همان خشم او و غریزه ی مرگ اوست. ( همسانی میل و مرگ) افسانه ها پر از اژدهایان خفته ای است که قهرمان با قدرت مهارنشدنی آن می تواند بشورد و پادشاهی خود را دوباره به چنگ آورد. اژدها نماد ِ میل توده هاست. حزب طبقه ی کارگر ، قهرمان طبقه ی کارگر ، اژدهای خفته ی میل توده را بیدار می کند سوار بر آن می شود و قدرت را به چنگ می آورد.قهرمان طبقه ی کارگر این چیزی که لازم است. اگر واقع بینانه به نظر نمی آید ، اگر تا این حد خیالی است ، به این خاطر است که واقعیت شما وقتی آغاز می شود که از بستر حقیر و خصوصی میل خود برمی خیزید.
هرآنچه طبقه ی سرمایه دار واقعیت می خواند برای طبقه ی کارگر یک مخدر است

آخرین اخبار از وضعیت جسمانی محمود صالحی و مجید حمیدی

2007-10-26T23:32:00.000-07:00

بر اساس خبر رسیده از شهر سنندج، روز سه‌شنبه 1 آبان ماه "مجید حمیدی"، از بیمارستان "امیر اعلم" تهران ترخیص و به شهر

سنندج بازگشت.
"مجید حمیدی" فعال کارگری و از اعضای کمیته هماهنگی برای ایجاد تشکل کارگری و کمیته دفاع از محمود صالحی، روز پنجشنبه 26 مهر ماه از سوی افراد مسلح نقابدار مورد سوقصد قرار گرفته و در بیمارستان"امیراعلم" تهران بستری شده بود.
روز یکشنبه 29 مهر ماه عمل جراحی بر روی "مجید حمیدی" انجام شده و تعدادی از گلوله ها از بدن وی خارج شده بود و انجام عمل جراحی بر روی صورت نامبرده به توصیه پزشکان به تعویق افتاده است.
روز چهارشنبه 2 آبان ماه "محمود صالحی" به دلیل افزایش فشار خون و عدم کنترل آن در درمانگاه زندان، به بیمارستان توحید شهر سنندج منتقل شد.
بر اساس گزارش کمیته دفاع از "محمود صالحی"، بعد از گذشت 3 ساعت و مداوای جزئی در بیمارستان توحید، ماموران جمهوری اسلامی مجددا "محمود صالحی" را به زندان مرکزی شهر سنندج انتقال دادند، در حالی که فشار خون وی حین بازگرداندن به زندان همچنان 19 درجه بوده است.

جمهوری اسلامی برای حفظ بقای خود از حق ایران در دریای خزر گذشت

2007-10-26T22:20:00.000-07:00

با تسلیم 39% حق مالكيت آب و خاک دریای خزر به کشورهای همسایه٬ پس از قرارداد ترکمنچای برای اولین بار مجددأ بواسطه این حکومت نالایق و بی کفایت ایران تجزیه گردید و آنچنان منطقهء ارزشمندی از ایران جدا شد که حدود یک سوم (3/1) منابع نفت و گاز جهان را در خود دارد. اهمیت دریای خزر از نظر گاز و نفت شاید از منطقه جنوب ایران نیز بیشتر باشد زیرا که منابع نفتی آن هنوز کاملأ بهره بردای نشده است

بیانیه شماره چهار دانشجویان دانشگاه چمران

2007-10-26T22:16:00.001-07:00

یورش نیروهای امنیتی به دانشگاه اهواز محکوم است
به دنبال پخش اطلاعیه های صادر شده از سوی جمعی از دانشجویان چمران اهواز در سطح دانشگاه ، ماموران حراست دانشگاه به
شناسایی و دستگیری دانشجویان پرداختند و کنترل دانشگاه شدت گرفته است.کنترل کارت های دانشجویی افزایش یافته و ماموران حراست برای تهدید و ایجاد رعب و وحشت اسامی دانشجویان را یادداشت می کنند!سیامک مومنی دانشجوی دانشکده ی مهندسی امروز به ستاد خبری احضار شده و تا کنون خبری از او در دست نیست. همچنین امین صحرا گرد دانشجوی دانشکده ی مهندسی و سردبیر نشریه ی دانشجویی فیدوس هم به ستاد خبری احضار شد وپس از بازجویی آزاد شده است. محمدرضا جعفری از دانشجویان دانشکده ی مهندسی هم امشب به ستاد خبری احضار شده که تا کنون از سرنوشت او خبری در دست نیست.فردا شنبه فاطمه فرهادی دانشجوی دانشکده ی ادبیات بار دیگر باید خود را به ستاد خبری اطلاعات معرفی کند.این یورش آشکار نیروهای امنیتی به دانشگاه اهواز را شدیدا محکوم می کنیم و از همه ی آزادی خواهان و برابری طلبان و فعالین حقوق بشر تقاضا می کنیم برای آزادی دوستان دربند ما را یاری کنند.

جمعی از دانشجویان دانشگاه چمران اهواز

بیانیه ی کانون نویسندگان ایران: باز هم سرکوب، باز هم اختناق، باز هم ترور

2007-10-26T11:11:00.000-07:00

در هفته های اخیر سرکوب و اختناق و ترور و اعدام شکل های تازه و ابعاد گسترده یی یافته است. از سویی مطالباتِ آزادیخواهانه ی

مردم رو به فزونی نهاده است و از سویی دیگر حاکمیت در مقابله با موج حق طلبی، حربه یی جز تشدیدِ سرکوب نیافته است. پس از مدت ها بازداشتِ دانشجویانِ دانشگاهِ پلی تکنیک، سرانجام سه تن از آنان به بهانه های جعلی به مدت دو تا سه سال به زندان محکوم شدند. یکی از فعالانِ کارگری و مدافعِ آزادی کارگران زندانی، در شهر سنندج، در نزدیکی خانه اش مورد ترورِ نافرجام قرار گرفت. یعقوب یادعلی، داستان نویس، صرفا به جرم نوشتن، به یک سال زندان محکوم شد. شگفت آن که برای این نویسنده شرط گذاشته اند که یا به زندان برود یا چهار مقاله ی سفارشی درباره ی “شخصیت های فرهنگی، هنری و …” به رشته ی تحرِیر درآورد. تشدیدِ فشار و دخالت های بیجا درخصوصی ترین امورِ زندگی مردم، به ویژه جوانان و زنان، به فاجعه، قتل و خودکشی انجامیده است. از این گذشته، اعدام ها به بهانه های گوناگون ادامه دارد. کانون نویسندگان ایران بر پایه ی منشور خود، ضمنِ محکوم کردنِ سرکوب و اعدام و ترور خواهانِ پایان بخشیدن به هرگونه سانسور و حذفِ فرهنگی و وحشت آفرینی است و به روال گذشته به حمایت خود از همه ی آزادیخواهان و فعالانِ اجتماعی ادامه می دهد. کانون نویسندگان ایران

بیانیه دانشجویان آزادی خواه و برابری طلب پیرامون اتفاقات دانشگاه چمران اهواز

2007-10-26T11:04:00.000-07:00

روز دوشنبه 30 مهر ، چهار تن از دانشجویان دانشگاه چمران اهواز توسط نیروهای امنیتی بازداشت شدند .

این بازداشتها درپی

برگزاری یک نمایشگاه کتاب در این دانشگاه توسط جمعی از دانشجویان صورت گرفت . گویا حراست و مسئولین دانشگاه با محتوای برخی از کتابهای موجود در نمایشگاه ( که همگی مجوز انتشار وزارت ارشاد را دارا بودند ) مخالف بوده و از این رو از به معرض عموم قرار دادن آنها جلوگیری نموده اند . با این همه و علی رغم پرهیز دانشجویان از آوردن کتابهای مورد مخالفت دانشگاه به این نمایشگاه ، این بار ریاست دانشگاه نهایتا ً با کلیت برنامه مخالفت نموده و پس از آن چهار دانشجوی مذکور- به نامهای جواد علیخانی ، مهدی معصومی ، راعی نیکزاد و جواد توللی - دستگیر و روانه بازداشتگاه شدند . فردای همانروز ، روزبه رحیمی ، سردبیر نشریه دانشجویی توقیف شده « آلترناتیو » ، احضار به اطلاعات و بازداشت گردید که از آن زمان تا کنون از وی هیچ خبری در دست نیست . در ادامه در روز چهارشنبه ، سجاد سلمان زاده – مدیر مسئول نشریه آلترناتیو- و محمد امین عندلیبی از دانشجویان این دانشگاه نیز به اطلاعات احضار و پس از چند ساعت بازجویی آزاد شدند . کار به همین جا خاتمه نیافت و صبح روز پنجشنبه ، سوم آبان ، فاطمه فرهادی و زهرا ابراهیمی نیز به ستاد خبری اطلاعات اهواز احضار شدند که به دنبال آن فاطمه فرهادی نیز به جمع بازداشتی ها پیوست ! گفتنی ست که با پدر شصت ساله روزبه رحیمی نیز که برای پیگیری وضعیت فرزند خود به اطلاعات رجوع کرده بود ، به شدت برخورد شده و ایشان نیزبدون هیچ دلیلی چند ساعت بازداشت بوده اند . طبق روایت ستاد خبری اطلاعات اهواز ، دلیل احضار دانشجویان ربوده شده « اقدام علیه امنیت ملی !! » بوده است. کتابهای نمایشگاه نیز توسط حراست خودسر دانشگاه ، تحت عنوان « ضبط قانونی » غارت گردیده و از تحویل آنها به دانشجویان ممانعت به عمل آمده است .این حمله مستقیم به ابتدایی ترین حقوق و آزادی های دانشجویان دانشگاه چمران ، تنها به بهانه ی برگزاری نمایشگاه کتابی که کتابهای آن نیز با مجوز رسمی وزارت ارشاد همین دولت انتشار یافته است و با این همه با سلیقه انحصارطلبانه حراست و ریاست دانشگاه – که گذشته از کتابهای چپ ، حتی ارائه ی اشعارفروغ فرخزاد را نیز تاب نمی آورده !! – هماهنگ نبوده است ، با کمک بازوی سرکوب اطلاعات و امنیت کشور به نمایش اذهان عموم جامعه در آمده است . حق بدیهی انسانها برای تبلیغ و اظهار آزادانه ی نظراتشان در کالبد جامعه ای که در آن زندگی می کنند ، آنهم تنها به دلیل برگزاری یک نمایشگاه کتاب اینچنین زیر پا لگدمال می شود . از دولتی که امنیتش تحت عنوان « امنیت ملی » ، با یک نمایشگاه کوچک کتاب در یک گوشه این کشور ، تا این حد به خطر می افتد، چنین برخوردی انتظار می رود . اما برای دانشجویان آنچه اهمیت دارد نه امنیت دولت ، که امنیت جان و آزادی خودشان می باشد و تأمین آن جز از مسیر اتحاد نیروهای دانشجویی متعهد به بدنه دانشجویان در سراسر دانشگاههای ایران نمی گذرد . مقاومت یکپارچه ، هماهنگ و متشکل دانشجویان دانشگاهها در برابر فرایند سلب حقوق و آزادیهای تقلیل ناپذیر آنها ، یگانه راه ممکن برای غلبه بر تهاجم استبداد و دستیابی به پیروزی ست .ما دانشجویان آزادی خواه و برابری طلب دانشگاههای ایران حمایت خود را از هر حرکت دانشجویی که به قصد آزادی دانشجویان دربند دانشگاه اهواز –جواد علیخانی، مهدی معصومی ، راعی نیکزاد ، جواد توللی ، فاطمه فرهادی و روزبه رحیمی - صورت گیرد اعلام کرده و خواهان آزادی بی قید و شرط و سریع تمامی همنوعان بازداشتیمان از تفتیشگاههای اطلاعات اهواز و به رسمیت شناختن حق ارائه آزادانه نظرات دانشجویان این دانشگاه از جانب مدیریت آن می باشیم .
زنده باد آزادی و برابریدانشجویان آزادی خواه و برابری طلب دانشگاههای ایران

دانشگاه چمران اهواز را می خواهند تسخیر کنند.. این کار غیر ممکن است!!!

2007-10-25T05:36:00.000-07:00

دانشگاه چمران اهواز را می خواهند تسخیر کنند.اما ای نوچه های از خواب در آمده ی چمران فاشیست. این کار غیر ممکن است

دستگیری و احضار دانشجویان دانشگاه اهواز ادامه دارد(برای آزادیِ روزبه رحیمی، جواد علیخانی،مهدی معصومی،راعی نیکزاد و جواد توللی)به دنبال دستگیری پنج تن از دانشجویان دانشگاه چمران اهواز،روز چهار شنبه 2/8/86 سجاد سلمان زاده دانشجوی دانشکده ی مهندسی و مدیر مسئول نشریه ی توقیف شده ی آلترناتیو و محمد امین عندلیبی دانشجوی دانشکده ی دامپزشکی به ستاد خبری اطلاعات احضار شده و پس از چند ساعت بازجویی آزاد شدند.خانم ها فاطمه فرهادی و زهرا ابراهیمی دانشجویان دانشکده ی ادبیات هم به ستاد خبری احضار شده اند و باید صبح روز پنج شنبه 3/8/86خود را به ستاد خبری اطلاعات معرفی کنند.

از همه ی آزادی خواهان و برابری طلبان تقاضا می کنیم برای آزادیِ دانشجویانِ دربند ما را یاری کنید.جمعی از دانشجویان دانشگاه چمران اهواز

بالازدن توری از صورت پايان رنج زنان نيست

2007-10-13T13:00:00.000-07:00

بالازدن توری از صورت پايان رنج زنان نيست
(مصاحبه ی روزنامه تايمز هندوستان با خانم آمريتا مخرجی، محموده ـ عضو اتحاديه انقلابی زنان افغانستان ـ راوا ـ درمورد وضعيت کنونی زنان در کشورش)س : آيا هنوز هم پوشيدن برقع برای زنان افغانستان اجباری است ؟ج : نه. اين کار انتخابی است. اما دراکثر مناطق و به ويژه درمناطق تحت سلطه فرماندهان بنيادگرای مسلح، زنان ترجيح می دهند به خاطر امنيت شان از برقع استفاده کنند.بسياری از زنان مايل به پوشيدن برقع نيستند. اما در بسياری از مناطق زنان هنوز هم در برقع خود را امن تر حس می کنند. زيرا که دختران و زنان جوان توسط گروهای مسلح ربوده شده و مورد تجاوز قرارگرفته اند. حتا درکابل که هزاران نفر از نيروهای ISAF (نيروهای حفاظتی بين المللی درافغانستان ـ مترجم) مستقرند، بسياری از زنان برقع می پوشند. مهم است که بدانيد تحت سلطه ی طالبان زنان در سرتاسر افغانستان مجبور به حمل برقع بودند.س : آيا زنان اکنون می توانند تنها از منزل بيرون بروند و يا بايد توسط يک مرد خانواده همراهی شوند؟ج : اين به منطقه ای که هستند مربوط می شود. بسياری از زنان درشهرهای بزرگ به تنهائی بيرون می روند. اما درشهرهای کوچک آنها هميشه با مردان خانواده همراهی می شوند. وضعيت امنيتی دربسياری از مناطق افغانستان به حدی خطرناک است که بسياری از خانواده ها به اعضای مونث خود اجازه بيرون رفتن ازخانه به تنهائی را از ترس کشته شدن و يا مورد تجاوز قرارگرفتن آنان، نمی دهند.س : وقتی که زنان به خيابان بروند، آيا از کتک و فحش و حتک حرمت درملاء عام می ترسند؟ج : به طورقطع آری. هنوز تعداد زيادی از ميليسيای وابسته به احزاب مختلف بنيادگرا ( به ويژه اتحاديه شمال) عامل عمده وضع ناگوار برای زنان افغانی هستند. متاسفانه دراکثر موارد زنان به دليل درگيرشدن پليس و مقامات دولتی، هرگز شکايت نمی کنند. گزارشهای فراوانی درمورد تجاوز به زنان هست. به ويژه در دهات که دولت مرکزی کنترلی نداشته و زيرنظر اتحاديه ی شمال می باشند. متاسفانه تعداد اندکی از اين حوادث در رسانه ها منعکس می شوند. زيرا که روزنامه نگاران مورد تهديد گروههای مسلح مجرم واقع می شوند. يکی از اين حوادث، تجاوز به رحيمه ۱۲ ساله بود که انعکاسی جهانی يافت.س : قبل از آمدن طالبان زنان مشاغل مهمی نظير معلمی، پزشکی و غيره درحکومت داشتند. آيا آنها قادرند به سر کارخود برگردند؟ج : به ندرت . امنيت موجودنيست. تنها تعدادی از زنان بيوه و بی بضاعت به کارهای قبلی شان برگشته اند. اما اين کارها دولتی نبوده و عمدتا از طرف آژانسهای بين المللی و سازمانهای غير دولتی به آنها پيشنهاد شده است.افغانستان کشوری است با بالای ۴۰% بی کاری( براساس کتاب آماری سيا). تنها کابل از اين قاعده مستثنا است و تعداد قابل ملاحظه ای از زنان شاغلند. دربقيه ی مناطق افغانستان، زنان از رفتن به سر کار ترس دارند، چون که سازمانهای غير دولتی تنها امکان برای يافتن کار بوده و زنان ازکشته شدن توسط طالبان و ديگر افراد مسلح، هراس دارند. در ۳۰ مه ۲۰۰۶، ۶نفر از کارکنان اين سازمانها و مشخصا ۳ زن کشته شدند.تا زمانی که جنايتکارانی نظير سياف، ربانی، قانونی، فهيم، حضرتعلی، محقق، حاجی فريد، گلاب زای، حاجی الماس، و غيره درپارلمان باشند، آنها تنها قوانين ضدزن تصويب خواهندکرد و هيچکس انتظار ندارد که آنها از منافع زنان دفاع کنند.س : آيا زنان درافغانستان درپستهای مهم هم شاغلند؟ج : ما حدود ۶۸ زن عضو پارلمان و وزير داريم. آنچه که مهم است وجود تعدادی زن دراين پستها نيست، بلکه درنظرگرفتن وضع زنان درکل افغانستان است. اکثر زنانی که درمقامات بالای دولتی و پارلمان حضوردارند، از کل زنان افغانستان نمايندگی نمی کنند. اينان رابطه فشرده ای با بنيادگرايان داشته و يا با آنها به سازش می رسند. تعداد زيادی گزارش از عفو بين الملل و ديده بان حقوق بشر موجوداست که ثابت می کند دولت افغانستان قادر به حمايت از زنان نيست.س : اگر زنی بخواهد به ازدواج نامناسبش پايان دهد، چه بايد بکند؟ آيا طلاق گرفتن و ازدواج مجدد يا پيداکردن شغل جديد ساده است ؟ج : اين تقريبا غيرممکن است. به خاطر فرهنگ، رسوم و آداب فاميلی، زنان هرگز سعی نمی کنند خود را از اين مهلکه نجات دهند. يکی دوحالت پيش آمده که زنی که مورد ستم قرارگرفته بود، پس از شکايت بازداشت و زندانی شده و يا به فاميل برگردانده شده است. دادگاههای افغانستان به چنين زنانی کمک نمی کنند. لذا زنان هم به آنها رجوع نمی کنند.س : اگر زنان نتوانند بچه دارشوند با آنها بدرفتاری می شود؟ج : آری. علی العموم شوهر زن نازا اجازه دارد زن ديگری بگيرد. زن اولی اش بايد به عنوان کلفت برای کل خانواده کارکند. اکثرا چنانچه حتازن اول پسزبچه نزايد، شوهر او زن دومی را میگيرد. تولد يک دختربچه با استقبال روبرو نمی شود.متاسفانه يک چنين عادت به تمايزگذاری، هنوز بردوام است. برخی از فرماندهان نظامی دارای ۴ زن هستند. آنها با دخترانی که ۳۰ تا ۴۰ سال تفاوت سنی با آنها دارند، ازدواج می کنند. آنها يا به دختران تجاوز می کنند و سپس به زنی می گيرند و يا با پرداخت پول به خانواده های فقير با دختران جوان آنها ازدواج می کنند. و فاميل دختر هم نمی تواند اين تقاضا را رد کند. زيرا نه گفتن معادل است با عواقب خطرناکی برای آنها!س : در وب سايت شما آمده که نرخ خودکشی زنان درافغانستان افزايش يافته است. چرا چنين است ؟ج : طبق تحقيق مستقل کميسيون حقوق بشر افغانستان، ۱۵۴ خودکشی زنان تنها درمنطقه ی غربی و ۳۴ خودکشی دربخشهای جنوبی و شرقی افغانستان درسال ۲۰۰۶ صورت گرفته است. اما درواقعيت تعداد به مراتب بيشتر است. بسياری از زنان تمام درها را به روی خودبسته می بینند و راه ديگری جز خودکشی را دربرابر خود نمی يابند تا از مسائل دهشتناک خانواده و مسائل اجتماعی که با آنها روبرو هستند، خلاص شوند.س : وضعيت آموزشی کنونی درکشورشما چگونه است ؟ج : درشهرهای بزرگ نظير کابل هرات، مزارشريف و جلال آباد تعداد اندکی دانشگاه و مدارس دخترانه هست. اما درسهرهای کوچک و دهات نه مدرسه ای هست و نه طرحی آموزشی. تعداد زيادی از خانواده ها مايل نيستند بچه های خود را به مدرسه بفرستند، چونکه رفتن آنها به مدرسه را خطرناک ارزيابی می کنند.س : ” راوا” در زمان طالبان مدارس مخفی و سالنهای زيبائی خصوصی داشت. آيا شما اکنون آنها را باز کرده ايد؟ج : تمام طرحهای اجتماعی و انسانی ما به همان طريق سابق پيش برده می شوند. ما اکنون هم يک سازمان قانونی ثبت شده نيستيم و نمی توانيم تحت عنوان “راوا” طرحهايمان را علنا پيش ببريم. ماهنوز با مسائل فراوانی روبروهستيم که زمان رژيم طالبان با آنها دست و پنجه نرم می کرديم.باتوجه به اينکه ماشديدا عليه رهبران بنيادگرا و جنايتکار در دولت هستيم و حاميان آنها را مورد انتقادقرارمی دهيم و نقش منفی ديگر دولتها را درافغانستان افشا می کنيم، اين امر باعث می شود که “راوا” نتواند به طورعلنی فعاليت کند.باتوجه به مبارزه ی دليرانه و سازش ناپذير “راوا”، برخی از اشخاص معتقدند که چنين راه حلهائی با دشمنان قوی پنجه، حالت خودکشی را دارد و از تماس با ما هراس دارند. مع الوصف تعدادزيادی از آنها جرئت اعضای ما را می ستايند.بازهم مهمتر، متاسفانه برخی از نويستدگان و شاعران افغانی، زبان گويای دار و دسته های بنيادگرا شده اند و هنر و استعداد خود را به کار می گيرند تا چهره ای پاک از بنيادگرايان ارائه دهند. اينان ضد “راوا” هستند و با اهداف آن مخالفند. امروز اکثرآنها مقامات بالائی در دولت دارند. در ۸ مارس ۲۰۰۶، زمانی که به خاطر روز زن جشن بزرگی درکابل ترتيب داديم، بسياری، از اين حرکت ما متعجب شدند و رسانه ها درکابل از ترس بنيادگرايان گزارش آن را ندادند.مانمی توانيم مجلات خود را درکتابفروشيهای کابل و ديگرشهرها بگذاريم. زيرا درتعدادی از شهرها افرادمسلحی به کتابفروشان هشدار داده اند که نشريات “راوا” را نفروشند. افرادمسلح جنگ سالاران بارها مجلات ما را جمع کرده و سوزانده اند و حتا صاحب مغازه ها را تحت فشار قرار اده اند تا اعضای “راوا” را که مجلات را به آنها می دهند، لو بدهند. در يک حادثه مشابهی، آنها يک طرفدار “راوا” را سخت شکنجه دادند و زندانی کردند، چونکه او اعلاميه “راوا” را دربازار کابل به دست آورده بود تا به ديگران بدهد. او بعد از ۲۴ ساعت بازداشت و پرداخت رشوه از زندان موقت آزادشد.آنچه که گفته شد بخش ناچيزی از کوه يخ مشکلاتی است که درمقابل زنان افغانستان قرارداده شده اند. ماهنوز هم به صورت نيمه مخفی فعاليت می کنيم. لذا هنوز هم پيوند ما با مردم با مشکلات فراوانی همراه است. ماهنوزراهی طولانی برای رسيدن به هرگوشه ای از افغانستان و کار درميان زنان داريم. هنوز ما به بسياری از مناطق افغانستان هرگز قدم نگذاشته ايم، جاهائی که مردم تنها از طريق مصاحبه های راديوئی و يا نشريات، ما را می شناسند. حتا شما می توانيد زنان و مردانی را بيابيد که اصلا اسم ما راهم نشنيده اند.ما هيچگاه “سالن زيبائی” در هيچ قسمت افغانستان نداشته ايم. درواقع ما مخالف آن هستيم. درحال حاضر زنان ما چنان خواستهای فوری و مهمی دارند که بازکردن “سالن زيبائی” شبيه به بذله گوئی به زنان افغانستان می باشد.س : به نظرشما چه کار ی به فوريت بايد ازجانب دولت افغانستان برای بهبود وضع زنان صورت پذيرد؟ج : تا زمانی که بنيادگرايان تروريست درقدرت باشند و مقامات کليدی را در دولت اشغال کنند، هيچ تغييری دروضع زنان افغانستان پيش نخواهدآمد؛ تنها يک دموکراسی مبتنی برسکولاريسم می تواند تغييرات مثبتی دروضعيت زنان بوجودآورد. ماهيچ انتظاری از ترکيب کنونی حکومت درکمک کردن به زنان نداريم. جنايتکارانی نظير سياف، ربانی، قانونی، فهيم، حضرتعلی، محقق، حاجی فريد، گلاب زای، حاجی الماس و عناصر بيشتری از اين دست درپارلمان، تنها قوانين ضدزن را می گذرانند و هيچکس انتظاری از آنها درانجام کاری برای زنان نمی تواند داشته باشد. همان طورکه دربالا اشاره کردم جنايتکاران اتحاديه شمال برکشورسلطه دارند. اتحاديه شمال شامل ميليونرهای متجاوز به حقوق زنان می شود که غرق درتجارت هروئين در زير چانه ی نيروهای آمريکا هستند. اينها در پشت سر وجود عدم امنيت، انسان دزدی، اختلاس ميلياردها دلار کمک خارجی، ناعدالتی، فشارهای ضدزن، دفاع از آدمکشان و غيره قرار دارند.دکتر عبدالله، يونس قانونی، ضياء مسعود، کريم خليلی، برهان الدين ربانی، محقق، سرور دانش، مسعوده جلال، نعمت الله شهرانی، اسماعيل خوان، صديق بلخی،رسول سياف، اکرام معصومی، رشيد دوستوم، ملافاضل هادی شينواری، آمنه افضلی و غيره ازجمله ی آنانی هستند که دستشان به خون دهها هزار ساکن کابل آغشته شده است. تمام اين خانمها و آقايان شرم آورترين لکه های بی رحمی غيرانسانی عليه مردم ما را درسالهای ۱۹۹۲ ـ ۱۹۹۶ بر پيشانی دارند. آنها “وزيران” ما، معاونان و مشاوران رئيس جمهور هستند. اکثر سفيران، استانداران، دبيران دولت و ديگر مقامات بالا، وابسته به مافيای اتحاديه شمال هستند. تا زمانی که آنها درقدرت باشند، بهبود وضع زنان افغانستان موضوعی خارج از دستور باقی خواهد ماند.س : جنگ سالاران سابقا عضو طالبان که درپارلمان هستند، کيستند؟ج : کاملا روشن است که انتخابات درآزادی و بی طرفی برگزارنشد. درحالی که کانديداهای دموکرات تهديد و توقيف و حتا کشته شدند، بنيادگرايان پول و سلاح و رشوه را به کارگرفتند تا پيروز شوند. آنها به پارلمان نيامدند تا حداقل امکانات را برای مردم داغديده ما به وجودآورند، بلکه برای تحقق اهداف سياسی خود به آنجا گام نهادند.س : آيا درمواضع مردم افغانستان تغييری حاصل شده است ؟ج : به غيراز سلطه ی بنيادگرايان، خشونت عليه زنان ريشه های عميق اجتماعی دارد. “راوا” براين اعتقاداست که تنها با تلاشی پيوسته در زمينه آموزش و بالابردن آگاهی، ما قادر به ايجاد حساسيت درميان مردان و زنان خواهيم شد.س ـ ملالی جويا، نماينده مجلس مورد حمله قرارگرفت، چونکه او مخالف نمايندگان مرد پارلمان صحبت کرد. زنان در پارلمان نيز عليه او دست به کارشدند. فکرنمی کنيد که اين واقعه نشان دهنده ی وضع واقعی افغانستان است ؟ج : درسته . اين اثبات مکرری است که آنها نه نماينده ی مردم، بلکه نماينده جنگ سالاران و بنيادگرايانی نادان و مافيای موادمخدرند. درجريان انتخابات مجلس بنيادگرايان تمام نيروی خود را از پول و تقلب و سلاح نه تنها برای ورود خودشان به مجلس به کار بردند، بلکه زنان عروسک خود را به صندليهائی که برای زنان درمجلس درنظرگرفته شده بود، رساندند. درافغانستان متاسفانه ما زنانی داريم که جنگ سالارهستند و برخی از آنها درپارلمان حضوردارند.س: گفته می شود که بقايای طالبان درافغانستان هنوز باقی مانده اند. آنها وجود خود را چگونه نشان می دهند ؟ج : دربرخی از قسمتهای افغانستان (ازجمله درمناطق مرزی پاکستان) برخی درگيريها صورت می گيرد مثل حمله به مدارس و سوزاندن آنها، کشتن زنان و مردان کارمند سازمانهای غيردولتی، گروگان گيری برخی خارجی ها و غيره. طالبان مواضع و تهديهای شان درمورد کشتن زنان را درصورت کارکردن درسازمانهای غيردولتی و يا در راديوها مرتبا بيان می کنند.س : ظاهرا رسانه ها در سالهای اخير درافغانستان شکوفا شده اند. آيا اينها به نوعی به اهداف شما کمک نمی کنند ؟ج : متاسفانه دردهه ی اخير جنگ درافغانستان، رسانه های غربی هيچ توجهی به وضعيت موجود نکردند. بعد از فروپاشی رژيم طرفدار شوروی و اشغال کابل توسط بنيادگرايان درسال ۱۹۹۲، گفته شد که جنگ داخلی درجريان است و اين بخشی از سنت و فرهنگ افغانی می باشد. دراکثر رسانه ها چيزی را گفتند که حکومت می گفت. تنها بعد از ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ خواستی زياد به وجودآمد و مردم شروع به صحبت درمورد فقرزنان کردند. اين وضع سالهادرکشورجريان داشت. اما چرا در رسانه ها سکوت می شد؟ تنها وقتی که رسانه های بين المللی درموردما نوشتند، اين به ما کمک کرد تا از کمکها و حمايتهایی برخوردارشويم. اما اين امر نيز سريعا رو به خاموشی گذاشت. چونکه رسانه های غربی از آزادشدن افغانستان و درامان بودن زنانش و برخورداری آنها از زندگی، صحبت کردند.س : آيا اين مصاحبه را می توان در روزنامه های محلی افغانستان آورد”ج : هرگز . دردرجه ی اول برای اينکه اين مصاحبه با عضوی از “راوا” است و هيچ نشريه ای جرئت نمی کند آن را چاپ کند. اين می تواند نتايج خطرناکی برای آنها به وجودآورد. ثانيا، ما از ۱۰ نفر از بالاترين جنايتکاران نام برده ايم، کسانی که سياست سازان روزاند و اين به مثابه يک تابو درافغانستان شده است که آنها را چنين طبقه بندی کنيم. روزنامه هادرافغانستان تحت شديدترين فشارها قرار دارند تا ار حکومت افغانستان انتقاد نکنند

سرمایه گذاری آیت الله صافی در حجاب

2007-10-13T12:51:00.000-07:00

سرمایه گذاری آیت الله صافی در حجاب یحیی سمندر

آیت الله صافی در دیدار با اعضای « کمیتۀ‌علمی هم‌ اندیشی حجاب » گفت: « تمام شخصیت اسلامی ایران از برکت حجاب بانوان در جامعه است. وی ضمن دعوت بانوان جامعه به حفظ حجاب تصریح کرد: برای اینکه بخواهیم جامعه ‌ای اسلامی داشته باشیم باید بر روی مسئله حجاب سرمایه گذاری کنیم.» ( نگاه کنید به خبر زیر برگرفته از سایت بازتاب، مورخ ۱۸ اردیبهشت ۱۳۸۶)« سرمایه گذاری » معنوی و مادی آیت الله صافی و همپالگی های او در تحمیل حجاب به زنان چیزتازه ای نیست: تأکیدی است مجدد برروند سرکوب و تحقیر زنان که طی ۲۸ سال بخشی ثابت و جدائی ناپذیر از سیاست رژیم جمهوری اسلامی و همۀ سردمداران ریز و درشت و همۀ جناح ها و باندهای آن را تشکیل می دهد.
سیاستی است ارتجاعی برای تثبیت و تداوم بخشیدن به موقعیت فرو دست زن به عنوان « ضعیفه »، « کمینه » و در بهترین حالت « مخدره » در «جامعۀ اسلامی»، که معنی اجتماعی - اقتصادی آن استثمار مضاعف زنان در محیط کار و درخانه است ( غیر از زنان بورژوا و به طور کلی زنان طبقات دارا که نه کار تولیدی و خدماتی می کنند و نه کار خانگی - البته حتی اینان نیز از نظر حقوق مدنی، اجتماعی و نیز از جنبه های فرهنگی و اخلاقی از ستم و تحقیر رژیم اسلامی رنج می برند). معنی فرهنگی این سیاست ارتجاعی تحمیل الگو های زندگی ارتجاعی و منسوخی است که عملکردی دوگانه دارد: یکم، این فرهنگ و الگوی منسوخ به دلیل تکیه اش بر اطاعت کورکورانه، ضدیتش با خردگرائی و باورش به ضرورت سرپرستی ِ فرد ( به ویژه زن ) از سوی قیم هائی که خود را ولی و فرستادۀ نیروئی ماورائی می دانند و جان و دارائی و آبرو و شخصیت مردم در َید و اختیار آنها است - به رغم ناسازگاری هائی که با شیوۀ تولید سرمایه داری به خصوص در دوران جوانی و شکوفائی آن دارد - می تواند به ابزار ایدئولوژیک استبداد سرمایه، در عصر زوال، انحطاط و فرتوتی آن، تبدیل شود و در ایران شده است. دوم، این فرهنگ ارتجاعی، الگوهای رو به زوالی که مورد حمایت آن هستند، نهاد های فرتوت جامعۀ سنتی و نهاد های ارتجاعی ای که جمهوری اسلامی بنیاد نهاده درعین حال ابزارها و عرصه های استثمار و غارت اقتصادی و سلطه بر مردم اند. متولیان سیاسی و فرهنگی جمهوری اسلامی و دنبالچه ها و حواشی آنها صاحبان واقعی این « خوان یغما » به معنی دقیق کلمه اند. از « بنیاد مستضعفین » و « بنیاد امام » گرفته تا « آستان قدس رضوی » و مؤسسات و املاک و اموال آن ( که « امام رضا » را به یکی از بزرگترین سرمایه داران صنعتی و مالی، و یکی از بزرگترین زمینداران و مستغلات داران ایران و منطقه تبدیل کرده)، دارائی های دیگر اماکن مذهبی مانند حرم معصومه، شاه چراغ، شاه عبدالعظیم، مسجد جمکران، مقبرۀ خمینی و غیره، املاک و اماکن وقفی و دیگر موقوفات، کمک های دولتی و شهرداری ها به مساجد، تکیه ها و غیره و متعلقات این اماکن، مؤسسات انتشارات مذهبی و فروش اشیای مذهبی، بنگاه های کاروان حج و زیارت و توریسم و هتل داری مذهبی، کمک های نجومی بودجۀ دولتی به مدرسۀ فیضیه و دیگر مدارس دینی، تصدی « خانه های عفاف »، گسترش « صنعت » مداحی، روضه خوانی و تعزیه گردانی و غیره و غیره به خمس و زکات و صدقه و سهم امام و درآمد های محضرداری که پیش از روی کار آمدن رژیم اسلامی نیز تا حد زیادی در اختیار روحانیت بود – برعرصۀ سلطه و تاخت و تاز روحانیت حاکم افزوده شده است. روحانیت حاکم با توجه به موارد بالا و نیز با در نظر گرفتن نقش اقتصادی عظیم سپاه پاسداران، ارتش و بسیج - که زیرفرماندهی ولی فقیه و منصوبان او و زیر کنترل نمایندگان او قرار دارند و پیوند بسیار نزدیکش با مدیران عالی رتبۀ بنگاه های اقتصادی دولتی -، بخش بسیار مهمی از بورژوازی بوروکراتیک – نظامی ایران را تشکیل می دهد. دولت دینی در ایران هم ابزار سلطۀ مستبدانۀ سرمایه داران و زمینداران به طور کلی است ( تا آنجا که به حمایت از مالکیت خصوصی وسائل تولید یعنی زمین و سرمایه، فراهم آوردن شرائط عمومی استثمار کارگران، دهقانان و دیگر زحمتکشان و سرکوب جنبش کارگری و دموکراتیک مربوط می شود) و هم به طور خاص ابزار حکومت بورژوازی بوروکراتیک – نظامی و بخشی از بورژوازی تجاری ایران است که نمایندگانشان ۲۸ سال است اهرم های اصلی قدرت سیاسی و اقتصادی را در دست دارند و چهره های اصلی و تعیین کنندۀ آن عوض نشده اند.بدین سان ترویج و تحکیم ارزش ها، نهاد ها و رفتارهای ارتجاعی – از جمله تحمیل حجاب به کمک چماق، چاقو، پنجه بکس، زنجیر، اسید، بازداشت، بازجوئی و پرونده سازی، تبعید، تعدی ها و دخالت های رذیلانۀ مأموران « امر به معروف و نهی از منکر » رژیم اسلامی در خیابان ها، معابر، کارخانه ها، ادارات و دانشگاه ها و نقض حریم خصوصی زندگی مردم از مهمانی و گردهمائی های خانوادگی و دوستانه گرفته تا تعرض به گروه های ورزشی، گردش در پارک ها و کوه ها، دخالت در کنار دریا و زنانه و مردانه کردن دریا و حتی سرک کشیدن به درون خودرو های خصوصی – نیز دو هدف دارد: هدف نخست این اقدامات حفظ موقعیت فرو دست زن در جامعه و حتی بدتر کردن وضعیت زنان است چون این امر هم به کاهش باز هم بیشتر مزد زنان کارگر و در نتیجه کاهش عمومی سطح مزد منجر می شود و هم باعث تفرقه و ضعیف شدن طبقۀ کارگر می گردد. هدف دوم آن تحکیم و تقویت نهاد ها و ارزش های ارتجاعی و عقب مانده در جامعه است که همان گونه که نشان دادم یک تکیه گاه اجتماعی، اقتصادی و فرهنگی مهم روحانیت حاکم و به زبان ساده « نان دانی » او است. این ارزش ها و نهاد های ارتجاعی در عین حال عرصه ای هستند که بخش های زیادی از عقب مانده ترین و متعصب ترین عناصر جامعه و نیز گروه های وسیعی از عناصر بی طبقه و مزدور را در اختیار رژیم می گذارند تا به هنگام رشد اعتراض های اجتماعی آنان را برای سرکوب مخالفان و نیز منحرف کردن اذهان عمومی به کار گیرد.بدین سان جای شگفتی نیست که آیت الله صافی در دیدار با اعضای « کمیتۀ علمی » [ از نوع « کمیته های علمی » هیتلر در شناسائی خصوصیات نژادی مردم و اثبات برتری نژاد آریا و یا « کمیته های علمی» مورد نظر احمدی نژاد در زمینۀ هولوکاست ] می گوید: « مسئولان باید در نهادینه کردن مسئله حجاب در جامعه بیش از پیش تلاش کنند» … و « همه باید تلاش کنیم تا با اجرای فریضه امر به معروف و نهی از منکر از گسترش بدحجابی در کشور جلوگیری شود.» او از ادارات و نهادهای دولتی می خواهد « تا رعایت حجاب را در بین کارمندان الزامی کرده و با برنامه‌ریزی‌های دقیق دینی و فرهنگی در گسترش این مسئله در جامعه تلاش کنند» ( گویاَ ادارات در این زمینه کوتاهی کرده اند).آری «سرمایه گذاری» امثال صافی در امر حجاب چیز عجیبی نیست، آنها با این کار از موقعیت ممتاز اجتماعی، اقتصادی و سیاسی خود که در گرو عقب نگه داشتن زنان و جامعه به طور کلی است دفاع می کنند. زنان ایران تعرض ها و تجاوز های مستمر روحانیان به حقوق، آزادی ها و شخصیت خود را می شناسند و آن را با گوشت و پوست خود لمس کرده اند. اما زنان پیشروی که برای آزادی زن از بردگی و تحقیری که رژیم اسلامی و نظام سرمایه داری بر نیمی از بشریت روا می دارند می رزمند باید نه تنها چهرۀ واقعی رژیم جمهوری اسلامی و سردمداران او را افشا کنند بلکه ورشکستگی روش کسانی مانند شیرین عبادی را که روی عناصر تا مغز استخوان مرتجعی چون آیت الله صافی برای تأمین حقوق زنان « سرمایه گذاری » می کنند به تودۀ زنان و همۀ مردم نشان دهند. شیرین عبادی و کسانی مانند او سال هاست این توهم خطرناک و گمراه کننده را در ذهن زنان می پرورانند که گویا کسانی در میان روحانیت وجود دارند که با « فقه پویا » و « اجتهاد پویا » می توانند یا می خواهند گام هائی در راه آزادی زن و برابری او با مرد بردارند.افشا و طرد این بد آموزی ها یک شرط پیشروی در مبارزۀ زنان است. آزادی زنان تنها با مبارزۀ خود آنان، تنها هنگامی که میلیون ها زن به ویژه زنان کارگر وارد مبارزۀ مستقل شوند امکان پذیر است، آزادی زن تنها در مبارزۀ فعال با مجموعۀ سیاست ها و تمامی جناح های رژیم جمهوری اسلامی ممکن است، آزادی زن تنها در پیوند با جنبش کارگری و سوسیالیستی و با جنبش عمومی مردم برای دموکراسی ممکن است و سرانجام آزادی قطعی زن از همۀ ستم ها و تبعیض های جنسی و طبقاتی، از تقسیم کار و وظائف بر حسب جنسیت، از بار سنگین کار خانگی و غیره تنها در سوسیالیسم جامۀ عمل می پوشد.٢٠ اردیبهشت ١٣٨٦، ١٠ مه ٢٠٠۷یحیی سمندر———————————–آيت‌الله صافي: بايد برای ترويج حجاب سرمايه‌گذاری کردسايت بازتابآیت‌الله صافی گلپایگانی گفت : ‌اگر بخواهیم فرهنگ حجاب در جامعه گسترش پیدا کند باید در زمینه‌های فرهنگی سرمایه گذاری داشته باشیم.
به گزارش خبرنگار مهر در قم ، آیت‌الله صافی گلپایگانی شامگاه دوشنبه در دیدار اعضای کمیته‌علمی هم‌اندیشی حجاب با ایشان افزود : تمام شخصیت اسلامی ایران از برکت حفظ حجاب بانوان در جامعه است.
وی ضمن دعوت بانوان جامعه به حفظ حجاب تصریح کرد : برای این‌‌که بخواهیم جامعه‌ای اسلامی داشته باشیم باید بر روی مسئله حجاب سرمایه گذاری کنیم.
استاد حوزه علمیه قم با اشاره به توطئه‌های دشمنان در خصوص حذف حجاب در ایران خاطرنشان کرد : از اوایل اسلام تاکنون مستکبران در تلاش بوده‌اند که این هویت دینی و اسلامی را حذف کنند ولی هیچگاه موفق نشده و نخواهند شد.
آیت‌الله صافی گلپایگانی مسئله حجاب را مرتبط با هویت مسلمانان دانست و اظهار داشت : مسئولان باید در نهادینه کردن مسئله حجاب در جامعه بیش از پیش تلاش کنند.
وی تاکید کرد : همه باید تلاش کنیم تا با اجرای فریضه امر به معروف و نهی از منکر از گسترش بدحجابی در کشور جلوگیری شود.
این مرجع تقلید در پایان از ادارات و نهادهای دولتی خواست تا رعایت حجاب را در بین کارمندان الزامی کرده و با برنامه‌ریزی‌های دقیق دینی و فرهنگی در گسترش این مسئله در جامعه تلاش کنند .

توجيه استعمار به نام مارکسيسم

2007-10-13T12:47:00.000-07:00

توجيه استعمار به نام مارکسيسم
منبع: مانتلی ريويو (ژانويه ١٩٨۴)نويسنده: سونيتی کومار قوشمارکسيست‌ها و ديگرانی که مشروحاً يا به طور سطحی پيرامون آنچه مارکس در باره هند گفته است نوشته اند، تقريباً به اتفاق آرا پذيرفته اند که نوشته‌های سال‌های ١٨۵٠ او در باره هند، به ويژه نظر او مبنی بر اين‌که حکومت بريتانيا بر هند يک مأموريت دوگانه را پيش می‌برد- مأموريتی ويرانگر و در عين حال حيات‌بخش- آخرين کلام مارکس در اين مورد بوده است

مارکسيست‌ها و ديگرانی که مشروحاً يا به طور سطحی پيرامون آنچه مارکس در باره هند گفته است نوشته اند، تقريباً به اتفاق آرا

پذيرفته اند که نوشته‌های سال‌های ١٨۵٠ او در باره هند، به ويژه نظر او مبنی بر اين‌که حکومت بريتانيا بر هند يک مأموريت دوگانه را پيش می‌برد- مأموريتی ويرانگر و در عين حال حيات‌بخش- آخرين کلام مارکس در اين مورد بوده است.
در حالی که برخی از آن‌ها با مارکس سال‌های ١٨۵٠ موافقند، برخی ديگر با او مخالف بوده و او را مورد انتقاد قرار می‌دهند. در گروه اول «آر. پالمه دوت»R. Palme Dutt ، «آ. آر. دسايی»A. R. Desai «و. جی. کيمان» V. G. Kiema و «شلومو آوينری» Shlomo Avineri؛ و در گروه دوم «سمير امين»Samir Amin و «ام. بارات براون»M. Barrat Brown قرار دارند.
اين درست است که مارکس و انگلس در سال‌های دو دهه ١٨۴٠ و ١٨۵٠ اميد‌های خود را بر تجارت آزاد و توسعه بازار جهانی به عنوان افزاری برای تضمين پيروزی سرمايهداری در همه جا قرار داده بودند، ولی همان‌طور که «اچ. ب. ديويس»H. B. Davis به درستی خاطر نشان شده است «اما با انباشت فاکت‌ها در ارتباط با استعمار، شور و شوق مارکس برای سرمايه‌داری به مثابه يک افزار تغيير به سردی گراييد.» چنان‌که خواهيم ديد مارکس بعداً نظر اوليه خود در باره نقش حيات‌بخش سرمايه بريتانيا در هند را رها کرد. اما اين تحول در انديشه مارکس معمولاً ناديده گرفته می‌شود.در سال ١٨۵٣، زمانی که مارکس مقالات خود در باره هند را برای «نيويورک ديلی تريبيون» می‌نوشت، حکومت بريتانيا در هند را به مثابه «يک ابزار ناخودآگاه تاريخ» ستود. او معتقد بود حکومت بريتانيا در هند موجب «يک انقلاب اساسی در وضعيت اجتماعی آسيا» خواهد شد، و قاره را از کثافات قرون و اعصار خواهد زدود- گرچه اين روند ممکن است برای مردم آسيا دردناک باشد. او اميدوار بود که ماشين بخار و تجارت آزاد انگليسی، از طريق ريختن محصولات ارزان کارخانه‌های صنعتی بريتانيا به هند، به ويژه منسوجات «لانکاشير»، موجب از هم پاشيدن جوامع روستايی و «نوع هستی راکد و منفعل» آن‌ها که شالوده محکم استبددا شرقی را تشکيل می‌داد، شده، اتحاد بين کشاورزی و صنعت، خودکفايی و انزوای آن‌ها را در هم شکسته و نهايتاً موجب اضمحلال «زيربنای اقتصادی آن‌ها» بشود. مارکس تئوری «مأموريت دوگانه» سرمايه بريتانيا را فرموله کرد- مأموريتی ويرانگر و در عين حال حيات‌بخش. به نظر او، سرمايه بريتانيا تار و پود «جامعه کهن آسيايی» را از هم جدا می‌کرد و «شالوده‌های مادی جامعه غربی در آسيا» را بنا می‌نهاد. در آن زمان، اميد داستانی به مراتب بهتر از واقعيات را بازگو می‌کرد، و مارکس معتقد بود که خرابی و ويرانی به بار آمده از طرف حکومت استعماری بريتانيا هزينه‌ای دهشتناک اما ضروری برای «تنها انقلاب اجتماعی است که تاکنون در آسيا اتفاق افتاده است.»مارکس در سال ١٨۵٣ خاطر نشان نمود که ويژگی‌های جامعه ماقبل استعماری هند عبارت بودند از: (١) «نبود مالکيت خصوصی بر زمين»، نظری که او و انگلس آن را مديون «برنيه» Bernier بودند؛ (٢) وابستگی به آبياری مصنوعی که همان‌طور که انگلس گفت در شرق «اولين شرط کشاورزی» بود و «موضوعی که کمون‌ها، مناطق، يا دولت مرکزی به آن می‌پرداختند»؛ (٣) جامعه‌ای متشکل از «اتم‌های يکجور و پراکنده»، جوامع روستايی خود- زايی که «با سطح پايينی از امکانات، تقريباً بدون ارتباط با روستاهای ديگر، بدون تمايل و کوشش ضرور برای پيشرفت اجتماعی به حيات خود ادامه می‌دادند»؛ (۴) «اتحاد داخلی فعاليت‌های کشاورزی و صنعتی»، ازدواج بسيار کهن بين خيش و دستگاه بافندگی دستی و ديگر افزار کارگران حرفه‌ها و «يک تقسيم کار تغييرناپذير» (در کنار «مالکيت عمومی بر زمين») به مثابه شالوده اين جوامع روستايی خود- کفا و منزوی؛ (۵) تعهدات سنتی که از طريق آن‌ها مبادله کالاها و خدمات بين توليدکنندگان کشاورزی و صنعتی و خادمان جامعه صورت می‌گرفت، و نبود کامل توليد برای بازار؛ (۶) وجود شهرک‌ها و شهرهايی که چيزی به غير از اردوگاه‌های نظامی «تحميل شده بر ساختار اقتصادی واقعی» نبودند؛ و (٧) مقاومت آن در برابر تغيير: جوامع روستايی يک وضعيت اجتماعی درونزا را به يک سرنوشت طبيعی لاتغيير مبدل نمودند….»بعد از آن‌که مارکس مطالب فوق را نوشت، پژوهش‌های انجام گرفته در تايخ هند، به ويژه تاريخ هند دوران مغول، قاطعانه ثابت کرده است که تصويری که مارکس در دهه ١٨۵٠ از جامعه هند ماقبل استعمار ترسيم کرد، براساس گزارش‌های برخی از مقامات ارشد بريتانيا بود و نمی‌تواند درست باشد. ما به طور گذرا يادآور می‌شويم که، اولاً، مالکيت و استفاده از زمين نه اشتراکی، بلکه فردی بود. فرد دهقان مادام که عوارض بر درآمد از زمين را می‌پرداخت، از حق موروثی بر قطعه زمينی که اشغال کرده بود برخوردار بود. مالکيت خصوصی بر زمين کاملاً غايب نيست، گرچه موارد مالکيت اراضی کشاورزی به خاطر مالکيت، نسبتاً نادر است. ثانياً، جامعه روستايی يک واحد اداری بود و نه يک واحد مالکانه. ثالثاً، جامعه برابر وجود نداشت، بلکه در جامعه تفاوت‌های طبقاتی آشکاری وجود داشت. ميان خود دهقانان تفاوت وجود داشت و حتا در جاهايی کار- مزدی کشاورزی ظهور کرده بود. رابعاً، روستا يک واحد مستقل منزوی نبود، گرچه به طور عمده اقتصاد طبيعی غالب بود. در آمد ارضی عموماً به صورت نقدی پرداخت می‌شد، در نتيجه يک‌سوم تا يک‌چهارم توليد کشاورزی به کالا تبديل می‌شد. در بسياری از مناطق، بخشی از توليدات روستايی- هم دهقانی و هم صنعتکاری- مانند محصولات غذايی اعلاء، پنبه، ابريشم، نيل، تنباکو، نمک، الياف پنبه‌ای، و منسوجات به بازار عرضه می‌شد. در مناطق شهری، توليد کالايی خُرد شکل اصلی سازمان صنعتی بود و نظام به کار گرفتن و اخراج غلبه داشت. صنعت‌کاران دستی و ديگران می‌توانستند در قبال دستمزد افراد را اجير نمايند. در برخی مناطق اين غيرعادی نبود که يک تاجر سرمايه‌دار چند صنعت‌کار دستی را استخدام کرده و در قبال دستمزد در زير يک سقف به کار گيرد. در برخی صنايع، مانند کشتی‌سازی، معدن‌کاوی، آهن و چدن، بافت ابريشم و لباس، ريسندگی و بافندگی پنبه، شکر، و رنگرزی، توليد سرمايه‌داری در يک شکل جنينی ظهور کرده بود. جمعيت شهری بزرگ و بازار شهری بزرگ وجود داشت. تجارت بين مناطق شهری و تجارت خارجی قابل توجه بود.به اين نکته نيز می‌توان اشاره نمود که اميدهای مارکس در باره احيای جامعه هند تحت تأثير حکومت استعماری کلاً دروغ از آب درآمد. خود او، بعد از مطالعه و بررسی بيش‌تر در سال‌های متأخر عمرش، بيش‌تر نظرات اوليه خود، به ويژه تزهای مربوط به خصوصيت انقلابی تجارت آزاد و «مأموريت دوگانه» حکومت استعماری بريتانيا، را دور انداخت.مارکس در مقالاتی که در سال ١٨۵٣ نوشت، از جامعه هند به عنوان يک «جامعه آسيايی» يا «نظام آسيايی» نام برد. «يادداشت‌های اقتصادی ١٨۵٩- ١٨۵٧» که بعداً تحت عنوان Grundrisse der Kritik der politischen Okonomie منتشر شد، اولين جايی است که او از اصطلاح «شيوه توليد آسيايی» استفاده کرد. در بخش هايی از «گرونديسه» که تحت عنوان «فرماسيون‌های اقتصادی ماقبل سرمايه‌داری» در جلد اول «سرمايه» به انگليسی ترجمه شده است، او جامعه ماقبل استعماری هند را به عنوان يک شيوه آسيايی توصيف می‌کند.در ميان ويژگی‌های شيوه آسيايی، او بر وجود کمون‌های روستايی، نبود مالکيت خصوصی و مالکيت اشتراکی، و «يک سيکل توليدی خود- کفا، و وحدت کشاورزی و صنعت‌کاری دستی» تأکيد می‌کند. تحت چنان نظامی، شهرها چيزی نبودند به جز «اردوهای نظامی، که بر ساختار اقتصادی واقعی تحميل شده بودند.» به نظر مارکس، جامعه آسيايی، که مطمئن‌ترين شالوده استبداد شرقی را تأمين می‌کرد، يک جامعه بدون طبقه يا يک جامعه طبقاتی در ابتدايی‌ترين شکل بود. و به مثابه جامعه‌ای که در آن کم‌ترين تمايز طبقاتی وجود داشت، تناقضات درونی که شالوده تغيير بودند وجود نداشته و چنان جامعه‌ای از خود کم‌ترين ظرفيت برای تغيير يا انقلاب را داشت.اما به نظر می‌رسد مارکس هيچ‌گاه در باره مفهوم شيوه توليد آسيايی خود مطمئن نبود. او در سال ١٨۵٣ در اشاره به هند نوشت: «در ارتباط با موضوع مالکيت، اين يک موضع بسيار بحث‌انگيز در بين نويسندگان انگليسی است که در باره هند می‌نويسند. در منطقه پر از تپه و ماهور جنوب کريشنا، به نظر می‌رسد مالکيت بر زمين وجود داشته است.» و حتا در سال ١٨۵٣، او به «يک دوگانگی درونی» در جوامع روستايی در هند اشاره نمود. او نوشت گرچه زمين به کل جامعه روستايی تعلق داشت، و گرچه در برخی از اين جوامع «زمين‌های روستا به طور اشتراکی کشت و زرع می‌شوند، در اکثر موارد هر يک از سکنه بر روی زمين خود کشت و کار می‌کند.» علاوه بر اين، در داخل آن‌ها برده‌داری و نظام کاست وجود داشت. خيلی بعد از اين، او در حالی که بخشاً نظر پيشين خود در باره «مالکيت اشتراکی بر زمين» را نقض می‌کرد گفت: «مالکيت خصوصی بر زمين وجود ندارد، گرچه هم مالکيت خصوصی و هم مالکيت اشتراکی بر زمين زير کشت وجود دارد.»مارکس در صحبت از کمون روسی که او آن را برابر با نظام آسيايی قرار داده بود گفت: «من اکنون به لُب مطلب می‌پردازم. ما نمی‌توانيم اين فاکت را ناديده بگيريم که نوع کهنی که کمون روسی به آن تعلق دارد، يک دوگانگی درونی را پنهان می‌کند، که تحت شرايط تاريخی مشخص به نابودی آن می‌انجامد. مالکيت بر زمين اشتراکی است، اما هر دهقانی برای خود، قطعه خود را کشت و اداره می‌کند- به نوعی دهقان خرده‌پای غرب را به ياد می‌آورد. مالکيت اشتراکی، کشت و زرع خرده‌پای تقسيم شده: اين ترکيب که در اعصار بسيار دور مفيد بود، در زمان ما خطرناک می‌شود. از يک طرف، مالکيت متغير، عنصری که نقش فزاينده‌ای حتا در کشاورزی بازی می‌کند، به تدريج به اختلاف ثروت در ميان اعضای جامعه می‌انجامد، و در نتيجه ظهور اختلاف منافع را ممکن می‌سازد، به ويژه در شرايط فشار مالی دولت.»يک بار ديگر، در پيش‌نويس جواب خود به «ورا زاسوليچ»Vera Zasulich ، مارکس به «دوگانگی ذاتی در “کمون ارضی” که در طول زمان می‌تواند منشا از هم گسيختگی آن بشود» اشاره می‌کند. آشکار است که مارکس، حداقل در سال‌های آخر عمر خود، بر اين نظر بود که کمون روسی از تناقضات درونی که نيروی انگيزشی اصلی برای تغييرند، عاری نيست. اظهارات زبان‌بازانه «آوينری» در پيش‌گفتار خود بر «کارل مارکس در باره استعمار و مدرنيزاسيون»، مبنی بر اين‌که مارکس معتقد بود جامعه شرقی «هيچ مکانيسم درونی برای تغيير ندارد» (صفحه ١١) نشان دهنده درک مغرضانه و نادرست او از آثار مارکس است.*دومين چيزی که در پيش‌نويس پاسخ مارکس به «ورا زاسوليچ» بايد به آن توجه کرد اين است که مارکس جامعه روستايی را ايستا و تغييرناپذير نمی‌ديد، بلکه آن را متحول يا در حال فرپاشی و دادن جای خود به يک جامعه نسبتاً پيشرفته‌تر می‌ديد. حتا در «مقدمه بر مباحثه در نقد اقتصاد سياسی» او مشاهد نمود که شيوه‌های توليد آسيايی، باستانی، فئودالی و بورژوايی «اعصاری بودند که ترقی در توسعه اقتصادی جامعه را نشان می‌دادند» (تأکيد افزوده شده است) اين نکته مهمی است که مشاهدات فوق بعد از چيزی آمده است که می‌توان آن را خلاصه‌ای از دکترين ماترياليسم تاريخی او دانست، که در آن مارکس اظهار می‌دارد در هر مرحله مشخص رشد نيروهای مولده مادی، به طور تغييرناپذيری بين آن نيروهای مولده و روابط توليدی موجود تناقض ظهور خواهد نمود، و اين مرحله عصر انقلاب اجتماعی را به دنبال دارد.مارکس در دومين پيش‌نويس پاسخ خود به «زاسوليچ» در داخل پرانتز نوشت: «ضمناً من مشاهده می‌کنم که شکل مالکيت کمونيستی در روسيه مدرن‌ترين شکل نوع کهن است، که به نوبه خود از چندين مرحله تکاملی گذشه است.» او افزود: «درست همان‌طور که فرماسيون کهن جامعه در تعدادی از انواع گوناگون ظاهر می‌شود، که اعصار مختلف و پياپی را تعيين می‌کنند» (صفحه ١۴٢، تأکيد افزوده شده است). و او در سومين پيش‌نويس نوشت: «جوامع اوليه همه با يک طرح واحد درست نشده اند. برعکس، آن‌ها روي‌هم‌رفته يک سری از گروه‌بندی‌های اجتماعی را تشکيل می‌دهند، که هم در نوع و هم در عمر متفاوتند، و فازهای متوالی توسعه را می‌سازند…. جامعه کشاورزی به مثابه آخرين فاز فرماسيون ابتدايی جامعه، در عين حال يک فاز گذار به يک فرماسيون ثانوی است، يعنی گذار از جامعه مبتنی بر مالکيت اشتراکی به جامعه مبتنی بر مالکيت خصوصی.» (صفحات ١۴۴- ٢۴۵، تأکيد افزوده شده است). تقريباً در همان زمان او کمون روستايی در «هند شرقی» (يعنی هندوستان) را به عنوان «آخرين مرحله در آخرين دوره در فرماسيون کهن» توصيف نمود.«آوينری»، که اذعان می‌کند به نظر مارکس «ديالکتيک توسعه تاريخی در آسيا عمل نمی‌کند»، از «پارادوکسی» صحبت می‌کند که «هر چه تحليل مارکس از جامعه آسيايی نافذتر می‌شود، به همان نسبت مشکلات جدی‌تری در برابر ساختار درونی فلسفه تاريخ مارکس قرار می‌گيرد (صفحات ١١- ١٢). درست‌تر اين است که گفته شود «پارادوکس» در تخيلات «آوينری» قرار دارد، چرا که دشواری‌هايی که در نوشته‌های اوليه مارکس با تحليل نادرست از جامعه ماقبل استعماری هند، براساس برخی نوشته‌های زمان او وجود داشت، بعداً ناپديد شد. بين آنچه که مارکس در نوشته‌های متأخر خود در باره جامعه شرقی نوشت و ديالکتيک ماترياليستی او تناقضی وجود ندارد.«دانيل تورنر» Daniel Thorner به درستی می‌گويد: «مارکس در سال ١٨٨١ جامعه آسيايی ايستا را کاملاً از تصوير بيرون می‌گذارد.» «تورنر» ضمن اشاره به يادداشت‌های مارکس بعد از سال ١٨۶٧ يادآور می‌شود مارکس در اين يادداشت‌ها در باره شيوه توليد آسيايی سکوت کرده است.اين نکته مهمی است که جلد سوم «سرمايه» شيوه توليدی را که قبل از آمدن اروپاييان در هند و چين وجود داشت، نه به عنوان شيوه توليد آسيايی، بلکه به مثابه «شيوه‌های ماقبل سرمايه‌داری توليد ملی» توصيف می‌کند» (صفحه ٣٣٣). اين نيز مهم است که انگلس در «سوسياليسم: تخيلی و علمی» از طبقات استثمار شده‌ای صحبت می‌کند که از طرف دولت با قهر «در شرايط ستمی نگه داشته می‌شوند که وابسته به يک شيوه توليد مشخص (برده‌داری، سرواژ، کار- مزدی) است»، اما اشاره‌ای به شيوه توليد آسيايی نمی‌کند.همين‌طور هم در «منشاء خانواده، مالکيت خصوصی و دولت» که بر اساس يادداشت‌های مارکس قرار داشت، انگلس اشاره‌ای به دولت آسيايی نمی‌کند، در حالی که او از «دولت باستانی»، «دولت فئودالی»، و «دولت نمايندگی مدرن» صحبت می‌کند.در حالی که تئوری شيوه توليد آسيايی مارکس، تئوری يک جامعه آسيايی تغييرناپذير، دستخوش تغيير کامل شد، همراه با آن نيز نظر اميدبخشی که او قبل از آن در باره حکومت بريتانيا در هند داشت تغيير نمود. مطالعه و پژوهش بيش‌تر، مارکس را متقاعد کرد که حکومت سرمايه خارجی موجب آغاز روند صنعت- زدايی، تبديل اقتصاد هند به يک زايده اقتصاد کشور متروپل شده و هند را به عقب‌ماندگی بيش‌تر محکوم کرده است. او خاطر نشان کرد:«ماشين‌آلات با از بين بردن توليد صنايع دستی در کشورهای ديگر، با قهر آن کشورها را به ميدان‌هايی برای عرضه مواد خام آن مبدل می‌کنند. هند شرقی از اين راه مجبور به توليد پنبه، ابريشم، کنف، کنف هندی، و نيل برای بريتانيای کبير شد…. يک تقسيم کار جديد و بين‌المللی، تقسيمی که با الزامات اين مراکز اصلی صنعت مدرن که قد کشيده اند متناسب باشد، و يک بخش از جهان را عمدتاً به ميدانی برای توليد کشاورزی، برای تأمين بخش ديگری که عمدتاً صنعتی باقی مانده است، تبديل کند.»مارکس در ارتباط با راه‌آهن، که در اوايل دهه ١٨۵٠ در نوشتار «پيرامون استعمار» ساختمان آن را به عنوان کاتاليزور يک انقلاب صنعتی در هند تحسين کرده بود (صفحات ٨٧- ٨٨)، بعداً نوشت: «به طور کلی، راه‌آهن البته انگيزش بزرگی به رشد تجارت خارجی داد، اما تجارت در کشورهايی که عمدتاً مواد خام صادر می‌کردند موجب افزايش فلاکت توده‌ها شد.»به نظر مارکس، راه‌آهن نشان داد «برای توليدکننده واقعی بسيار سوت و کور است»، و به قول «عرفان حبيب» «به مثابه کاتاليزوری برای مستعمره‌سازی کامل» خدمت می‌کند. مارکس نوشت: «خود توليد، منظورم نوع خاص توليد است، براساس بيش‌تر يا کم‌تر متناسب بودن آن برای صادرات، تغيير کرد….» بدين معنی که به مدار تجارت سرمايه‌داری جهانی کشيده شد، و بخش عمده نيروی توليدی آن نابود شد يا متناسب با تقاضاهای بريتانيای صنعتی در آن تغيير داده شد، اقتصاد کشور يک ماهيت اقماری پيدا کرد.»در باره فرار ثروت به بريتانيا، يعنی يکی از موانع صعب توسعه سرمايه‌داری در هند، مارکس چنين نوشت:«آنچه انگليسی‌ها از آن‌ها [هندی‌ها] سالانه به شکل اجاره، درآمد از راه‌آهن غيرقابل استفاده برای هندوها، مزايا برای نظاميان و کارمندان غيرنظامی، برای جنگ افغانستان و ديگر جنگ‌ها و غيره و غيره می‌گرفتند- آنچه که آن‌ها از هندوها به طور يک‌طرفه و کاملاً متمايز از آنچه که سالانه در داخل هند به خود اختصاص می‌دادند- صحبت فقط از ارزش کالاهايی است که هندی‌ها بلاعوض و سالانه به انگلستان می‌فرستادند- بالغ بر مجموع درآمد ۶۰ ميليون کارگر کشاورزی و صنعتی هند می‌شود! اين يک روند خون‌کشی کينه‌توزانه است!»در حالی که مارکس در سال ١٨۵٣ از نظام زمينداریZamindari و رعيت‌داری Ryotwari اسکان در اراضی برای معرفی مالکيت خصوصی بر زمين استقبال کرده بود، اما او در سال ١٨۵٨ «حقوق مالکانه انحصاری مورد ادعای تعلق‌داران Talukdars [زمينداران بزرگ- ع. س.] و زمينداران» را به عنوان «بختکی بر کشتکاران واقعی زمين و بر بهبود عمومی کشور» توصيف کرده بود. او در سال ١٨٨١ گفت: «به عنوان مثال، اگر به مورد هند شرقی نگاه کنيم، هيچ‌کس به غير از سٍر اچ. مينSir H. Maine و افرادی مانند او، نمی‌توانند آنقدر نادان باشند که ندانند انقراض مالکيت همگانی بر زمين فقط يک گام خرابکارانه انگليسی بود که مردم بومی را نه سمت جلو، بلکه به عقب راند.»واضح است که مارکس خوش‌بينی اوليه خود در باره نقش انقلابی حکومت استمعاری بريتانيا را خيلی زود پشت سر گذاشت. او به اين نظر رسيد که حکومت استعماری نه تنها پيش‌فرض‌های مادی يک جامعه سرمايه‌داری را فراهم نکرد، بلکه بخش عمده نيروهای مولده موجود را نابود کرد، رشد نيروهای مولده جديد را متوقف نمود، کشور را به عقب راند، و پايه‌های عقب‌ماندگی آن را بنا نهاد. حکومت استعماری به جای ارتقای رشد نيروهای مولده جديد، هند را به مثابه «يک ميدان عمدتاً کشاورزی» به بازار جهانی بست؛ به جای آن‌که راه‌آهن به مثابه پيش‌درآمد صنعت مدرن به کار گرفته شود، ثابت شد افزاری است برای تبديل هند به يک زايده کشاورزی بريتانيا و بازاری برای کالاهای صنعتی آن.جای تأسف است که نويسندگان بسياری تز اوليه مارکس پيرامون «مأموريت دوگانه» حکومت بريتانيا در هند را حرف آخر او در اين مورد می‌دانند. «آر. پالمه دوت» در مقدمه‌ای بر مقالات مارکس در باره هند، آن‌ها را «از جملۀ حاصلخيزترين آثار او، و نقطه حرکت تفکر مدرن پيرامون موضع مورد بحث» توصيف می‌کند. و او حتا در سال ١٩٧٠، هنگام انتشار شماره‌ای از «هند امروز»- آخرين شماره‌ای که در طول حيات او منتشر شد- تز به دور انداخته شدۀ فوق را به مثابه يک حقيقت بديهی گرامی داشت، و جامعه هند، طبقات و مبارزات آن در دوران استعماری را با در نظر گرفتن اين تز تجزيه و تحليل می‌کرد. ستايش غلوآميز «آر. پالمه دوت» از حکومت بريتانيا (صفحات ٢۵٢-٢۵٣) نشان می‌دهد که او در باور خود به نقش «مترقی» و «انقلابی» حکومت بريتانيا، مارکس دهه ١٨۵٠ را پشت سر گذاشت. او هم‌چنين موقعی که شورش ١٨۵٧ هند را (که مارکس آن را به عنوان «يک قيام ملی» توصيف کرد) به عنوان «آخرين تلاش نيروهای فئودال رو به زوال، حکام پيشين کشور، برای به عقب برگرداندن موج سلطه خارجی» زير سؤال برد از مارکس جلو زد. او افزود: «همان‌طور که قبلاً يادآور شد، نيروهای مترقی [کذا!] زمان، طبقه تحصيل کرده، نمايندگان بورژوازی نوپا، از حکومت بريتانيا عليه قيام پشتيبانی نمودند» (صفحه ٣۵٨).دفاع از استعمار به نام مارکسيسميک دفاع آشکار از استعمار تحت نام مارکسيسم را «آوينری»، که نوشته‌های مؤخر مارکس و نتايج واقعی حکومت استمعاری را ناديده می‌گيرد، به دست می‌دهد. او در حالی که «مائويست»ها را به «بی‌اطلاعی کامل» از نوشته‌های مارکس در باره هند و چين متهم می‌کند، به نظر می‌رسد خود خبر نداشته باشد که مارکس بعد از تحقيق و پژوهش بيش‌تر اين نظر خود در باره خصوصيت «حيات‌بخش» را، به عنوان مثال، نظام‌های دهقانی و راه‌آهنی که بريتانيا معرفی کرده بود، تغيير داد.«آوينری» تز زيرين را به مارکس نسبت می‌دهد (صفحه ١٢):«همان‌طور که دهشت و ترس صنعتی شدن به طور ديالکتيکی برای پيروزی کمونيسم ضروری است، همان‌طور هم دهشت و ترس استعمار به طور ديالکتيکی برای انقلاب جهانی پرولتاريا ضروری است، زيرا بدون آن کشورهای آسيا (و احتمالاً آفريقا نيز) قادر نخواهند بود خود را از انجماد عقب‌ماندگی رها کنند.»«آوينری» ادعا می‌کند: «پی‌آمد مستقيم [کشمکش بين «فلسفه تاريخ اروپاگرای مارکس» و «طبيعت غيرديالکتيکی راکد شيوه توليد آسيايی»] اين خواهد بود که مارکس مجبور خواهد بود از رسوخ اروپايی به نسبت مستقيم با شدت آن حمايت کند: کنترل اروپايی هر جامعه آسيايی هر قدر مستقيم‌تر باشد، شانس بازسازی ساختار آن و ملحق کردن نهايی آن به بورژوازی، و از اينجا ملحق کردن آتی آن به جامعه سوسياليستی بيش‌ترخواهد بود» (صفحه ١٨). نکته بديع اين‌که «آوينری» اين نظر احمقانه را به مارکس و انگلس نسبت می‌دهد (نظری که تاريخ نادرست بودن آن را ثابت کرده است) که «قبل از انقلاب پرولتری در اروپا، امکان جنگ‌های رهايی ملی» اصلاً وجود ندارد (صفحه ٢٠). او علاوه براين ادعا می‌کند که مارکس نسبت به آرمان‌های شورش کبير ١٨۵٨- ١٨۵٧ هند و با آن‌هايی که در آن شرکت داشتند، هيچ‌گونه سمپاتی ندارد.نخست آخرين جمله «آونيری» را بررسی می‌کنيم: مارکس، همان‌طور که ديديم، شورش ١٨۵٧ هند را به عنوان «يک قيام ملی» معرفی کرد و انگلس آن را «شورش کبير» ناميد. مارکس نوشت: «در ارتباط با صحبت پيرامون بی‌تفاوتی هندو‌ها [يعنی هندی‌ها]، يا حتا سمپاتی آن‌ها نسبت به حکومت بريتانيا، تمام آن حرف‌ها مزخرف است.» مارکس افزود: «با توجه به اين فاکت‌ها، انسان‌های متين و فکور ممکن است، شايد به اين سؤال برسند که آيا مردم در تلاش برای بيرون راندن فاتحان خارجی که آن‌ها را به عنوان زيردستان خود آنچنان مورد بدرفتاری قرار داده اند، محق نيستند.» مارکس نيروهای هندی را که برای برانداختن حکومت بريتانيا می‌جنگيدند، به عنوان «ليگ انقلابی» توصيف کرد؛ و او و انگلس حکومت بريتانيا را تقیيح نموده و توحش ارتش بريتانيا را قاطعانه محکوم کردند.مارکس تمام تحقير خشم‌آگين خود را بر سر متحدين بومی بريتانيا فرو ريخت. او در سال‌های واپسين عمر خود نوشت: «سيندهياSindhia [حاکم گواليور] وفادار به “سگ‌های انگليسی”، برعکس او “سربازانش”؛ راجه پاتيالی- شرم بر او باد!- تعداد زيادی سرباز به کمک انگليسی‌ها فرستاد!» او در جای ديگر به کسانی تاخت که از بريتانيا حمايت می‌کردند: «سيندهايا جوان (سگ انسان‌نمای انگليسی‌ها)، بعد از يک نبرد سخت، از ترس سربازانش مجبور به فرار از گوليور Gwalior شد، از ترس جان خود به اگرا Agra گريخت.» او لقب برگزيده «سگ انسان‌نمای انگليسی‌ها» را برای پادشاه نپال نيز که به بريتانيايی‌ها وفادار بود، به کار برد.در يک مرحله از پيشرفت جنگ، مارکس اميدوار بود که پيروزی نصيب هندی‌ها شود. او در «اولين جنگ استقلال هند» نوشت: «در جريان کارزار آتی، ما تقريباً می‌توانيم انتظار تکرار فاجعه افغانستان را داشته باشيم» (صفحه ١٠٣). آيا فهم اين‌که سمپاتی مارکس با کدام طرف است، خيلی دشوار است؟در ارتباط با تئوری «آوينری»، که به مارکس نسبت داده می‌شود، و ادعا می‌کند جنگ‌های رهايی‌بخش ملی بايد از انقلاب پرولتری در اروپا دنباله‌روی کنند و نمی‌توانند پيش از آن صورت گيرند، بايد خاطر نشان ساخت که مارکس در «نتايج آينده حکومت بريتانيا در هند» (١٨۵٣) نوشت «ميوه‌های عناصر نو جامعه» نمی‌تواند از طرف هندی‌ها مورد بهره‌برداری قرار گيرد، مگر آن‌که پرولتاريای صنعتی جای طبقات حاکم بريتانيای کبير را بگيرد و يا خود هندی‌ها «به اندازه کافی نيرومند باشند که بتوانند يوغ انگليسی را کلاً از گردن خود باز کنند.» بنابراين، مارکس هرگز آن‌طور که «آوينری» مايل است باور کند، اين نظر را نداشت که جنگ‌های رهايی‌بخش ملی را بايد تا پيروزی انقلاب‌های پرولتری در اروپا به عقب انداخت.مارکس در بحث از ايرلند، قديمی‌ترين مستعمره بريتانيا، در سال ١٨۶٧ نوشت: «هر موقع ايرلند می‌خواست خود را از نظر صنعتی توسعه دهد، “در هم کوبيده می‌شد” و مجبور به بازگشت به يک “کشور کشاورزی” صِرف می‌شد.»انگلس در سال ١٨۶٩ گفت: «تاريخ ايرلند نشان می‌دهد چه بدبختی بزرگی برای يک ملت است که به انقياد يک ملت ديگر در آيد….» او در اوايل سال ١٨٧٠ نوشت: «من هر چه بيش‌تر موضوع را مطالعه می‌کنم برايم روشن‌تر می‌شود که ايرلند در نتيجه تهاجم انگليسی‌ها در توسعه خود متوقف شده است و قرن‌ها به عقب رانده شده است.»مارکس برای مدت زمان طولانی معتقد بود که «با به قدرت رسيدن طبقه کارگر انگليس ممکن است بتوان رژيم ايرلند را سرنگون نمود»، اما بعداً نظر خود را تغيير داد «مطالعه عميق‌تر اکنون مرا از خلاف آن متقاعد کرده است. طبقه کارگر انگليس هرگز به چيزی نايل نخواهد آمد، مگر آن‌که از ايرلند خلاص شود. اهرم بايد در ايرلند به کار گرفته شود.» (تأکيد افزوده شده است) او گفت آنچه که ايرلند احتياج دارد عبارت است از (١) «حکومت بر خود و استقلال از انگليس»؛ (٢) «يک انقلاب ارضی»؛ (٣) تعرفه‌های حمايتی عليه انگلستان.»مارکس به اين نظر رسيد که نه فقط توسعه داخلی ايرلند، بلکه انقلاب پرولتری در انگلستان به رهايی ملی ايرلند بستگی دارد. او نوشت برای کارگران انگلستان «رهايی ملی ايرلند مسأله عدالت انتزاعی يا احساسات انسانی نبوده، بلکه شرط اول رهايی اجتماعی خود آن‌هاست.»مارکس در اوايل از تجارت آزاد استقبال کرد، به اين اميد که موجب شتاب روند انقلاب اجتماعی بشود، گرچه «در شرايط کنونی جامعه» تجارت آزاد يعنی «آزادی سرمايه.» از اين موضع انقلابی بود که او از نابود شدن صنعت روستايی هند به دست تجارت آزاد و تهاجم توليدات کارخانه‌های صنعتی بريتانيا، و ويرانی جوامع روستايی ناشی از آن استقبال نمود. اما به زودی متقاعد شد که تجارت آزاد قدرت توليدی کشورهايی را که قادر به حمايت از خود نيستند، نابود می‌کند. او در جلد اول «سرمايه» يادآور شد که دولت‌های اروپايی «در کشورهای وابسته به خود با قهر تمام صنايع را ريشه‌کن کردند، همان کاری که مثلاً انگلستان با صنعت ابريشم ايرلند کرد» (صفحه ٧٠٣). مارکس يادآور شد تنها صنعتی که در ايرلند رشد کرده بود، صنعت تابوت‌سازی بود. از اين‌رو بود که او به اين نظر رسيد که بدون تعرفه‌های حمايتی در برابر انگلستان توسعه داخلی در ايرلند نمی‌تواند وجود داشته باشد. نظر اوليه او در باره نقش انقلابی تجارت آزاد دستخوش تغيير عظيمی‌ شد، و در جلد اول «سرمايه» نوشت: «نظام حمايتی يک افزار مصنوعی بود برای توليد کارخانه‌های توليدی، برای مصادره کارگران مستقل، برای سرمايه‌ای کردن ابزار توليد و معاش ملی، برای کوتاه کردن قهری گذار از شيوه توليد قرون وسطايی به شيوه توليد مدرن» (صفحه ٧٠٨).تز «آوينری» که می‌گويد «کشورهای آسيايی (و احتمالاً آفريقايی نيز) قادر نخواهند بود خود را از انجماد عقب‌ماندگی رها کنند» بدون آن‌که «دهشت و ترس استعمار» را تجربه کنند، و اين‌که «کنترل اروپايی هر جامعه آسيايی هر قدر مستقيم‌تر باشد، شانس بازسازی ساختار آن و ملحق کردن نهايی آن به بورژوازی، و از اينجا ملحق کردن آتی آن به جامعه سوسياليستی بيش‌ترخواهد بود» احتياجی به بحث ندارد.اما برای نشان دادن درجه انحرافی بودن تز «آوينری» به طور گذرا به نمونه‌های ژاپن، چين و هند اشاره می‌کنيم. از تمام کشورهای آسيا و آفريقا، تنها ژاپن گرفتار دهشت و ترس استعمار و نيمه‌استعمار نشد، گذار از ساختار اقتصادی ماقبل سرمايه‌داری خود را انجام داد، خود را از «عقب‌ماندگی راکد» رها نمود، و رقيبی شد برای قدرت‌های سرمايه‌داری- امپرياليستی غربی و حتا از برخی از آن‌ها پيشی گرفت. از طرف ديگر، چين به نيمه مستعمره چند قدرت امپرياليستی غربی، روسيه و ژاپن- که در آنجا وحشت بسياری آفريدند- مبدل شد. اما رسوخ آن‌ها در چين به شدت رسوخ بريتانيا در هند، و کنترل آن‌ها بر امور چين، به مستقيمی کنترل بريتانيا بر هند نبود. اين عامل، که به هجوم قدرت‌های امپرياليستی برای سلطه بر چين انجاميد، در کنار عوامل ديگر، همان‌طور که مائو مشاهد نمود فرصت مناسبی برای انقلابی که حکومت امپرياليست‌ها و متحدان بومی آن‌ها را سرنگون نمايد و چين را قادر سازد در مسير سوسياليستی گام بردارد، فراهم نمود. اما در هند، رسوخ بريتانيا و کنترل آن به شديدترين نحو ممکن، مستقيم و طولانی بود. نتيجه همه اين‌ها اين است که حتا در حال حاضر جامعه هند را مشکل می‌توان يک جامعه بورژوايی ناميد، اين‌که اقتصاد آن هنوز زايده اقتصاد کشورهای امپرياليستی است، اين‌که طبقات حاکمه نقش شرکای کوچک و زيردست امرپاليسم را بازی می‌کنند، و اين‌که هند يکی از فقيرترين کشورهايی است که در لجنزار «عقب‌ماندگی‌های راکد» گرفتار است.فاکت‌های تاريخی بدون خطا ثابت می‌کنند که هر چه رسوخ يک کشور امپرياليستی در يک کشور آسيايی يا آفريقايی (و آمريکای لاتين) ضعيف‌تر باشد، به همان نسبت گذار از مرحله ماقبل سرمايه‌داری به مرحله سرمايه‌داری يا به مرحله سوسياليستی کم‌تر مشکل خواهد بود. از طرف ديگر، هر چه رسوخ بيش‌تر و کنترل مستقيم‌تر باشد، گذار دشوارتر خواهد بود. زيرا قدرت‌های امپرياليستی برای در بند نگه داشتن مردم مستعمره، و برای ايجاد يک رابطه ابتدايی مکمل بين اقتصاد متروپل و اقتصاد مستعمره- رابطه تکميلی که تأثير منحرف کننده‌ای بر مستعمره داشته و موجب عقب‌ماندگی و ايجاد زمينه‌های توسعه نيافتگی آن می‌شود- با تمام عقب‌مانده‌ترين و ارتجاعی‌ترين طبقات مستعمره متحد می‌شوند. بنابراين، آنچه «آوينری» می‌گويد توجيهاتی است در تضاد کامل با فاکت‌ها، و در دفاع از دهشت و ترس استعماری.آثار بعدی مارکس نشان می‌دهند که او نهايتاً به نظرات زيرين رسيد:● اولاً، حکومت استعماری، از طريق ايجاد يک اقتصاد نامتوازن که مثل يک زايده به اقتصاد کشور متروپل وابسته است، يک نقش انقلابی ايفا نمی‌کند، و مردم مستعمره را به جای جلو بردن به عقب پرتاب می‌کند.● ثانياً، آن نوع تخريب نظام کهن که پيش شرط احياء است می‌تواند به دست نيروهای داخلی و نه نيروهای خارجی- مثل حکومت سرمايه خارجی، که گرايش به حفظ ساختار اجتماعی کهن در شکل اصلاح شده دارد- صورت گيرد. چنان تخريب يا انقلاب اجتماعی به خود مردم مستعمره مربوط است.● ثالثاً، برای چنان تخريبی، که بدون آن سازندگی و احياء نمی‌تواند وجود داشته باشد، يک مستعمره در وهله نخست بايد استقلال ملی خود را به دست آورد. حکومت بر خود و استقلال ضرورت اوليه برای ترقی مردم يک مستعمره يا نيمه مستعمره به شمار می‌آيد. بدون در هم شکستن زنجيرهای استعماری، هيچ مستعمره‌ای نمی‌تواند به مرحله احياء و سازندگی برسد.توصيخ مترجم: اخيراً آقای دکتر فريبرز رييس‌دانا، بخش‌هايی از نظرات «شلومو آوينری» Shlomo Avineri ، از کتاب «کارل مارکس در باره استعمار و مدرنيزاسيون» Karl Marx on Colonialism and Modernization را در مقاله‌ای تحت عنوان «مارکس: استعمار و نوگرايی» منتشر کرده اند. با توجه به پی‌آمدهای سياسی و عملی اين‌گونه نظرات در شرايط کنونی جامعه و جنبش ما، نوشته اخير ايشان بررسی جداگانه‌ای را می‌طلبد

زنان دستفروش، آيينه يى از فقر زنانه در ايران

2007-10-13T12:38:00.000-07:00

تا چند سال پيش زنان دستفروش، پديده عجيب و غريب و حتى نادرى در خيابان هاى شهر بودند. حالا اما زنانى که در گوشه گوشه شهر بساط شان را پهن کرده اند و نان شب شان را با دستفروشى درمى آورند، به وفور ديده مى شوند.
ميدان بهارستان، درست مقابل ساختمان هرمى شکل مجلس شوراى اسلامي، يکى از مراکزى است که هر سو چشم بچرخاني، زنان دستفروش و بساط هاى محقرانه شان به چشم مى خورند؛ زنانى ميانسال با عينک هاى ته استکانى خاک گرفته و چادرهاى سوراخ سوراخ، که رويشان را کيپ گرفته اند و روى زمين بساط پهن کرده اند. يکى ليف مى فروشد و ديگرى آدامس، يکى مجله هاى شهردارى را مى فروشد به اميد اينکه شايد کسى نداند اين مجله ها رايگان است و ديگرى همه چيز در بساط خود دارد. به سراغ يکى از آنها مى روم، تنها و آرام روى زمين نشسته است به عابران نگاه مى کند. وقتى به او نزديک مى شوم فکر مى کند مى خواهم از او خريد کنم و بنا مى کند به قربان صدقه رفتن و بازارگرمى. همين که مى گويم مى خواهم در مورد زندگى ات با من صحبت کني، بدون مکث شروع به تعريف مى کند؛,سى سال است که به تهران آمده ام و همه اين سى سال مستاجر بوده ام و در تمام اين مدت خودم کار کرده ام و خرج زندگى را درآورده ام., سه فرزند دارد، شوهرش هم زنده است، اما کار نمى کند؛ ,شوهرم هيچ بيمارى ندارد، نه معتاد است نه حتى سيگاري، ولى کار نمى کند، مى گويد دوست ندارم کار بکنم، ما هم چون خانه نداريم سربار دخترم و شوهرش هستيم. دامادم احترام مان را نگه مى دارد ولى گاهى اوقات هم به دخترم غر مى زند., از او مى پرسم شما که دقيقاً روبه روى مجلس مى نشينيد و کار مى کنيد، آيا تا به حال فکر کرده ايد که نمايندگان مجلس مى توانند کمک تان کنند؟ مى گويد؛,من تا به حال به مجلس براى کمک خواهى نرفته ام ولى به هر جا که مراجعه مى کنم تا از نظر مالى کمکم کنند، مى گويند بايد طلاق بگيرى تا به عنوان زن سرپرست خانوار کمکت کنيم., قبل از آن که بپرسم چرا طلاق نمى گيرى مى گويد؛ ,من اين همه درد در زندگى ام دارم، ديگر گوشه و کنايه مردم را نمى توانم تحمل کنم., در همين حين است که ماموران شهردارى سر مى رسند و فرياد مى زنند؛ ,خانم بساطت را جمع کن و برو دنبال کارت., به سراغ زن ميانسال ديگرى که کمى آن طرف تر بساط دارد و جنس هاى دست دوم مى فروشد مى روم. اسمش فاطمه است، ۶۵ سال دارد و ۴ فرزند؛ ,شوهرم سرطان ريه دارد و نمى تواند کار کند، دخترم شوهر کرده و يکى از پسرهايم عقب مانده ذهنى است. هيچ منبع درآمدى ندارم و مجبورم دستفروشى کنم., در بساطش فقط اجناس دست دوم و کهنه يى دارد که احتمال خريدشان توسط مردم کم است، خودش مى گويد؛ ,پول ندارم تا جنس دست اول بخرم، درآمدم گاه سه چهار هزار تومان يا کمى بيشتر است، گاهى هم در ماه هيچ درآمدى ندارم و همسايه ها کمکم مى کنند. براى کمک خواستن به کميته امداد مراجعه کرده ام اما گفته اند دخترت را شوهر بده تا کمک حالت باشد., با لحنى آميخته با غم ادامه مى دهد؛ ,من فقط رضاى پروردگار را مى خواهم و بس و دستم را جلوى هيچ کس دراز نمى کنم، ترجيح مى دهم کتاب و دفترهاى کهنه بفروشم ولى گدايى نکنم., مى گويم از اينکه اينجا مى نشينى و دستفروشى مى کنى چه حسى داري؟ مى گويد؛ ,چه حس بدى داشته باشم چه نداشته باشم مجبورم، مستاجرم و بايد پول اجاره را هر طور که هست تهيه کنم، چاره يى ندارم و به غير از اين کار، کار ديگرى بلد نيستم., مى گويد؛ ,از نظر خوراک و پوشاک مشکل داريم ولى در هر حال با اين وضع مى سازيم و زندگى مى کنيم.,سرش را پايين مى اندازد، به پاهاى رهگذران نگاه مى کند به اميد ايستادن يکى شان تا اينکه دست در جيب کنند و دفترى ۴۰ برگ بخرند تا شايد شام امشب بچه هايش را بتواند فراهم کند.

تن فروشی امن در تهران با حمایت بسیج و نیروی انتظامی

2007-10-13T12:09:00.000-07:00

هر شب خیابان تخت طاووس بعد از ساعت ۸ شب چهره دیگری به خود می گیرد. پیاده باشی یا سواره، وقتی وارد این خیابان میشوی از همان ابتدای مسیر متوجه تراکم ماشینهای متنوعی میشوی که شتابزده برای کنار کشیدن از وسط خیابان در حال سبقت گرفتن از یکدیگر هستند.
اگر برای اولین بار با این منظره مواجه شوی و از ماهیت آن اطلاع نداشته باشی فکر می کنی به اصلاح “حلوا خیرات میکنند” . ولی اینجا از خیرات خبری نیست. این بازی پر پیچ و خم ماشینها تنها تلاشی است میان مردان سواره برای خرید تن یک زن. رقابتی پر هیاهو در بازار شبانه و تحت الحفظ تن فروشان زن و ترنس هایی که خیابان مطهری یکی از پایگاههای اصلی و شناخته شده آنهاست.
اگر از نزدیک شاهد صحنه باشی خواهی دید که در معامله غیر قانونی اما علنی این بازار، فروشنده و خریدار با رضایت خیابان را ترک میکنند.
تن فروشی در این خیابان در ازای رقمی بین ۲۰ تا ۵۰ هزار تومان صورت میگیرد. رانندگان ماشینهایی که به سرعت می خواهند خود را به کانون معامله نزدیک کنند عموما در مسیرهای میدان فاطمی، فتحی شقاقی، استاد مطهری(تخت طاووس)، سهروردی و برگشت از شهید بهشتی و مصلای بزرگ و نیمه تمام تهران و باز خیابان مطهری در ترددند. طی دو یا سه ساعتی که در هر کجای این مسیر ۱۰ کیلومتری ایستاده باشی و به دقت خیابان را در نظر بگیری تعداد زیادی خودرو را در حال چرخش به دور محیط این مسیر مستطیلی خواهی دید. این ماشین ها عموما تک سرنشین و یا با یک همراه هستند که با وجود روسپیان زیاد این مسیر شاید ساعتها به دنبال روسپی دلخواه خود میگردند. بنا بر آمار رسمی پلیس تهران هر روسپی حداکثر ۵ دقیقه از وقت خود را در خیابان منتظر مشتری می ماند، بنابراین سرگردانی این ماشین ها تنها به دلیل یافتن زن یا ترنسی ویژه است.
تمرکز و توجه این تعداد از مردان در این مسیر (که البته تنها محل بروز یا وجود چنین مراودات و معاملاتی در کلان شهر تهران نیست) قبل از هر چیز این سئوال را در ذهن شکل می دهد که این مردان به دنبال چه سطحی از ارضای نیازهای جنسی خود هستند که با چنین ولع و حساسیتی به این روشنی وارد این بازی به ظاهر خطرناک میشوند.
در این شرایط که همه نهادهای حکومتی مرتبط با امنیت اجتماعی و ضابطان حفظ اصول و ارزشهای اسلامی در صدد مقابله یا پیشگیری (ولو ظاهری) از بروز چنین انحرافاتی در خیابانها و اماکن عمومی هستند، این عریانی در خرید و فروش تن در خیابانهای پر تردد و اصلی بیش از هر چیز بر سازمان یافته بودن و تحت کنترل بودن فروش سکس در ایران صحه می گذارد.
حامد که خود یکی از مشتریان سکس خیابانی است معتقد است: ” این زنان از سوی تعدادی از بسیجی ها حمایت می شوند” او دلیل باور خود به این موضوع را شهادت بسیاری از زنان تن فروش خیابانهای اصلی و پر مشتری می داند. حامد که هفته ای دو شب را در خیابان های تخت طاووس و عباس آباد در آمد و شد می گذراند می گوید:” تقریبا همه این زنان را حداقل یک بار سوار ماشین خود کرده و با آنها درباره قیمت و کیفیت ارائه سرویس صحبت کرده ام و در نهایت با نیمی از آنها سکس داشته ام. در ارتباط زیادم با آنها بارها شنیده ام که نیمی از درآمد خود را به مردانی می دهند که تحت عنوان بسیج یا نیروی انتظامی و … در مسیر همان خیابانها در گردش هستند و بازار این زنان را کنترل می کنند”
مهدی که محل زندگی او در خیابان لارستان است و معمولا شبها در پیاده روهای خیابان تخت طاوس و ولیعصر قدم می زند در اظهار نظر مشابهی معتقد است: “گروهی از ماموران پلیس و عوامل بسیج گردانندگان اصلی روسپیگری در این مسیرها هستند”. وی که از مشاهدات خود در این ارتباط استفاده می کند می گوید: “این حمایت دولتی بسیار واضح است، چرا که زنانی که تجارت سکس می کنند با ظاهری مشخص تا نیمه های شب بدون اینکه کسی مزاحمشان شود در این مسیر پرسه می زنند. کافی است مثلا کسی آنها را به زور سوار ماشین خود کند بالافاصله سر و کله یک مامور پیدا می شود و کارشان به پایگاه بسیج یا ساختمان وزرا می کشد. هر چند همه راه فرار را هم بلدند و کافی است در طول مسیر از خیر وجه المعامله بگذری و این پول را به عنوان وجه المصالحه دو دستی تقدیم پاسداران حریم ارزشهای اخلاقی کنی تا آزاد شوی”
حمیدرضا دانشجو و یکی از مشتریان این زنان است. او سرکوب ۳۰ ساله روابط جنسی را عامل اصلی گرایش مردان به این نوع نازل و بی کیفیت سکس می داند و می گوید: “همه ما عادت کردیم بدون در نظر گرفتن زشتی و زیبایی به فرمان دورنی مان که می گوید فرصت را از دست نده گوش دهیم. شاید هیجان کاذب اینکه آدم کاری خلاف قانون انجام می دهد هم بی تاثیر نباشد. در ضمن این حس که با مقداری پول می توانی هر خدمتی دریافت کنی و صاحب تن زنی شوی که حق ندارد چیزی از تو بخواهد، به نوبه خود حس جالبی است که احتمالا همه مردان از تجربه آن لذت می برند.
سویه دیگر صحبتهای حمید را در گفت و گو با سامان می شنویم. او ساکن یوسف آباد است و حالا در خیابان فتحی شقاقی در جستجوی زن دلخواه خود می گردد.
سامان می گوید: “با شناسایی این زنان سعی در درجه بندی همکاری آنها برای ارضای خود کرده ام و به این ترتیب با داشتن شماره تلفن های آنها بسته به قیمت یا کیفیت خدماتشان با آنها تماس می گیرم. شب هایی که وقت و حوصله دارم چرخی می زنم تا به لیست خود اضافه کنم. با تمام این وسواس ها به نظر من سکس با روسپی ها مثل خوردن یک ساندویچ است. وقتی گرسنه ای به یک تکه نان هم قناعت می کنی اما مثلا همبرگر را ترجیح می دهم. حالا وقتی خیلی گرسنه نباشم و کمی حوصله به خرج دهم زنی را می خرم و این همان مقوله ساندویچ و یک تکه نان است برای من.”
سامان تجربه بازداشت در همین خیابان را نیز دارد. او تعریف می کند که چگونه پس از سوار کردن یکی از زنان تن فروش توسط گشت پلیس مجبور به توقف می شود. یکی از ماموران پس از اخذ مدارک او سوار ماشین اش می شود و دستور حرکت به سمت بازداشتگاه را می دهد. اما چند خیابان آنسوتر به دستور همان مامور زن تن فروش پیاده می شود و او می ماند با یک پلیس وظیفه شناس که با پنجاه هزار تومان قصه بازداشت را فراموش می کند.
دکتر پوریا که به تازگی مدرک دکتری جامعه شناسی خود را از دانشگاه تهران گرفته است پس از شنیدن بخش هایی از اظهارات مصاحبه شوندگان، مورد اخیر را به عنوان نمونه ای از سواستفاده از زنان تن فروش توسط پلیس یا نیروی های بسیج می داند و معتقد است: “دولت، پلیس و قوه قضائیه هرگز نه توان مقابله با روسپیگری را دارند و نه علاقه ای به این کار دارند. ضمن آنکه عده زیادی از به اصطلاح خودی ها در تجارت سکس مشارکت دارند. آنها وجود این تجارت را بر خلاف ادعاهای رسمی اجتناب ناپذیر می دانند و ترجیح می دهند سود آن را به دست دیگران نسپارند. عملا هیچگاه برخورد قاطعی با روسپیان نمی شود و بیشتر فشارها بر روی زنان عادی است که مثلا پوشش مورد پسند آقایان را ندارند. همین تاکید پرجنجال بر ازدواج موقت انعطاف مسئولان در مقابل سکس های خارج از خانواده و خیابانی را نشان می دهد. اینکه در ایران شبکه ای سامان یافته و منسجم قاچاق و فروش سکس وجود دارد قابل انکار نیست. اخباری که هر از چندی در رسانه ها منتشر می شود و حاکی از حراج دختران ایرانی در بازارهای عرب است دلیلی بر این مدعا است. همه ما هم می دانیم هر جا پول هنگفت باشد دست غیر خودی از آن کوتاه است. در این میان سپاه، بسیج و نیروهای امنیتی که مدعیان قدرت و مقابله با تعرض به کشور هستند، طبیعتا سهم خواهان جدی این تجارت پر سود هستند. شاید بعد از نفت و قبل از واردات و صادرات انحصاری و پولشویی، تجارت سکس پر سودترین عرصه اقتصادی است که جولانگاه خودی ها شده است.”
روسپیان زیر تابلو خیابان های اصلی می ایستند. آنها از تاریکی شب نمی ترسند، آنها به خشونت جاری تن داده اند، روسپیانی که زیر تابلوهای “مطهری”، “بهشتی”، “مصلا” و “فتحی شقاقی” ایستاده اند حتی اگر گرسنه باشند می دانند چشمانی، به بهای نیمی از درآمدشان، مراقب آنها هستند. زیر این تابلوها امنیت روسپیان تضمین می شود

photo about socialism(2)

2007-10-03T03:38:00.000-07:00

photo about socialism

2007-09-26T06:33:00.000-07:00

cheguevara no equal with chamran

for the world without border

iraq war

2007-09-10T00:09:00.000-07:00

شهریور

2007-09-04T21:02:00.000-07:00

شهریور
ماه پرنده
ماه کبوتران پرپر
انتظارهای مهیب
دست های همیشه کودک
ماه پریشانی مادر
گلوله باران آرمان ها
ماه سیاه
چکیدن خون های جوان
از پوزه چروکیده آیت های خدا
کندن جان های شیفته
و اندوه پروانه
بر سنگفرش سرزمینی افتاده از قامت های رعنا
شهریور
ماه عاشقی
و گریه های بی صدا